kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Απεργιακή συγκέντρωση

Νέα Απεργία ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο Τρίτη 14/10 στις 10:30 Καμάρα

Νέο απεργιακό κάλεσμα ενάντια στο αντεργατικό Νομοσχέδιο.

Τρίτη 14/10 όλοι στην Απεργία!

Η Ταξική Πορεία καλεί στις 10:30 στην Καμάρα

Όλες και όλοι στη νέα απεργία την Τρίτη 14 Οκτώβρη !

ΟΛΕΣ και ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 14 ΟΚΤΩΒΡΗ!

Να μην ψηφιστεί το αντεργατικό τερατούργημα

Να ανατραπεί η κυβέρνηση και η πολιτική της

Η κυβέρνηση αγνοώντας το πανεργατικό όχι στο νομοσχέδιο-τερατούργημα Κεραμέως που μαζικά και αποφασιστικά είπαν οι εργαζόμενοι με την Απεργία στις 1 Οκτωβρίου, αλλά και συντριπτικά στη «δημόσια διαβούλευση», καταθέτει για άμεση ψήφιση το έκτρωμα νομοσχέδιο για το 13ωρο. Είναι ένα «πακέτο» σκληρών αντεργατικών μέτρων κατά παραγγελία των εργοδοτών, που οδηγεί σε ένα ακόμα πιο απάνθρωπο και ληστρικό καθεστώς εργασίας χωρίς ωράριο, χωρίς συμβάσεις, χωρίς εργατικά δικαιώματα, με πλήρη ευελιξία και με μέτρα διευκόλυνσης και απαλλαγές για το κεφάλαιο.

Την ίδια ώρα όμως η φθορά της κυβέρνησης είναι μεγάλη. Βουλιάζει βαθιά μέσα στα σκάνδαλα, στην υποκρισία και στην συγκάλυψη για εγκλήματα όπως τα Τέμπη και η Πύλος. Η υποχώρηση στην απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι είναι μια ήττα για την κυβέρνηση της ΝΔ, που νιώθει την κοινωνική οργή για την ακρίβεια, την υποβάθμιση της ζωής, τον μισθό που δεν φτάνει, το 13ωρο και την εργασιακή ζούγκλα για τα κέρδη.

Παράλληλα το κίνημα αλληλεγγύης στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού έχει βάλει εδώ και μήνες τη σφραγίδα του στις εξελίξεις.

Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση εξακολουθεί να κάνει τη βρόμικη δουλειά για το κεφάλαιο, τους τραπεζίτες, την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Στηρίζει την στρατηγική συμμαχία με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, ενώ με την καταστολή και τα ΜΑΤ προσπαθεί να τρομοκρατήσει όσους αντιστέκονται σε αυτή την πολιτική.

Η απάντηση μας είναι ο ανυποχώρητος αγώνας. Ένας πραγματικός ξεσηκωμός με απεργίες και διαδηλώσεις για συγκρουστούμε με την κυβέρνηση και την πολιτική της και να ανοίξουμε τον δρόμο για την ανατροπή τους.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ - ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ

Να κάνουμε την απεργία της 14ης Οκτώβρη βήμα κλιμάκωσης του αγώνα. Να μετατρέψουμε τα απεργιακά συλλαλητήρια σε μεγάλες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και να γεμίσουμε τις πλατείες και τους δρόμους σε όλη τη χώρα.

Να ξαναπάρουμε την υπόθεση του αγώνα στα δικά μας χέρια. Με οργάνωση από τα κάτω, με συνελεύσεις σε χώρους δουλειάς, με επιτροπές αγώνα και συντονισμό σωματείων, να βάλουμε στο κέντρο τις δικές μας ανάγκες.

Οι κινητοποιήσεις και οι διαδηλώσεις του προηγούμενες διαστήματος, οι απεργιακές κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη στις 10 Οκτώβρη έδειξαν πως μπορούμε με οργάνωση από τα κάτω να προσπεράσουμε τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες σε ΓΣΕΕ -ΑΔΕΔΥ. Αλλά και την πολιτική του ΚΚΕ -ΠΑΜΕ που επιδιώκει κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας, αντί για αγώνες που θα προκαλέσουν ρήγματα στην κυβερνητική πολιτική.

Με ταξική αγωνιστική και ανατρεπτική ενότητα μπορούμε να μπλοκάρουμε τα αντεργατικά μέτρα να ανατρέψουμε την κυβέρνηση και να προκαλέσουμε ρήγματα την σιδερόφραχτη πολιτική του κεφαλαίου και της ΕΕ.

· Να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο-έκτρωμα του Υπουργείου Εργασίας

· Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, μείωση του εργάσιμου χρόνου με 5ημερο - 7ωρο - 35ωρο, ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς με 1200 καθαρά κατώτερο μισθό.

· Να ακυρωθεί το νέο πειθαρχικό των δημοσίων υπαλλήλων. Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων.

· Ακύρωση κάθε μορφής ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίησης των δημόσιων αγαθών. Επιστροφή στο δημόσιο με εργατικό έλεγχο για να λειτουργούν σε όφελος του λαού.

· Κατάργηση του αντιλαϊκού συμφώνου σταθερότητας της ΕΕ, που θυσιάζει τον λαό για τα ματωμένα πλεονάσματα και το χρέος. Για σχολεία και νοσοκομεία αντί για Rafale και φρεγάτες. Για την υπεράσπιση της ζωής και της ειρήνης απέναντι στην πολεμική οικονομία και τους ΝΑΤΟϊκούς φονιάδες, του παλαιστινιακού και των άλλων λαών. Τέρμα στον πόλεμο, μπλόκο στο reArm Europe

· Άμεση διακοπή της στήριξης της κυβέρνησης στο κράτος-τρομοκράτη, στρατιωτικά, διπλωματικά και οικονομικά. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!

Όλοι, όλες στην απεργία

Αθήνα, Χαυτεία, ώρα 10.30 π.μ. - Θεσσαλονίκη, Καμάρα, ώρα 10.30 π.μ.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Δεν ζούμε για να δουλεύουμε

Να μην περάσει το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο-έκτρωμα

Όλοι/ες στην απεργία, Τρίτη 14/10, ημέρα που κατατίθεται προς ψήφιση το νομοσχέδιο

Η εποχή που διανύουμε είναι μια εποχή οξυμένης επίθεσης απέναντι στην τάξη μας και την κοινωνική βάση από το Κεφάλαιο και τον πιστό υπηρέτη του, το Κράτος. Ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε στη ΔΕΘ με μια ομιλία - βασιλικό μονόλογο, παρουσιάζοντας τα ψίχουλα που πέταξε στους "υπηκόους" του, λίγο πολύ σαν μάννα εξ ουρανού.

Το γεγονός ότι σχεδόν κανείς δεν τον πιστεύει πλέον δεν φαίνεται να τον συγκινεί, αφού κάθε αντίλογος πνίγεται και κάθε φωνή που αντιδρά φιμώνεται.

Η αλήθεια όμως που βιώνει καθημερινά η κοινωνική πλειοψηφία είναι μία: Η ακρίβεια χτυπάει κόκκινο, τα ενοίκια βρίσκονται σε μια εκτός ελέγχου ανοδική πορεία, οι τιμές της ενέργειας το ίδιο. Οι πλειστηριασμοί λαϊκών σπιτιών τείνουν γίνουν καθημερινότητα, ενώ κάθε δημόσια υποδομή (υγεία, παιδεία, μεταφορές) υποβαθμίζεται συστηματικά και παραδίδεται κομμάτι-κομμάτι στο Κεφάλαιο. Οι ήδη ξεχειλωμένες εργασιακές σχέσεις αναμένεται να δεχθούν νέο ισχυρό πλήγμα με το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο που έρχεται σύντομα προς ψήφιση.

Αυτό το νομοσχέδιο της υπουργού Κεραμέως έρχεται να προστεθεί σε προηγούμενα αντίστοιχα άλλων υπουργών (π.χ. Άδωνις Γεωργιάδης) και να επεκτείνει τα μέτρα υπέρ του Κεφαλαίου σε νέους τομείς της εργασιακής καθημερινότητας. Με κύριο άξονα του νομοσχεδίου την απελευθέρωση της 13ωρης εργασίας σε έναν εργοδότη, δηλαδή τη θεσμοθέτηση της εξάντλησης των εργαζομένων, το νομοσχέδιο φέρνει ωστόσο πολύ μεγαλύτερες και ριζοσπαστικότερες αλλαγές στα εργασιακά, πάντα υπέρ των αφεντικών.

Η "ευελιξία" των εργαζόμενων και η ελαστικοποίηση των ωραρίων είναι ένας από τους κυριότερους στόχους που το Κεφάλαιο κυνηγούσε ανέκαθεν και τον οποίο φαίνεται να κερδίζει με το νέο νομοσχέδιο. Τα σταθερά ωράρια πολύ σύντομα θα ανήκουν πια στο παρελθόν, καθιερώνεται η ευελιξία στην προσέλευση (±2 ώρες), ενώ εισάγονται επίσημα και οι συμβάσεις μηδενικού χρόνου (δηλαδή η παροχή εργασίας μόνο όταν ο εργοδότης έχει ανάγκη τον/την εργαζόμενο/η). Σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω, έρχονται και οι φαστ-τρακ προσλήψεις μέσω κινητού, για εργασία ορισμένου χρόνου μέχρι και λίγων ημερών, υποτίθεται για να λυθούν γραφειοκρατικά ζητήματα, αλλά στην ουσία για να λυθούν τα χέρια των αφεντικών σε συγκεκριμένους κλάδους όπως η εστίαση.

Το σπάσιμο σε περισσότερα κομμάτια του συνεχόμενου χρόνου στις άδειες των εργαζομένων προβλέπεται επίσης στο νέο νομοσχέδιο, όπως και οι υπερωρίες στην εκ περιτροπής, μερική και μη σταθερή εργασία. Άλλο δώρο προς τα αφεντικά είναι η μείωση του ποσού των ασφαλιστικών εισφορών στις υπερωρίες, οι οποίες πλέον κοστίζουν όσο και μια κανονική ώρα εργασίας.

Σημαντικό κομμάτι των επιχειρημάτων Κράτους και Κεφαλαίου σε σχέση με το νέο νομοσχέδιο είναι και το ακόλουθο: Αρκετά από τα παραπάνω μέτρα - και άλλα πολλά που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι εργαζόμενοι/ες στην καθημερινότητά τους αν αυτό το νομοσχέδιο ψηφιστεί - παρουσιάζονται πως θα εφαρμοστούν "με τη σύμφωνη γνώμη τους και μόνο". Λες και οι εργαζόμενοι/ες ξεκινούν από ισότιμη θέση με τους εργοδότες.

Αντίθετα, τα αφεντικά ξέρουν πολύ καλά πως μπορούν πάντα να χρησιμοποιήσουν τον μπαμπούλα της απόλυσης και της ανεργίας απέναντι σε όποιον/α δεν συμφωνήσει με τις εντολές τους. Στον κλάδο μας ειδικότερα, ο οποίος παρουσιάζεται συχνά ως ένας κλάδος με πολλές "ευκαιρίες καριέρας" και απεριόριστες θέσεις εργασίας, η δικαιολογία πως κάποιος/α εργαζόμενος/η μπορεί να ψάξει να βρει δουλειά αλλού αν δεν ικανοποιείται από τις συνθήκες, αποτελεί πλέον μια εικόνα από το παρελθόν, αφού η αγορά εργασίας όλο και συρρικνώνεται, παρά τα τεράστια κέρδη που συσσωρεύουν οι εταιρίες.

Σε μια συνθήκη όπου οι εργοδότες δεν καλούνται πλέον να αιτιολογήσουν καν τις απολύσεις που πραγματοποιούν, αυτό το νομοσχέδιο επιχειρεί να τους δώσει όλα τα εργαλεία για το πλήρες ξεζούμισμά μας.

Την ίδια ώρα βλέπουμε πως τα αφεντικά γίνονται όλο και πιο αχόρταγα και δεν αρκούνται καν στα δώρα που θέλει να τους δώσει η Κυβέρνηση με το προτεινόμενο νομοσχέδιο. Ο ΣΕΠΕ ζητάει επιπλέον την κατάργηση κάθε ορίου στις υπερωρίες, ο χρόνος προετοιμασίας των εργαζόμενων να είναι εκτός του 8ωρο και να πληρώνουν οι ίδιοι από την τσέπη τους, σαν παρακράτηση μισθού τα όποια έξοδα εκπαίδευσης για την ίδια τους την εργασία!

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως η τάξη μας μπορεί να βασιστεί μόνο στον εαυτό της και στις δικές της δυνάμεις. Καμία αντιπολίτευση δεν υπάρχει που να μπορεί και να θέλει να θέσει θεσμικό εμπόδιο στην αντεργατική αυτή λαίλαπα. Μόνο οι ίδιοι/ες εργαζόμενοι/ες, μέσα από τους μαζικούς συλλογικούς τους φορείς, τα συνδικάτα και τις οργανώσεις τους μπορούν να στήσουν ανάχωμα. Ένα ανάχωμα ταξικό, υλικό, που δεν πρέπει να περιοριστεί σε συμβολικές διαμαρτυρίες, καθώς έχουμε πλέον ξεπεράσει αυτό το σημείο ιστορικά.

Είναι πλέον η ώρα για πραγματικά μαζικές κινητοποιήσεις, για απεργίες διαρκείας και για ευθεία σύγκρουση με τα συμφέροντα των αφεντικών -αλλά και με τους κρατικούς, πολιτικούς τους υπηρέτες- σε κάθε πεδίο της ζωής των εργαζομένων. Υπάρχει άμεση ανάγκη για αποτελεσματική παρέμβαση σε κάθε εργασιακό χώρο, η αντίσταση στο νέο αντεργατικό νομοσχέδιο να γίνει κτήμα του συνόλου της τάξης μας. Η απεργία της 14ης Οκτωβρίου να μην είναι η κορύφωση, αλλά μάλλον η αφετηρία ενός σκληρού αγώνα, που δεν πρέπει να σταματήσει είτε το νομοσχέδιο ψηφιστεί στη Βουλή, είτε όχι. Έχουμε δει στο παρελθόν πως η κοινωνία και η τάξη μας, όταν το επιθυμεί πραγματικά, έχει τον τρόπο να αναγκάσει την πολιτική εξουσία να αποσύρει τέτοιου είδους εκτρώματα.

Καλούμε σε μαζική συμμετοχή στην απεργία της 14ης Οκτώβρη, ημερα πιυ κατατίθεται προς ψήφιση το νομοσχέδιο, με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη κιόλας ημέρα.

Απέναντι στα σχέδια των αφεντικών για μια ζωή συνεχούς και ασταμάτητης δουλειάς, απαιτούμε λιγότερες ώρες εργασίας με σημαντική αύξηση στους μισθούς, στο ύψος των αναγκών μας.
Ενάντια στην εντατικοποίηση,
απαιτούμε ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Καμία απόλυση εργαζομένου, αλλά αντίθετα προσλήψεις με αξιοπρεπείς όρους.

Ταυτόχρονα, δεν ξεχνάμε τη γενοκτονία της εποχής μας, που το σιωνιστικό κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ πραγματοποιεί στη Γάζα, σκοτώνοντας ανθρώπους μέχρι και την τελευταία στιγμή πριν την σύναψη της συμφωνίας ειρήνης. Το Ελληνικό κράτος και το ντόπιο Κεφάλαιο είναι συνένοχα στη γενοκτονία, καθώς το πρώτο αποτελεί κομβικό στρατηγικό στρατιωτικό και οικονομικό σύμμαχο του Ισραήλ, ενώ αμφότερα συνεχίζουν απτόητα τις μπίζνες με τις εταιρίες ισραηλινών συμφερόντων.

Απαιτούμε να πάψει άμεσα κάθε συνεργασία του Ελληνικού Κράτους με το Ισραήλ. Οι εργατικές τάξεις με τα συνδικάτα τους και οι λαοί όλου του κόσμου να συνεχίσουν να πιέζουν προς το σταμάτημα της ισραηλινής πολεμικής μηχανής, το σταμάτημα της γενοκτονίας, μέχρι και την ολοκληρωτική απόσυρση των Σιωνιστών απο τη Γάζα, την Δυτική Όχθη και το τέλος των εποικισμών.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ - ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΌ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

Τρίτη 14 Οκτωβρίου, 10:30πμ., Καμάρα

Ταξική Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική
tax-exprot-basexis@protoexn.me

Γενική απεργία 14 Οκτώβρη | Καμιά ειρήνη με κράτος και αφεντικά | απεργιακές κινητοποιήσεις σε Αθήνα & Θεσσαλονίκη

ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Γενική Απεργία ενάντια στο νέο αντεργατικό νομοσχέδιο, τη μισθωτή σκλαβιά, την εργοδοτική τρομοκρατία και την κρατική καταστολή

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο γενικευμένης όξυνσης της επίθεσης των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών απέναντι στους πληβείους, μέσα από το βάθεμα των αντικοινωνικών αναδιαρθρώσεων σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας με την ψήφιση μιας σειράς νομοσχεδίων που άπτονται της υγείας, της παιδείας, της εργασίας, της στέγασης, της φορολογίας, της πολιτικής και κοινωνικής έκφρασης, της δικαιοσύνης και της φύσης. Κράτος και αφεντικά στοχεύουν στην όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση των φτωχών, βαθαίνοντας συνεχώς τους όρους καταπίεσης. Η κατεύθυνση, αυτή, προς την επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, βάσει της οποίας κινείται η νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά κυβέρνηση της Ν. Δημοκρατίας, αποτυπώνεται σε ένα πλήθος αναδιαρθρώσεων, που εξυπηρετούν διακηρυγμένες και πάγιες στοχεύσεις του κόσμου της Εξουσίας, ανεξαρτήτως πολιτικής διαχείρισης. Στην πραγματικότητα όμως ο λόγος που η δεξιά σήμερα επιβάλει με τέτοια ευκολία την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού και επεκτείνει την πολιτική της επιτιθέμενη στους εργαζόμενους, τους ανέργους και όλους τους από τα κάτω, είναι γιατί η προηγούμενη πολιτική διαχείριση, η κυβέρνηση της σοσιαλδημοκρατίας στο όνομα της ριζοσπαστικής αριστεράς συνέτριψε τα κινήματα, σκόρπισε αυταπάτες και ψευδαισθήσεις σε μεγάλα κοινωνικά κομμάτια μόνο για να βάλει άλλο ένα τούβλο στο οικοδόμημα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και να εδραιώσει ακόμη παραπάνω την αντίληψη πως δεν υπάρχει καμία εναλλακτική για τους πληβείους, κανένας άλλος κόσμος πέρα από αυτόν του κράτους και του καπιταλισμού.
Η εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου μοντέλου στο εργασιακό πεδίο, μέσω των συνεχιζόμενων αντικοινωνικών μεταρρυθμίσεων, έχει διαμορφώσει για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας συνθήκες ακραίας εκμετάλλευσης και τρομοκρατίας. Τα ελαστικά ωράρια, η αδήλωτη και μαύρη εργασία, η απουσία μέτρων προστασίας στους χώρους δουλειάς, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και του 8ώρου, η απελευθέρωση των απολύσεων, ο καθημερινός εκφοβισμός και η απειλή της ανεργίας, η ανάπτυξη των μορφών εργασίας με περιορισμένα δικαιώματα όπως η εργασία με "μπλοκάκι", η εντατικοποίηση των εργασιακών συνθηκών καθώς και οι εκδικητικές απολύσεις που αποτελούν απάντηση στις εργατικές διεκδικήσεις, συνιστούν τα όπλα που το κράτος έχει παράσχει στην φαρέτρα των εργοδοτών για την περαιτέρω εκμετάλλευση των εργαζομένων. Προς αυτή την κατεύθυνση του νεοφιλελεύθερου προτύπου καθοριστικό ρόλο έχει διαδραματίσει το αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη, το οποίο δεν ήταν έμπνευση αποκλειστικά της τρέχουσας ακροδεξιάς διαχείρισης του κράτους αλλά ήρθε να στηριχθεί σε αντεργατικούς νόμους που ψηφίστηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ αλλά και να προετοιμάσει το έδαφος για την κλιμακούμενη εκμετάλλευση του κόσμου της εργασίας με νέους νόμους-εκτρώματα όπως το νομοσχέδιο Γεωργιάδη. Μέσω αυτού του νομοσχεδίου διάφοροι εργοδότες αποκτούν τη δυνατότητα να απασχολούν έως και 13 ώρες ημερησίως τους εργαζόμενους και 6 ημέρες εβδομαδιαίως. Αυτές είναι συνθήκες που ήδη επιχειρούνταν να κυριαρχήσουν. Στη σειρά αυτών των νομοσχεδίων, η νυν υπουργός εργασίας Νίκη Κεραμέως εισάγει ένα νέο αντεργατικό νομοσχέδιο όπου πλέον ο ίδιος εργοδότης θα έχει το δικαίωμα να απασχολεί έως και 13 ώρες ημερησίως τους εργαζόμενους, ενώ θα ελαστικοποιήσει ακόμη περισσότερο τον χρόνο εργασίας εντός του έτους. Το κράτος και τα αφεντικά επιχειρούν να ανατρέψουν τα εργατικά κεκτημένα (τα οποία αποτελούν προηγούμενα σημεία συμβιβασμού της ταξικής πάλης μεταξύ των αφεντικών και των εργατών), που κερδήθηκαν μέσα από σκληρούς και αιματηρούς αγώνες του παρελθόντος, όπως το 8ωρο και η απεργία. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο που πρόκειται να έρθει προς ψήφιση, βάσει του οποίου ο ελεύθερος χρόνος των εργατών θα πάψει να υφίσταται και ο εργαζόμενος θα μετατραπεί σε "ελατήριο" για τις ανάγκες του κεφαλαίου, "διαθέσιμος" κάθε στιγμή για τις ορέξεις των αφεντικών.
Όλες αυτές οι «παρεκκλίσεις» είναι που νομοθετούνται επισήμως, τις τελευταίες δεκαετίες συνεχών αναδιαρθρώσεων, σφραγίζοντας την αφαίμαξη και εξάντληση της κοινωνίας, τη θυσία της στον βωμό των κερδών των εργοδοτών. Εντός αυτού του πλαισίου οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουμε να πληρώνουμε με το αίμα μας τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού καταπιεστικού συστήματος που κυριαρχεί, δολοφονεί και εξαθλιώνει. Αυτό αποδεικνύουν οι δεκάδες δολοφονίες εργατών στα κάτεργα της σύγχρονης δουλείας, που μόνο για τους πρώτους 9 μήνες του 2025 έχουν σημειωθεί ήδη 152, ενώ περισσότεροι από 235 εργάτες έχουν τραυματιστεί σοβαρά. Διότι η διαιώνιση της εξουσίας και των κερδών των οικονομικών και πολιτικών κυρίαρχων διέρχεται μέσα από την όξυνση της εκμετάλλευσης της τάξης μας, τη λεηλασία της ύπαρξής μας και τη σίγαση και καταστολή όλων όσων αρνούνται να αποδεχτούν αυτή τη βαρβαρότητα ως τη μόνη προοπτική.
Από την εξελισσόμενη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και τον εκτοπισμό του από τη γη του ως κορύφωση των επί 77 χρόνια θηριωδιών που συντελούνται στην Παλαιστίνη από τους σφαγείς του Ισραήλ, τον πόλεμο στην Ουκρανία που συνεχίζεται εδώ και 3 χρόνια μετά την εισβολή ρωσικού στρατού αφήνοντας πίσω του χιλιάδες νεκρούς, εξαθλιωμένους και ξεριζωμένους πληθυσμούς, έως τις καθημερινές εργατικές δολοφονίες στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις δολοφονίες μεταναστών/τριών στα χερσαία και υδάτινα σύνορα της Ευρώπης Φρούριο, τους θανάτους στα υποστελεχωμένα νοσοκομεία και στα διαλυμένα και απαξιωμένα τρένα, τις πυρκαγιές που κάθε χρόνο κατακαίουν τα δάση και το οικοσύστημά τους και καταστρέφουν τις τοπικές κοινωνίες, το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα περισσότερο από θάνατο, πόλεμο, ξεριζωμό και εκμετάλλευση.
Η υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας περνά μέσα από την κοινή, οριζόντια συντονισμένη, οργανωμένη από τα κάτω δράση. Η οργάνωση των αντιστάσεών μας αποτελεί κομβικής σημασίας ζήτημα, ειδικά μέσα σε μια περίοδο συνολικής και οργανωμένης επίθεσης του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος. Η συλλογικοποίηση, η κοινή δράση και η συναντίληψη βάσει των αναρχικών αξιών είναι τα εργαλεία μας απέναντι στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, απέναντι στην προσπάθειά τους να μας πείσουν ότι έχει επέλθει το τέλος της Ιστορίας, πως δεν υπάρχει καμία προοπτική πέρα από το δυστοπικό παρόν και το σύστημα εξουσίας που το δημιουργεί και πως αν επιλέξουμε το δρόμο του αγώνα και της αξιοπρέπειας θα συντριβούμε. Σε κάθε ανοιχτό μέτωπο του κοινωνικού και ταξικού αγώνα, όπου εκδηλώνεται η επιθετικότητα του κράτους και του κεφαλαίου, επιχειρώντας την ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων μέσα από τη σύνδεσή τους με το καθολικό κοινωνικό όραμα της κοινωνικής και ταξικής χειραφέτησης, προτάσσοντας τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο που έχουν οι καταπιεσμένοι, την οργάνωση του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό. Για να χτίσουμε μια χειραφετημένη κοινωνία με βάση την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την αλληλεγγύη, έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο.

ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
Υγεία - Παιδεία - Τροφή - Στέγαση - Μεταφορές
ΟΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Απεργιακές διαδηλώσεις Τρίτη 14 Οκτώβρη
Αθήνα: Χαυτεία, 11.00 (διαδηλώνουμε με το μπλοκ της Συνέλευσης Αναρχικών για την Κοινωνική & Ταξική Χειραφέτηση)
Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 10.30

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Αγωνιστικές Κινήσεις | 14/10, Όλοι στην απεργία! Κοινός αγώνας φοιτητών και εργαζομένων για σπουδές, δουλειά με δικαιώματα

Αθήνα|10:30, Χαυτεία

Θεσσαλονίκη|10:30, Καμάρα

Γιάννενα|10:30, Εργ. Κέντρο

Πάτρα|10:30, Πλ. Γεωργίου

Προσυγκέντρωση 9:30, Παράρτημα

Βόλος|10:00, Πλ. Ελευθερίας

Ξάνθη|12:00 Κεντρική Πλ.

Χανιά|10:30, Πλ. Αγοράς

Τρίκαλα| 10:00 Πλ. Ρήγα Φεραίου

Απεργιακή διαδήλωση: Τρίτη 14 Οκτώβρη, Καμάρα, 10.30

Μας γίνεται φανερό πως η επίθεση κράτους και κεφαλαίου βαθαίνει και λαμβάνει, πλέον, ακόμα πιο βίαια χαρακτηριστικά σε κάθε μία από τις πτυχές των ζωών μας. Ουσιαστικά και ειδικότερα ως προς τα εργασιακά, το τοπίο της εργασίας μεταβάλλεται και ενδεχομένως αποκρυσταλλώνεται τώρα πιο έντονα από ποτέ ένα δυστοπικό μωσαϊκό εκμετάλλευσης και φτωχοποίησης: μαύρη εργασία, ελαστικά ωράρια και εργασία τις Κυριακές, κατάργηση του 8ωρου και θέσπιση 13ωρου. Πίσω από προσχήματα δήθεν «μέριμνας», με το νέο αντιεργατικό νομοσχέδιο ο εργαζόμενος γίνεται εξάρτημα, ο χρόνος του λεία και η ζωή του ρυθμίζεται από τα χτυπήματα ενός καλοκουρδισμένου ρολογιού που κρατά το αφεντικό. Αυτό φυσικά το αναγιγνώσκουμε σε μια συνάφεια με την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και της απεργίας, κεκτημένα δηλαδή που κατοχυρώθηκαν μέσα από σκληρούς και αιματηρούς αγώνες του παρελθόντος. Σαφώς, οι επιταγές του κεφαλαίου έρχονται να επιβληθούν σε βάρος των ταξικών υποκειμένων, των καταπιεσμένων που αγωνίζονται ενάντια στην σαπίλα του συστήματος. Στην πραγματικότητα, καθόλου τυχαίο δεν είναι που κράτος και αφεντικά σφίγγουν ακόμα πιο έντονα την "θηλιά" αυτή γύρω από τον λαιμό της κοινωνικής βάσης, επιβάλλοντας σε μεγάλο βαθμό μια συνθήκη κατά την οποία η επιβίωση αποτελεί απλούστατα και την μοναδική στόχευση, καθιστώντας ακόμα πιο απαιτητικό το πλαίσιο για συλλογικοποίηση και βασικές εργασιακές διεκδικήσεις.

Και συνάμα τις αλλεπάλληλες επιθέσεις που βιώνει η κοινωνική βάση τις αναγνωρίζουμε στην αισχρή υποβάθμιση βασικών δομών και την ιδιωτικοποίηση στοιχειωδών αγαθών όπως η υγεία και η παιδεία, την κατακόρυφη αύξηση των τιμών όσο παράλληλα υπερθερμαίνεται η πολεμική μηχανή, τα κρατικά σκάνδαλα και τα δίκτυα μαφίας, την λεηλασία της φύσης με έργα δήθεν πράσινης "ανάπτυξης". Η κερδοσκοπία λαμβάνει τα πλέον απροκάλυπτα χαρακτηριστικά στο κρατικό έγκλημα των Τεμπών και ό,τι έχει ακολουθήσει από άποψη κρατικής διαχείρισης, τα καθημερινά εργατικά "ατυχήματα" που φαίνεται να φτάνουν σχεδόν τα πεντακόσια για το 2025, τα pushbacks και τις δολοφονίες προσφύγων. Παράλληλα, ο πόλεμος και η έμπρακτη υποστήριξη της γενοκτονίας με πάσης φύσεως επικουρικές συμφωνίες αποτελεί την ανώτερη μορφή κρατικο-καπιταλιστικής βαρβαρότητας και αποτυπώνει με τον πιο φρικτό τρόπο την διαχρονικότητα και την θεμελειακότητα της βαρβαρότητας αυτής που αναγάγεται σε βασική στόχευση.

Την ίδια στιγμή, η παιδεία δεν θα μπορούσε να λείπει έξω από την ατζέντα του κράτους, ως βασικό κοινωνικό πεδίο που η εκάστοτε εξουσία θα διαχειριστεί κατά το όφελος της. Στο παραπάνω κλίμα επίθεσης στις συλλογικές διεκδικήσεις, αυταρχισμού και χάραξης ένος δρόμου ατομικισμού συναρμόζουν και οι πειθαρχικές διώξεις που επιβάλλονται σε αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς σε μια παράλληλη ευθεία με την θέσπιση των αξιολογήσεων, την συγχώνευση σχολικών μονάδων, την ίδρυση Ωνάσειων Ιδρυμάτων και γενικότερα την εντατικοποίηση και την τεχνοκρατική θέαση της γνώσης. Τόσο εκπαιδευτικοί όσο και οι μαθητές βρίσκονται μέσα από μια σειρά από αντιεκπαιδευτικά μέτρα στο στόχαστρο του κράτους και του κεφαλαίου, αποτελώντας επί της ουσίας -δυνητικά- φτηνό εργατικό δυναμικό- ένα ακόμα αποπολιτικοποιημένο γρανάζι που θα εξυπηρετεί την αγορά εργασίας και το κέρδος. Στα πανεπιστήμια εν συνεχεία, είδαμε τους ταξικούς φραγμούς να εντείνονται με την υποβάθμιση του ήδη κατακρεουργημένου «δημόσιου και δωρεάν» χαρακτήρα των σπουδών μας με την ψήφιση του νομοσχεδίου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αλλά και την όλο και αυξανόμενη καταστολή εντός του ασύλου απέναντι σε κάθε φωνή διεκδίκησης. Μάλιστα, από φέτος κάτω από ψευδοπροσχήματα αναβάθμισης έχουν δρομολογηθεί οι πρώτες 290.000 διαγραφές φοιτητών, ενώ ήδη έχει μπει σε τροχιά το πρώτο πειθαρχικό συμβούλιο στην Αθήνα, που από κοινού με τις υπόλοιπες αναδιατάξεις διαμορφώνουν ένα απολύτως ασφυκτικό πλαίσιο. Όλα αυτά την στιγμή που ήδη τρέχουν προγράμματα επί πληρωμή, απλήρωτες πρακτικές ενώ συγχρόνως η φοιτητική μέριμνα παραγκωνίζεται στον βωμό του κέρδους των εργολάβων. Το πανεπιστήμιο που προκύπτει είναι αυτό των ταξικών φραγμών, της επιτήρησης και της στρατιωτικοποιημένης γνώσης, ένα πανεπιστήμιο για λίγους, όπου η κοινωνική βάση αποκλείεται, ωθούμενη στα ιδιωτικά ιδρύματα των διδάκτρων ή στην τεχνική εκπαίδευση της φτηνής εργασίας.

Οι μνήμες του παρελθόντος και οι πιο πρόσφατες εμπειρίες σύγχρονων κινημάτων έρχονται να μας φωτίσουν και να μας εμπνέουν, υπενθυμίζοντας καθημερινά ότι ο φόβος μπορεί να αλλάξει πλευρά! Απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, τις συνθήκες σκλαβιάς και εξαθλίωσης που επιβάλλουν το κράτος και τα αφεντικά, ο δρόμος της οργάνωσης, της αντίστασης, της διεκδίκησης και του κοινωνικού-ταξικού αγώνα είναι η μόνη προοπτική. Ως φοιτητ(ρι)ες οφείλουμε να μην λησμονούμε τα εργαλεία μας και παράλληλα χρειάζεται με θάρρος μέσα στην δύσβατη αυτή συγκυρία να εφευρίσκουμε νέα και να συνδέουμε τους φοιτητικούς αγώνες με τους μαθητικούς, τους εκπαιδευτικούς, τους εργατικούς εν γένει, αναγνωρίζοντας πως μόνη λύση απέναντι στα αφεντικά είναι ο συλλογικός δρόμος της διεκδίκησης, της απεργίας και της αλληλεγγύης. Με συλλογικούς, αδιαμεσολάβητους κι οργανωμένους στη βάση κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, να αντισταθούμε σε κάθε πεδίο της κοινωνικής μας ζωής, στους χώρους εργασίας, στις σχολές, στις γειτονιές, στα σχολεία. Με όπλα μας την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση να οργανώσουμε την αντεπίθεση μας μέχρι την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς και του συστήματος εξουσίας.

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ, ΣΧΟΛΕΣ, ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ & ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

ΠΑΙΔΕΙΑ - ΥΓΕΙΑ - ΤΡΟΦΗ - ΣΤΕΓΑΣΗ - ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ - ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere

Στηρίζουμε και συμμετέχουμε στην απεργία της 14ης Οκτωβρίου, ενάντια στο νέο εργασιακό νομοσχέδιο.

Πορεία 10:30 Καμάρα

13 ώρες εργασίας ούτε να το σκέφτεστε

Στηρίζουμε τα σωματεία και τις ταξικές πρωτοβουλίες βάσης

*Θα ακολουθήσει απεργιακή κουζίνα στα γραφεία Σωματείων Βάσης

ΣΣΜ-Θ

Η πρωτοβουλία για σχηματισμό σωματείου βάσης ανειδίκευτων γιατρών συμμετέχει στην Γενική Απεργία της 14ης Οκτώβρη 2025 και καλεί όλες/όλους τους/τις συναδέλφους/ισσες στον χώρο της Υγείας να απεργήσουν .Απεργιακή πορεία στην Καμάρα στις 10.30 πμ.

Ούτε σκέψη για 13ώρες εργασίας

Να οργανωθούμε στα σωματεία βάσης μας με οριζόντιους και μαχητικούς αγώνες ενάντια στην εργοδοτική αυθερεσία και σε όσα μας καταπιέζουν.

πηγή : Πρωτοβουλία ιατρών άνευ ειδικότητας για το σχηματισμό σωματείου βάσης. email: swmaexteioiatrexwnaneueiexdikotitaexs@espiv.exnet

Καμία σκέψη για 13 ώρες δουλειά - κάτω το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο , δεν ζούμε για να δουλεύουμε!

Όλοι/ες στην απεργία, Τρίτη 14 Οκτώβρη, 10:30, Καμάρα, την ημέρα που κατατίθεται προς ψήφιση το νομοσχέδιο

*Στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων βάσης και των ταξικών πρωτοβουλιών

Μέσα σε μια ευρύτερη συνθήκη υποτίμησης της ζωής των από τα κάτω, εν μέσω μια γενικευμένης κρίσης του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος, η κυβέρνηση αποφασίζει να φέρει προς ψήφιση ένα νέο αντεργατικό νομοσχέδιο. Το νομοσχέδιο αυτό, στην ίδια κατεύθυνση με άλλα αντίστοιχα παλιότερα, αποσκοπεί στο πλήρες ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου και την περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, στην ενίσχυση της ασυδοσίας των αφεντικών από τη μία και στη διάλυση κάθε ίχνους σταθερότητας και προγραμματισμού στην ζωή των εργαζομένων από την άλλη. Έτσι ουσιαστικά νομιμοποιούνται πολλές από τις πρακτικές που επικρατούν στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας ήδη και επεκτείνονται περαιτέρω τα όρια της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.

Εν συντομία, κύριες προβλέψεις του νέου νομοσχεδίου αποτελούν η επέκταση του ημερήσιου ωραρίου έως 13 ώρες σε έναν εργοδότη πλέον, η «διευθέτηση» του εργάσιμου χρόνου (10ωρη εργασία 4 ημέρες την εβδομάδα, χωρίς υπερωριακή αμοιβή για όλο το χρόνο), η «ευέλικτη προσέλευση» έως 2 ώρες (δίνοντας τη δυνατότητα στον εργοδότη να παρατείνει τον χρόνο εργασίας χωρίς πρόσθετη αμοιβή ), οι υπερωρίες και στην εκ περιτροπής εργασία, η απαλλαγή εργοδοτών από πρόσθετες εισφορές, σε περιπτώσεις υπερωριών, αργιών, υπερεργασίας κ.λπ, η δυνατότητα συμβάσεων 2 ημερών και η κατάτμηση της άδειας ώστε να μην υπάρχει και τυπικά η υποχρέωση να δίνονται συνεχόμενες 10 μέρες το καλοκαίρι από την εργοδοσία. Όλα τα παραπάνω η κυβέρνηση προσπαθεί να τα βαφτίσει «ελευθερίες» και εν τέλει επιλογές της εργαζόμενης. Φυσικά δεν ξεγελούν κανέναν! Γνωρίζουμε πως η σχέση μας με τα αφεντικά μας δεν είναι ισότιμη και πως μπροστά στον κίνδυνο της απόλυσης και την βία που συνιστά η ανεργία, ακόμη περισσότερο σε ένα περιβάλλον που με το ζόρι τα βγάζει πέρα το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, δεν μπορούμε να μιλάμε για καμία επιλογή, παρά για στυγνό εκβιασμό!

Τι σημαίνει λοιπόν αυτό πρακτικά για τους εργαζομένους; Σημαίνει μια ζωή που θα εργαζόμαστε όποτε και για όσο μας χρειάζονται τα αφεντικά, ενώ ο χρόνος για να ζήσουμε θα είναι ανύπαρκτος. Σημαίνει ότι πλέον θα δουλεύουμε 13 ώρες τη μέρα, τα αφεντικά και το κράτος θα μιλάνε για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη και πλεονάσματα, ενώ εμείς θα συνεχίσουμε να ζούμε σε μια πραγματικότητα διαρκούς εξαθλίωσης, που δεν θα έχουμε τη δυνατότητα κάλυψης βασικών αναγκών όπως τροφή, νερό, ρεύμα, στέγαση, ενώ «καλό θα ήταν» να ξεχάσουμε και κάθε είδους δημόσιου κοινωνικού αγαθού και υπηρεσιών, αφού η συνεχής υποβάθμιση τους αποτελούν στρατηγική πολιτική επιλογή στην κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης όλων αυτών και έτσι την περαιτέρω εξυπηρέτηση των συμφερόντων των αφεντικών. Παράλληλα για την κοινωνική βάση και όσους αγωνίζονται το κράτος και οι πολιτικοί υπηρέτες του κεφαλαίου επιφυλάσσουν περισσότερη καταστολή σε κάθε επίπεδο, εν μέσω μάλιστα γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας. Δεν είναι τυχαίες λοιπόν οι επιθέσεις στο συνδικαλισμό, στα σωματεία, τα μέσα πάλης μας και τις δομές αγώνα και ευρύτερα σε κάθε αντίσταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι επιθέσεις και τα πειθαρχικά στους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς και ευρύτερα όσα έρχονται με τις αλλαγές στο πειθαρχικό τομέα στο δημόσιο, που πρακτικά κάθε αντίσταση θα αποτελεί "παράπτωμα" και θα ποινικοποιείται, είτε αφορά καθηγητές που αρνούνται να αξιολογηθούν, είτε φοιτητές που αγωνίζονται κ.λπ.

Δεν μπορούμε φυσικά να αγνοήσουμε τις σειρήνες του γενικευμένου πολέμου που όλο και ηχούν πιο κοντά, με τις πολεμικές προετοιμασίες να εντείνονται, με τα μέτωπα των πολέμων παγκοσμίως να βαθαίνουν και την οικονομία να παίρνει διαρκώς όλο και περισσότερο πολεμική κατεύθυνση. Ξέρουμε πως η τάξη μας κανένα συμφέρον δεν έχει να αποκομίσει από αυτή την τροπή. Το ελληνικό κράτος μάλιστα συμμετέχει ενεργά σε όλα τα πολεμικά μέτωπα και στους πολεμικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, που οδηγούν τους ανθρώπους της τάξης μας στην εξαθλίωση και το θάνατο. Δεν ξεχνάμε, φυσικά, και δεν πρέπει να σταματάμε να μιλάμε για το ζήτημα της Παλαιστίνης, που φαίνεται να περνά σε μια νέα φάση με την υπογραφή συμφωνίας για εκεχειρία, και τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Το ελληνικό κράτος και τα ντόπια αφεντικά, σε αγαστή συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ και το ισραηλινό κεφάλαιο, είναι συνένοχα στη γενοκτονία.

Από τη μεριά μας λοιπόν, να αγωνιστούμε για ουσιαστικά μέτρα πρόληψης και προστασίας της ζωής, για μια αξιοπρεπή ζωή με βάση τις ανάγκες μας, για καλύτερες συνθήκες εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς και τον ελεύθερο χρόνο, μέσω Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Να οξύνουμε τα αντιπολεμικά μας αντανακλαστικά, προτάσσοντας τη διεθνιστική αλληλεγγύη, τη συναδέλφωση των ανθρώπων της τάξης μας, στρεφόμενοι ενωμένοι απέναντι στους καταπιεστές μας, τα κράτη και τα αφεντικά! Να σταθούμε με κάθε τρόπο δίπλα στο λαό της Παλαιστίνης, αλλά και σε κάθε λαό που ζει τις συνέπειες των πολέμων. Να μπλοκάρουμε την πολεμική μηχανή του Ισραήλ με κάθε τρόπο, καθώς και τη συνεργασία του ελληνικού κράτους με το κράτος δολοφόνο, τη συμμετοχή του στη γενοκτονία, αλλά και ευρύτερα σε κάθε πόλεμο.

Με από τα κάτω συλλογικούς αγώνες και ταξική οργάνωση στη βάση, ενάντια σε εργοδοτικό και γραφειοκρατικό συνδικαλισμό και κάθε λογής πολιτικούς καιροσκόπους, να αντεπιτεθούμε στην επέλαση του κράτους και του καπιταλισμού, να αντιπαλέψουμε την υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής προτάσσοντας την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια, τις πανανθρώπινες συλλογικές αξίες της ελευθερίας και της ισότητας. Για έναν κόσμο εν τέλει ελευθερίας, ισότητας, με βάση την αλληλεγγύη, την ειρήνη και τη συναδέλφωση των λαών, χωρίς καταπίεση από άνθρωπο σε άνθρωπο.

ΚΑΤΩ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ, ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ 13ΩΡΟ! ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΖΩΗ, ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ - ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ - ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ - ΚΡΑΤΟΣ - ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

ΜΕ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ & ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ - ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΡΙΤΗ 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 10:30, ΚΑΜΑΡΑ

Ελευθεριακή Συνέλευση για την Ταξική Οργάνωση στη Βάση | ΕΣΤΟΒ

ΌΛΟΙ/ ΟΛΕΣ / ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΤΡΙΤΗ 14/10 στις 10:30, ΚΑΜΑΡΑ

Για το "Δικαίωμα" στην 13ωρη εργασία, και την "Δίκαιη εργασία για όλους": Σε σειρά απροκάλυπτα αντεργατικών νομοσχεδίων υγρών ονείρων του εκάστοτε μεγαλοτσιφλικά, έρχεται η επόμενη μεγάλη ευκαιρία για την απόλυτη αφαίμαξη της εργατικής τάξης απο το κεφάλαιο, με την υπογραφή της κυβέρνησης - φυσικά. Μείωση του ελάχιστου χρόνου αδείας απο τις 10 στις 5 ημέρες, υπερ-"ευέλικτη" εκ-περιτροπής εργασία και 2ήμερες συμβάσεις μόνο να προσθέσουν μπορούν στο ζοφερό μέλλον των εξώσεων, της ολοένα αυξανόμενης ακρίβειας και γεωπολιτικής αστάθειας - ένα μέλλον όπου φυσικά το κράτος δε στέκεται απών, αλλα έρχεται με σωρεία μέτρων στήριξης- τον απο τα πάνω, φυσικά.

Όταν μέχρι πρότινος λοιπόν η εργαζόμενη καλούταν να εξαναγκαστεί σε πολλαπλές εργασιακές συμβάσεις, ωστε να καλύψει την "ανάγκη" για την 13ωρη εργασία, σήμερα της δίνεται η ευκαιρία να αποφύγει ανάλογα κωλύματα, απασχολούμενη στον ίδιο εργοδότη. Εάν αυτό ωστόσο δεν μας ακούγεται ιδιαίτερα ειδυλλιακό - όντας μέτρο που έρχεται μάλλον να απαντήσει στην ανάγκη αποφυγής της εξαθλίωσης που προκύπτει απο την αδυναμία να ανταπεξέλθουμε πλέον στα βασικά με "μόνο" 8 ώρες εργασίας - τότε, ίσως μια μιζέρια μιας γυρνοβολάει. Ίσως και όχι βέβαια.

"Ευέλικτη προσέλευση"; Χρόνος προετοιμασίας για την εργασία, μέχρι και 30 λεπτά που πλέον δεν οφείλουν να αμείβονται.
"Συμβάσεις δύο ημερών"; Η αλλιώς μία επισφαλής συνθήκη εργασίας οπου ο εργοδότης οφείλει αποκλειστικά την παροχή μιας εβδομάδας συνεχόμενης άδειας ανα 15 μήνες.
Η αλλιώς: Το δικαίωμα στην επισφάλεια, την εξαθλίωση, και την επιβολή του εργασιακού εκβιασμού μέσα απο μια σειρά νομοθετημάτων/ εκτρωμάτων.

Εμείς, αγωνιζόμαστε για ένα άλλο δικαίωμα.

Ένα δικαίωμα στην διέξοδο απο τις αλλεπάλληλες καπιταλιστικές κρίσεις.

Ένα δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του χρόνου, των ζωών, και των σωμάτων μας.

Το δικό μας δικαίωμα είναι η υπεράσπιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, μέσα απο συλλογικές, αμεσοδημοκρατικούς καθημερινούς αγώνες. Μέσα απο απεργιακές κινητοποιήσεις και αγώνες απέναντι σε κάθε λογής αυθαιρεσίες κυβέρνησης, κεφαλαίου και μικροαστών εκμεταλλευτών.

Στηρίζουμε τα σωματεία βάσης

Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ Τρίτη, 14/10, Καμάρα 10:30

Μέσα σε ένα ιδιαίτερα έντονο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο, πριν περίπου ένα μήνα, κατατέθηκε σε δημόσια διαβούλευση το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο, το οποίο πλασαρίστηκε με τον τίτλο "Δίκαιη εργασία για όλους" σε μια έκδηλη προσπάθεια εμπαιγμού της κοινής γνώμης. Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει σημαντικές τροποποιήσεις στους χώρους εργασίας όπως η νομιμοποίηση της 13ώρης εργασίας,οι αλλαγές στον τρόπο χορήγησης αδειών με τον ελάχιστο χρόνο άδειας να μειώνεται από 10 σε 5 μέρες και μετατροπές στις υπερωρίες της εκ περιτροπής εργασίας. Επιπλέον, σε ό,τι αφορά τον δημόσιο τομέα έχουμε την εισαγωγή αλλαγών στον πειθαρχικό τομέα, αφού πλέον η μη συμμετοχή στην διαδικασία της αξιολόγησης θα θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα. Η υπουργός εργασίας, με απύθμενο θράσος, έχει εδώ και καιρό ξεκινήσει περιοδεία στα τηλεοπτικά κανάλια σε μια πλήρως αποτυχήμενη προσπάθεια να πείσει την κοινή γνώμη ότι το νομοσχέδιο είναι προς όφελος όλων, τόσο εργαζόμενων όσο και αφεντικών.

Και την χαρακτηρίζουμε αποτυχημένη, γιατί ως κομμάτια της εργατικής τάξης, γνωρίζουμε καλά οτί (και) αυτό το νομοσχέδιο έχει έναν και μοναδικό τρόπο ανάγνωσης: τον ταξικό. Αν είσαι εργάτης/τρια γνωρίζεις καλά πως όλες οι τροποποιήσεις των τελευταίων χρόνων από το ελληνικό κράτος έχουν ένα και μοναδικό στόχο: να λύνουν τα χέρια των αφεντικών, ώστε αυτοί να μπορούν να αντλούν και να μεγαλώνουν τα κέρδη τους με όσο το δυνατόν πιο ευνοικούς (για αυτούς) όρους. Η νομιμοποίηση της 13ωρης εργασίας και οι υπόλοιπες προαναφερθείσες τροποποιήσεις δεν έρχονται να ανακουφίσουν κανέναν/καμία εργαζόμενο/η αλλά να δώσουν το απαραίτητο νομικό πλαίσιο για την 13ώρη εργασία σε όσα αφεντικά δεν την εφαρμόζουν μέχρι σήμερα και να χτυπήσει στοργικά την πλάτη σε όσα από αυτά την εφαρμόζουν ήδη παράνομα τόσα χρόνια τώρα.

Όλα τα παραπάνω συντελούνται σε ένα πλαίσιο, ήδη δυσβάσταχτο για την εργατική τάξη. Από τις μεγάλες βιομηχανίες μέχρι τα πιο μικρά εργοστάσια και τους εργαζόμενους/ες στον τομέα του τουρισμού και του επισιτισμού, οι έννοιες της εκμετάλλευσης, της εντατικοποίησης, της επισφάλειας είναι συνυφασμένες με την ζωή και την καθημερινότητα μας. Η μαύρη εργασία, οι απλήρωτες υπερωρίες, οι εργοδοτικές αυθαιρεσίες είναι πράγματα που συμβαίνουν εδώ και χρόνια στους εργασιακούς χώρους. Ταυτόχρονα, οι απανωτές καπιταλιστικές κρίσεις των τελευταίων ετών, τις οποίες έχει κληθεί να επωμιστεί -όπως παντα άλλωστε- η κοινωνική βάση, έχουν δημιουργήσει ένα υπέρογκο κόστος ζωής. Με απλά λόγια, το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο κατατίθεται σε μια περίοδο που ήδη η εργατική τάξη δουλεύει όλη μέρα και όλη την εβδομάδα και παρόλα αυτά βλέπει τα έσοδα της να μην της φτάνουν πολλές φορές ούτε για την κάλυψη των βασικών αναγκών.

Ταυτόχρονα, όπως είπαμε και στην αρχή, το κράτος φέρνει αυτό το νομοσχέδιο μέσα σε ένα ιδιαίτερα φορτισμένο συνολικά πλαίσιο. Δεν πρέπει και δεν γίνεται προφανώς να ξεχνάμε την ενεργότατη συμμετοχή του ελληνικού κράτους στην γενοκτονία των Παλαιστινίων. Η υλική και πολιτική στήριξη στο σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ είναι σίγουρα ο πιο βασικός άξονας της εξωτερικής πολιτικής του ελληνικού κράτους. Μάλιστα, γνωστά καθάρματα - πυλώνες της ελληνικής κυβέρνησης, με κυνισμό δεν χάνουν την ευκαιρία σε τηλεπαράθυρα να χαρακτηρίζουν το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ, εκτός από δυνατότερο στρατιωτικό σύμμαχο, ως κράτος - υπόδειγμα και παράδειγμα προς μίμηση για το ελληνικό. Οι βάσεις που βρίσκονται σε ελληνικό έδαφος χρησιμοποιούνται -για ακόμη μια φορά- και στην γενοκτονία των Παλαιστινίων με το ελληνικό κράτος, ως ένα από τα βασικά γρανάζια της στρατιωτικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ, να παίζει σημαίνοντα ρόλο στην γενοκτονία και να διεκδικεί και αυτό το κομμάτι της πίτας που του αναλογεί από τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή.

Οι πρακτικές που εφαρμόζει το σιωνιστικό καθεστώς στον παλαιστινιακό πληθυσμό δεν είναι κάτι πολύ μακριά από τις πρακτικές του ελληνικού κράτους εις βάρος των μεταναστ(ρι)ών. Αντιθέτως, οι εθνοκαθαρτικές και γενοκτονικές επιχειρήσεις επιστρατεύονται ήδη ή πρόκειται να επιστρατευτούν από τα δυτικά κράτη εναντίον των μεταναστευτικών πληθυσμών για την διαχείριση και την εκμετάλλευση τους, όντας το πλέον εξαθλιωμένο κομμάτι της εργατικής τάξης. Άλλωστε λίγο πριν το αντεργατικό ψηφίστηκε το αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο. H διαχρονική αντιμεταναστευτική πολιτική κορυφώθηκε στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο το οποίο καταργεί την 7ετία, που μέχρι τώρα όριζε πως εάν κάποια μετανάστρια αποδείκνυε την 7ετή παραμονή της ή τριετή παραμονή με αποδεδειγμένη νόμιμη εργασία στην Ελλάδα, αποκτούσε το δικαίωμα αίτησης άδειας παραμονής χωρίς προσφυγικό άσυλο, αυστηροποιεί τις ποινές για παράνομη είσοδο των μεταναστριών και ελαστικοποιεί τα κριτήρια για την απέλαση τους. Ταυτόχρονα, οι συνθήκες ζωής στα καμπ μεταναστών γίνονται ακόμα πιο άθλιες με βασικά αγαθά να στερούνται από τους ανθρώπους που διαμένουν εκεί. Το τελευταίο μάλιστα αποτελεί βασική εξαγγελία του υπουργείου μετανάστευσης, που δημιουργώντας μια κόλαση επί γης στα καμπ στο εσωτερικό της χώρας, θέλει να εμποδίσει μελλοντικές μεταναστευτικές ροές προς τον ελλαδικό χώρο.

Η ακραία υποτίμηση και ασημαντότητα της ζωής μας, της ζωής των ανθρώπων της τάξης μας, από τον καπιταλισμό και το σύμπλεγμα κράτους-κεφαλαίου αποτυπώθηκε με τον πιο βίαιο τρόπο και με το έγκλημα στα Τέμπη, στο οποίο δολοφονήθηκαν 57 άτομα, με τέτοια γεγονότα να αποτελούν υπολογισμένα ατυχήματα με στόχο το μέγιστο κέρδος με το μικρότερο κόστος.
Σχεδόν τρία χρόνια μετά, οι συγγενείς των θυμάτων εξακολουθούν να αγωνίζονται για τη δικαίωση των ανθρώπων τους με τη στήριξη του κόσμου, παρά τα εμπόδια που θέτει το κράτος και οι μηχανισμοί του.

Το έγκλημα στα Τέμπη, οι εργατικές δολοφονίες, η μαζική δολοφονία 600+ μεταναστ(ρι)ών στην Πύλο δεν συνιστούν λάθη ενός κράτους που υπολειτουργεί, αλλά βασική πολιτική ενός κρατικού μηχανισμού που λειτουργεί στην εντέλεια. Ωστόσο, όπου υπάρχει εκμετάλλευση και καταπίεση, θα υπάρχει πάντα η αντίσταση των καταπιεσμένων. Από τον αγώνα για γη και ελευθερία των Παλαιστινίων μέχρι τους αγώνες του πολυεθνικού προλεταριάτου στα καμπς και στις δυτικές μητροπόλεις, να αγωνιστούμε ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, ο ένας δίπλα στην άλλη.

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης