Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2025 στις 18.00
Προβολή της ταινίας "Come and See" + συζήτηση
Κύκλος προβολών-συζητήσεων με θεματική τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, αν και σε μας είναι περισσότερο γνωστός ως ένας ευρωπαϊκός πόλεμος αφορούσε τα περισσότερα κράτη του κόσμου. Οι νεκροί σε έξι χρόνια πολέμου υπολογίζονται από 50-80.000.000 με την πλειοψηφία να αποτελεί άμαχο πληθυσμό και το αποτέλεσμά του, δηλαδή η νίκη των Συμμάχων επί του Άξονα, σφράγισε τη μετέπειτα ιστορία του 20ου αιώνα και τις ισορροπίες σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ήττα του ναζισμού, ο χωρισμός της Ευρώπης αρχικά και του κόσμου αργότερα σε σφαίρες επιρροής μεταξύ των δύο νέων υπερδυνάμεων (ΗΠΑ,ΕΣΣΔ) και των ιδεολογιών που αντιπροσώπευαν, ο φόβος του ξεσπάσματος ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου πυρηνικού αυτή τη φορά και απόλυτα καταστροφικού, συνόδευσαν την ανθρωπότητα τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του 1990 και την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ.
Το παρόν κείμενο σκοπό έχει να εισάγει στα ιστορικά και κοινωνικά πλαίσια της Λευκορωσίας υπό γερμανική κατοχή.
Η Λευκορωσία, όντας κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης, τις παραμονές της γερμανικής εισβολής συνόρευε στη δυτική της πλευρά με την ήδη κατειλημμένη από τους Ναζί και την ΕΣΣΔ Πολωνία. Όταν η ναζιστική εισβολή ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου του 1941 η χώρα καταλήφθηκε σε λιγότερο από δύο μήνες και παρέμεινε υπό γερμανική κατοχή μέχρι τον Αύγουστο του 1944 που απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό. Σε αυτά τα χρόνια σκοτώθηκε γύρω στο ¼ του πληθυσμού, δηλαδή πάνω από 2.000.000 Λευκορώσοι με παραπάνω από μισό εκατομμύριο να αποτελείται από Εβραίους. Από τις 270 πόλεις οι 209 καταστράφηκαν ως ένα βαθμό και πάνω από 5000 χωριά κάηκαν με τα 627 να εξαφανίζονται εντελώς.
Οι τεράστιες απώλειες κυρίως αμάχων δεν ήταν αποτέλεσμα των πολεμικών συγκρούσεων αλλά του σχεδίου εποικισμού της ανατολικής Ευρώπης με γερμανικούς πληθυσμούς (Generalplan Ost) και της εξόντωσης και εθνοκάθαρσης των σλαβικών πληθυσμών, των Εβραίων και άλλων αυτοχθόνων που για τη ναζιστική ιδεολογία θεωρούνται υπάνθρωποι (Untermenschen). Αυτή τέθηκε αμέσως σε εφαρμογή μέσω τεχνητών λιμών, καταναγκαστικής εργασίας για τη γερμανική πολεμική μηχανή, συστηματικών σφαγών, μαζικών βιασμών και απαγωγών παιδιών.
Η κατηγορία του υπανθρώπου προήλθε από τη ρατσιστική θεωρία που είχε ήδη εφαρμοστεί στη ναζιστική Γερμανία. Το ανθρώπινο είδος χωρίζεται στη φυλή που είναι ικανή να δημιουργήσει πολιτισμό (άρια φυλή) και περιλαμβάνει τα νορδικά και γερμανικά φύλα, στις φυλές που είναι ικανές να φέρουν πολιτισμό χωρίς να μπορούν να δημιουργήσουν τον δικό τους και σε αυτές που είναι καταστροφείς πολιτισμού που αξίζουν να υπάρχουν μόνο στο βαθμό που βοηθούν στην επιβίωση και το μεγαλείο της άριας φυλής. Η κατηγοριοποίηση ήταν απόλυτη και πέρα από την εξόντωση των κατώτερων φυλών περιελάμβανε και τη φυλετική ενίσχυση των Γερμανών. Με τα δικά τους λόγια: Η απομάκρυνση των ξένων φυλών από τις Προσαρτημένες Ανατολικές Επαρχίες είναι ένας από τους πλέον σημαντικούς στόχους που πρέπει να επιτευχθούν στη Γερμανική Ανατολή. Αυτό είναι το πρώτιστο εθνικό πολιτικό καθήκον που πρέπει να εκτελεστεί στις Προσαρτημένες Ανατολικές Επαρχίες από τον Αρχηγό των Ες Ες και Επίτροπο του Ράιχ για την Ενδυνάμωση του Εθνικού Χαρακτήρα του Γερμανικού Λαού. Στο πλαίσιο επίλυσης αυτού του προβλήματος, το οποίο είναι στενότατα συνδεδεμένο με το εθνοτικό πρόβλημα των Ανατολικών Επαρχιών, το φυλετικό ζήτημα είναι ύψιστης και αποφασιστικής σημασίας μαζί με τα θέματα της γλώσσας, της εκπαίδευσης και των θρησκευτικών πεποιθήσεων…είναι απόλυτη εθνική πολιτική αναγκαιότητα να διαχωριστούν όσοι είναι Γερμανικού αίματος στις Προσαρτημένες Ανατολικές Επαρχίες και αργότερα και στο Γενικό Κυβερνείο, και να επιστραφεί το χαμένο Γερμανικό αίμα στον ίδιο τον Γερμανικό λαό...Το έργο της επαναγερμανοποίησης του χαμένου Γερμανικού αίματος έχει ξεκινήσει στο πλαίσιο της απομάκρυνσης όσων Πολωνών έπρεπε να κάνουν χώρο για την επανεγκατάσταση των Γερμανών από τη Βαλτική και τη Βολυνία [περιοχή που εκτείνεται στην ανατολική Πολωνία και στη δυτική Ουκρανία] στις Προσαρτημένες Επαρχίες.*
Από τη λήξη του Β'ΠΠ έχουν περάσει 80 χρόνια όμως ο καπιταλιστικός κόσμος δεν έχει σταματήσει να παράγει πολέμους, θάνατο, εξαθλίωση. Η ναζιστική παράνοια μπορεί να μοιάζει κομμάτι της ιστορίας του 20ου αιώνα που αφήσαμε πίσω μας όμως το κεφάλαιο σε αυτό το διάστημα συνέχισε να δολοφονεί μαζικά προλετάριους/ες και να καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους. Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα αρκεί όμως να δούμε σήμερα τους πολέμους μεταξύ Ουκρανίας (με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ) και Ρωσίας και τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από τον σιωνιστικό στρατό κατοχής για να διαλυθεί οποιαδήποτε ψευδαίσθηση πως η παγκόσμια ειρήνη θα έρθει μέσα από τους μηχανισμούς της αγοράς και τα φιλελεύθερα δημοκρατικά καθεστώτα.
Βλέποντας κράτη να συγκροτούν ξανά αντίπαλα μπλοκ, να οχυρώνονται πίσω από σύνορα, στρατούς και συμφωνίες εξοπλισμών, γίνεται ξεκάθαρο πως ο πόλεμος λειτουργεί ως επεκτατικό εργαλείο των κρατών και του κεφαλαίου. Δεν πρόκειται για «σφάλμα» ή μεμονωμένη έκρηξη αλλά για μια λογική συσσώρευσης και γεωπολιτικής εξουσίας, έναν ανταγωνισμό για αγορές, ενεργειακούς δρόμους, στρατηγικές υποδομές και σφαίρες επιρροής που μετατρέπει τους λαούς σε αναλώσιμη πρώτη ύλη και την ειρήνη σε επιχειρηματικό προϊόν. Οι αφηγήσεις της «εθνικής ασφάλειας» και της «ανθρωπιστικής επέμβασης» νομιμοποιούν στρατιωτικές λύσεις και καλύπτουν οικονομικές επιδιώξεις, ενώ ΝΑΤΟ, στρατιωτικές συμμαχίες, εξαγωγείς όπλων και ενεργειακοί κολοσσοί δεν προστατεύουν λαούς αλλά δημιουργούν και συσπειρώνουν τις συνθήκες σύγκρουσης. Τα δε ΜΜΕ μετατρέπουν τη σφαγή σε θέαμα, απονευρώνοντας την εικόνα του αίματος σε καταναλώσιμη αφήγηση. Η σύγκρουση Ουκρανίας-Ρωσίας, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, οι εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα αλλά εκφράσεις της ίδιας λογικής. Μπροστά στον θάνατο που γεννά ο ανταγωνισμός των κρατών και το κέρδος, η συγκρότηση ενός ταξικού, αντιπολεμικού κινήματος πρέπει να είναι ριζικά επιθετική στον στόχο και ριζικά δημιουργική στα μέσα. Ενα κίνημα που δεν θα αρκείται πασιφιστικά στη συνέχιση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης χωρίς τη βία των διακρατικών πολέμων αλλά που θα βλέπει τον πόλεμο ως τη συνέχιση της ειρήνης τους και θα είναι έτοιμο να στρατευτεί στην ανατροπή τους. Οργάνωση, μαχητικότητα, διεθνιστικη αλληλεγγυη: στο βάθος υπάρχει ο ορίζοντας ενός κόσμου χωρίς σύνορα, χωρίς χρώματα και ταξικούς αποκλεισμούς.
Συμβούλιο Αναρχικών
