Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2025 στις 18.00
Συνέχεια της ανοιχτής συνέλευσης για την οργάνωση αναρχικού μπλοκ & δράσεων για τη 17Ν
[Κείμενο καλέσματος] Συνέχεια της ανοιχτής συνέλευσης για την οργάνωση αναρχικού μπλοκ και δράσεων για τη 17 Νοέμβρη
Σύντροφοι/ισσες/α, σας καλούμε την Τετάρτη 12/11 και ώρα 18.00 (ακριβώς) στην ΑΣΟΕΕ, στη συνέχεια της ανοιχτής συνέλευσης-συζήτησης, με σκοπό τη συγκρότηση και την οργάνωση αναρχικού μπλοκ στην κεντρική πορεία τιμής και μνήμης, καθώς και με σκοπό την οργάνωση δράσεων-εκδηλώσεων για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ας περιφρουρήσουμε θεωρητικά και πρακτικά τα προτάγματά μας, εκεί που γεννιέται και μετουσιώνεται η ανάγκη για ελευθερία, στους δρόμους. Ακολουθεί το κείμενο-κάλεσμα.
ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΤΕ, ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ
Καλούμε τους/τις καταπιεσμένους/ες και τις/τους εξεγερμένες/ους, τον κόσμο του αγώνα, να πλαισιώσουν το αναρχικό/αντιεξουσιαστικό μπλοκ της 17ης Νοέμβρη. Απευθυνόμαστε στον κόσμο που χτυπάει η καρδιά του και λαχταρά το θάψιμο της οικονομικής εκμετάλλευσης και της πολιτικής και κοινωνικής καταπίεσης.
Η επίκληση στο δημοκρατικό πολίτευμα από την πλευρά του κράτους και των θιασωτών του, με όποιο προσωπείο, αριστερό ή δεξιό, συνιστά παραπλάνηση για τους/τις από τα κάτω. Η εξουσιαστική βία και η προσπάθεια εκτόπισης των ανατρεπτικών κοινωνικών αγώνων και των εξεγερσιακών τους χαρακτηριστικών, από τη δημόσια σφαίρα και τη συλλογική συνείδηση, αποτελούν μέσα τρομοκράτησης και φίμωσης των ανατρεπτικών ιδεών και ελευθεριών.
Ενάντια στις προσταγές των αφεντικών και των πολιτικών προϊσταμένων τους, ενάντια στο αμερικανοϊσραηλινό λόμπυ εξουσίας και την ωμότητα του γενοκτονικού «πολέμου» στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο που ορίζουν τις ζωές μας και οδηγούν την κοινωνία στον ολοκληρωτικό έλεγχο και την υποταγή.
Ελεύθερα Πολυτεχνεία εδώ και τώρα για όλες, όλα κι όλους, έξω από τα δεσμά της κομματικής χειραγώγησης και κοροϊδίας. Η αυτονομία των ταξικών-κοινωνικών αγώνων συνιστά την ακηδεμόνευτη κινητήρια δύναμη για την κοινωνική απελευθέρωση. Τα συνθήματά μας παραμένουν επίκαιρα.
Κάτω η εξουσία
Γενική εξέγερση
17 Νοέμβρη 1973
Τότε, μετά, τώρα
Τότε
Επειδή η ιστορία γράφεται με πράξεις, η εξέγερση της 17ης Νοέμβρη 1973, αποτελεί σημείο καμπής για τους μαζικούς αντιστασιακούς αγώνες του ελλαδικού χώρου, καθώς εκείνη τη χρονιά, έπαψε το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας να δείχνει ανοχή και υποταγή στο στρατιωτικό καθεστώς των συνταγματαρχών. Το κοινό εξεγερσιακό βήμα ξεπέρασε τα τανκς και τα όπλα, με προμετωπίδα τη φοιτητική κοινότητα. Ήδη με τις προηγούμενες εντάσεις από τις αρχές του '73, έχει αρχίσει να λειαίνεται το έδαφος για τις επόμενες αποφασιστικές κινήσεις ενάντια στον στρατό και το ολοκληρωτικό σύστημα εξουσίας. Από τον Φλεβάρη του 1973, το Πολυτεχνείο, το Χημείο και η Νομική μετασχηματίζονται σε κέντρα αγώνα, καθώς ξεκινούν οι πρώτες μαζώξεις για το τότε νομοσχέδιο που απαγόρευε την αναβολή της στρατιωτικής θητείας λόγω σπουδών. Ειδικά η Νομική, συνιστά κομβικό σημείο, καθώς 4000 κόσμος είναι ταμπουρωμένος και φωνάζει συνθήματα, ενώ δεν διστάζουν να εμφανιστούν 50 φασίστες για το σπάσιμο της κατάληψης, οι οποίοι κι αποτυγχάνουν μπροστά σε κάποιους/ες ελάχιστους/ες αναρχικούς/ές οι οποίοι/ες έπαιξαν ρόλο στην αναχαίτισή τους.
Βεβαίως, έχει αποσιωπηθεί με μεγάλη μαεστρία, η εσωτερική καταστολή εντός του πανεπιστημιακού συμπλέγματος του Πολυτεχνείου, από τις φοιτητικές παρατάξεις της αριστεράς. Ήδη από τις 14 Νοέμβρητου 1973,ξεκινάει η κατάληψη του Πολυτεχνείου από ομάδα εργατών αποτελούμενη κυρίως από μέλη κομμάτων της επαναστατικής αριστεράς και μια μικρή μερίδα αναρχικών. Η συνέλευση αυτή η οποία στεγάστηκε στο Γκίνη, από την αρχή πήρε απόφαση για μη σύσταση προεδρείου ή οποιουδήποτε σώματος διεύθυνσης της ίδιας της συνέλευσης. Εν συνεχεία, αποφασίζεται η κατάσχεση πολύγραφου των φοιτητ(ρι)ών από το κτίριο της αρχιτεκτονικής, που συνοδεύτηκε από ένταση με τους/τις φοιτητ(ρι)ες, καθώς αντιλήφθηκαν ότι θα έχαναν το μονοπώλιο της έκφρασης.
Παρά τις εσωτερικές προβληματικές της σύστασης του Γκίνη, έγιναν συμφωνίες πάνω στον αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα της και την προσπάθεια η κατάληψη να έχει ταξικό πρόσημο. Αυτή η προσπάθεια δεν καρποφόρησε, καθώς στις 15 Νοέμβρη το πρωί και ενώ κάποιοι εργάτες έφευγαν για να πάνε στις δουλειές τους, ομάδα αριστερών φοιτητών αποφάσισε να διαλύσει τη συνέλευση, κάνοντας λόγογια «εξωπανεπιστημιακούς» κι εν τέλει, κόσμος κατέληξε να αποχωρεί αηδιασμένος. Στις 15 το βράδυ, συστάθηκε νέα εργατική συνέλευση στο ίδιο κτίριο, μόνο που αυτή τη φορά είχε και προεδρείο κι ο ρόλος της ήταν να ενημερώνει εργάτες στα τότε στέκια τους (π.χ.πλατεία Κοτζιά), χωρίς όμως να είναι ικανή να βάλει ταξικά - αντικαπιταλιστικά προτάγματα στον γενικότερο αγώνα. Αριστεροί φοιτητές με το πρόσχημα της μη εισχώρησης ασφαλιτών στο Πολυτεχνείο, έκαναν face control στις εισόδους, ζητώντας φοιτητικές ταυτότητες (λες και δεν είχε αμέτρητες στη διάθεσή της η ασφάλεια), σε μια ύστατη προσπάθεια αποστείρωσης του χώρου.
Παρά την προσπάθεια αυτή, κόσμος κατάφερε να βρεθεί στο Πολυτεχνείο, βάζοντας το λιθαράκι του περισσότερο ως αφανής ήρωας παρά ως «πρωτοπόρος φοιτητής». Η φίμωση μη ενταγμένων στις κομματικές παρατάξεις, καθώς και η μετέπειτα απόκρυψη των συγκρουσιακών γεγονότων που έλαβαν χώρα στους γύρω δρόμους και γενικότερα, σε όλη την Αθήνα από τις 14 έως και τις 17 του Νοέμβρη, δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από την προσπάθεια ηγεμόνευσης από την πλευρά της αριστεράς στα κινήματα διαχρονικά.
Μέσα στην αγωνία απόκρουσης και διάλυσης της χούντας, δεν έλλειψαν οι απόπειρες από τους τότε οπαδούς της κρατικής νομιμότητας, δηλαδή του ΚΚΕ, να λοιδορήσουν αγωνιστ(ρι)ες, βαπτίζοντάς τους/τις με το ιερό ραβδί της σπέκουλας, ως «προβοκάτορες», κι υπονομεύοντας έτσι την καταληψιακή κουλτούρα σπίθας κι αγώνα, με σκοπό να λειτουργήσουν ελεγκτικά ως προς την έκβαση όλης αυτής της διαδρομής ρήξης και αυτοκαθορισμού της κοινωνικής συνέχειας. Φυσικά, το πάθος και η ορμή όλων αυτών που εναντιώθηκαν σε ρόλους κι ιδιότητες, ξεπέρασαν την ιδιοτελή μεθόδευση αποτροπής της εξέγερσης.
Η αυτοοργάνωση και η αυτοάμυνα των από τα κάτω είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης όλων των θεσμικών παρατάξεων και της κυριαρχίας, διότι αποτελούν βηματισμούς προς τον συλλογικό εαυτό της κοινωνικής βάσης.
Το Πολυτεχνείο του '73 κατάφερε και ξεπέρασε όλες τις ιδεολογικές και πολιτικές αγκυλώσεις, ενώθηκε αυθόρμητα ενάντια στον κοινό εχθρό, πυροδότησε την εξέγερση ανατρέποντας τη συνθήκη στρατοκρατίας, βασανισμών και βίας του ολοκληρωτικού καθεστώτος και προσπερνώντας τις ψευτο-αντιθέσεις/δίπολα δικτατορία - δημοκρατία (Παπαδόπουλου - Μαρκεζίνη).
Ξεπέρασε τις εσωτερικές συκοφαντίες και προσπάθειες αποπροσανατολισμού της αντίστασης, με τις οποίες το ΚΚΕ, μέσω του κατάπτυστου φύλλου της Πανσπουδαστικής Νο8, έκανε λόγο για «τους 350 προβοκάτορες της ΕΥΠ και του Ρουφογάλη - Καραγιαννόπουλου», κουνώντας το δάχτυλο για δήθεν δημιουργία κλίματος με σκοπό «την αποτροπή της ομαλής μετάβασης προς τη δημοκρατική πλευρά». Να πούμε εδώ πως ο Ρουφογάλης, ως αξιωματικός του στρατού και στέλεχος της ΕΥΠ, είχε στενές σχέσεις με τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ, Νίξον· ο ελλαδικός χώρος είχε (και έχει) μεγάλη γεωστρατηγική σημασία για τους εξουσιαστές του αμερικανικού ζυγού, σε σχέση με τα πολεμικά τους συμφέροντα στο τότε πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, και γι' αυτό επεδίωκαν οποιοδήποτε καθεστώς που θα επέτρεπε την εξαφάνιση οποιασδήποτε αντίστασης εναντίον της καθεστηκυίας τάξης. Η παράδοση των σχέσεων ΗΠΑ/CIA και μυστικών υπηρεσιών του ελλαδικού χώρου, συνεχίζεται ακατάπαυστα μέχρι και σήμερα.
Το Πολυτεχνείο προέταξε την κοινωνική-ταξική αντίσταση μέσα σε μια περίοδο έντονων πολιτικών αλλαγών, με τη στρατιωτική δικτατορία να αποπειράται να καταστείλει τις εύλογες αντιστάσεις.
Μετά
Στις επετείους που ακολούθησαν (και κυρίως μετά το 1977), οι Αναρχικοί/ές και η Άγρια νεολαία συνέβαλαν, ώστε η επέτειος του Πολυτεχνείου, να μην είναι είναι αθώο δημοκρατικό πανηγυράκι, όπως θα ήθελαν κράτος και κόμματα. Το 1980, έχουμε τρομερές συγκρούσεις και τη δολοφονία δύο διαδηλωτών (Κουμή-Κανελλοπούλου) από ξυλοδαρμό των ΜΑΤ. Το 1985, τη δολοφονία του 15χρονου αναρχικού Μιχάλη Καλτεζά από το όπλο του μπάτσου Μελίστα στη Στουρνάρη, που οδήγησε σε κατάληψη του Χημείου (και εισβολή των μπάτσων) και σε κατάληψη του Πολυτεχνείου, με συγκρούσεις γύρω από αυτό. Τα επόμενα χρόνια ήταν πλούσια σε συγκρουσιακές και εξεγερτικές πρακτικές από τους/τις αγωνιζόμενους/ες, φτάνοντας στο 1995, ακριβώς 30 χρόνια πριν, στην κατάληψη του Πολυτεχνείου από 2.000 άτομα και την εισβολή των μπάτσων συλλαμβάνοντας 500 εξεγερμένους/ες, εν μέσω πλήρους αποκλεισμού του Ιδρύματος, και μάλιστα για πρώτη φορά, με όρους θεάματος.
Όμως από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, πέραν της αντεξεργερτικής παράδοσης της αριστεράς, σε κάποια κομμάτια του ευρύτερου α/α χώρου άρχισε μια συζήτηση για τα «στημένα ραντεβού», γράφοντας μέχρι και κείμενα στα έντυπά τους για τους λόγους για τους οποίους θα απείχαν από την επέτειο του Πολυτεχνείου και την πορεία. Κάποια χρόνια αργότερα μάλιστα, κάποιοι εφηύραν τη διατύπωση: «καγκελάκι». Η κριτική αυτή συνδέθηκε με τον καιρό και σε σημεία, με κάποια προσπάθεια υποβάθμισης κι υπονόμευσης των εξεγερτικών πρακτικών.
Το Πολυτεχνείο αποτελούσε πάντα σημείο ζωντανής συνάντησης των κοινωνικών αγώνων, όχι μόνο κατά την διάρκεια του τριήμερου αλλά και σε πολλά άλλα σημαντικά γεγονότα ανά περιόδους. Ενδεικτικά: συγκρούσεις και κατάληψη του Ιδρύματος μετά από μαθητικές πορείες στην δεκαετία του 1990, κατάληψη τον Γενάρη του '90 για την αθώωση Μελίστα και πορεία («Είμαστε ο ανθός της ελληνικής νεολαίας»), μαθητικά μετά τη δολοφονία Τεμπονέρα τον Γενάρη του '91, επίσκεψη Μπους τον Ιούλη του '91, φοιτητικές κινητοποιήσεις 2006-07 και φυσικά, η εξέγερση του Δεκέμβρη του '08, επίσκεψη Ομπάμα τον Νοέμβρη του'16. Παράλληλα, το Πολυτεχνείο ήταν κόμβος των αγωνιζομένων υποκειμένων και για πλήθος άλλων περιεχομένων -μέχρι και την εκκένωση του κτιρίου Γκίνη το οποίο οι αναρχικοί/ές χρησιμοποιούσαν επί δεκαετίες-, από τις καταλήψεις για απεργούς πολιτικούς κρατουμένους, το καραβάνι των διεθνιστών αλληλέγγυων της κατάληψης της Πρυτανείας σε αλληλεγγύη με τους 7 συλληφθέντες της Θεσσαλονίκης του 2003, μέχρι τις μεταναστευτικές καταλήψεις.
Να σημειωθεί ότι μετά την κατάληψη του 1995, το κράτος προβληματισμένο, ξεκίνησε αυτό που χρόνια σχεδίαζε: την απομάκρυνση τμημάτων και σχολών από το ιστορικό Ίδρυμα της Πατησίων και τη μεταφορά τους εκτός κέντρου, ακριβώς για να απονευρώσει και να απομαζικοποιήσει τις όποιες κινητοποιήσεις, όχι μόνον από τα φοιτητικά κομμάτια αλλά και από τις ευρύτερες κοινωνικές αντιστάσεις που συναντιόντουσαν εκεί. Μοιάζει με ένα πρώτο σχέδιο πανεπιστημιακού και αγωνιστικού εκτοπισμού - gentrification.
Τώρα
Σήμερα, ένα από τα παρακλάδια της αστικής εξουσίας και του σύγχρονου ολοκληρωτισμού σε ρόλο πρύτανη, ονόματι Ιωάννη Χατζηγεωργίου, έρχεται ως συνεχιστής, κλειδοκράτορας και μπάτσος, με τη στήριξη του Υπουργείου Προστασίας του Κράτους, να επιβάλει με κάμερες, πειθαρχικά και ρουφιάνους, την αφαίρεση του κοινωνικού εδάφους από τα χέρια της συλλογικής ζωτικότητας. Πιστός ακολουθητής των πολιτικών σχεδίων για τον αφοπλισμό των πανεπιστημίων από την κοινωνική βάση και τη μαχητική αυτοοργάνωσήτης, μια πολιτική εφαρμογή που αποτυπώνεται το 2020, εν καιρώ κοινωνικού εγκλεισμού επί της «πανδημικής» έξαρσης, με την αρπαγή και το κλειδαμπάρωμα του κτιρίου Γκίνη και κατόπιν με το κατασταλτικό μπαράζ εν μέσω απαγορεύσεων lockdown και lockout, στις καταλήψεις του Ανοιχτού Πολυτεχνείου του 2020 (Πρυτανείας ΕΜΠ και Κάτω Πολυτεχνείου).
Η εδαφική συμβολή και τα πολιτικά περιεχόμενα του ιστορικού συγκροτήματος αποτελούν σημεία λαϊκής αναφοράς κι αγώνα από την πλευρά της διευρυμένης ανάγκης του κοινωνικού απελευθερωτικού τρόπου μάχης ενάντια στις ένοπλες στρατιωτικές δυνάμεις κι εξουσίες, με την παραλλαγή κάθε εποχής απέναντι στην εκάστοτε κυρίαρχη δόμηση της εξουσιαστικής μηχανής. Η πιο πρόσφατη αναφορά που θα μπορούσαμε να κάνουμε σε σχέση με τις απόπειρες πνιγμού της αγωνιστικής κοινότητας, είναι η κατασταλτική επιχείρηση στις 27/9/2024, όταν πλήθος φοιτητ(ρι)ών και αλληλέγγυων δέχθηκαν επίθεση με ξύλο και συλλήψεις, μετά από παρέμβαση στη «Βραδιά του Ερευνητή». Ο πρύτανης, εφόσον χαρακτήρισε δημόσια τον αγωνιζόμενο κόσμο με ναζιστικού-ευγονικού τύπου φρασεολογία (συγκεκριμένα ως «μη συμβατά μοσχεύματα»), έδωσε χειραψία-εντολή στους ένστολούς δολοφόνους να εισβάλουν με τα όπλα τους εντός του πανεπιστημιακού χώρου, με σκοπό τη βίαιη διακοπή της παρέμβασης. ΜΑΤ, ΟΠΚΕ και ΔΕΛΤΑ, ένας ολόκληρος αστυνομικός στρατός, επεδίωξε με αυτόν τον τρόπο, να μας δείξει τι πραγματικά σημαίνει δημοκρατία.
Ένα ακόμη παράδειγματης κατασταλτικής επίθεσης από κράτος και πρυτανεία ΕΜΠ, είναι η εκκένωση του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Πολυτεχνείου (στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου) το καλοκαίρι του 2023, όπου έπειτα από προσπάθεια υπεράσπισής του από τα συντρόφια κι από σειρά ανακαταλήψεων κι εκκενώσεων, η πρυτανεία αποφάσισε το γκρέμισμα ολόκληρου του χώρου κι εξαπέλυσε ένα κυνήγι απέναντι σε συντρόφια, με μηνύσεις και διάφορες κατασταλτικές επιχειρήσεις στο πρόσωπό τους. Συνέχεια αυτού ήταν η εκκένωση και στο Στέκι Αρχιτεκτονικής που στεγάζεται στο ιστορικό συγκρότημα της Πατησίων, το περασμένο καλοκαίρι, κι όπου το κράτος επέλεξε το γκρέμισμα του χώρου από την πρώτη στιγμή.
Οι χώροι του Πολυτεχνείου έχουν μετατραπεί σε ένα πεδίο συνεχούς παρακολούθησης, με την τοποθέτηση καμερών σχεδόν παντού, με καφετέριες ιδιωτικών συμφερόντων να ξεπηδάνε από δω κι από κει, δίνοντας χώρο στο κεφάλαιο να μπορεί να ανθίσει και να επέμβει σε κάθε έκφανση της καθημερινής ζωής. Η μετατροπή των πανεπιστημίων από κέντρα αγώνα και ζύμωσης, σε φυλακές πανοπτικού τύπου και οικόπεδα προς ενοικίαση, είναι μια μακρά διαδικασία που τώρα μας βρίσκει αντιμέτωπους/ες με την πιο σκληρή πραγματικότητα. Πανεπιστήμια μαγαζιά και φυλακές ή πανεπιστήμια στέκια κι ορμητήρια;
Η αναδιαρθρωμένη νεοφιλελευθεροποίηση του εξουσιαστικού οικοδομήματος δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα, αποτελεί σάρκα από τη σάρκα του κρατικού μηχανισμού. Τα όπλα κι οι ιεραρχίες μέσα στα διαπλεκόμενα υπουργικά, δικαστικά και δημοσιογραφικά κέντρα παραμένουν ίδια· ίδια όπως οι βασανισμοί και οι δολοφονίες στα αστυνομικά τμήματα, όπως οι πνιγμοί μεταναστ(ρι)ών στις θάλασσες, όπως η συρρίκνωση των δημόσιων χώρων, ο έλεγχος της πληροφορίας, η απεμπόληση των αυτοοργανωμένων πολιτικών αγώνων από τα κοινωνικά πεδία, ο πολλαπλασιασμός της μπατσοκρατίας στις συγκοινωνίες, τα πάρκα, τα πανεπιστήμια και σε κάθε στενό στο κέντρο της Αθήνας, οι οργανωμένες αλληλοκαλύψεις κομπιναδόρων και παιδοβιαστών πολιτικών, τραπεζιτών κι επενδυτών, η μαφία κι η οργανωμένη συγκάλυψη της μαζικής δολοφονίας των Τεμπών από δικαστικούς και πολιτική ηγεσία, κι όπως εν τέλει, η οικονομικοστρατιωτική εμπλοκή του ελληνικού κράτους σε μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες των τελευταίων χρόνων, στην Παλαιστίνη.
Μέσα στη συνθήκη γενικευμένης αιχμαλωσίας και στρατιωτικοποίησης του κρατισμού, με την εναρκτήρια νομική απόφανση, κομμάτι της μπροστινής όψης/φάτσας της βουλής να υπαχθεί στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, προμηνύεται πως ο κρατικός ολοκληρωτισμός έχει διακομματική συνέχεια, με πρόγραμμα, σχέδιο και φυσικά, τρομοκράτηση στα μαζικά κι ευάλωτα κομμάτια της κοινωνίας.
Οι εξεγέρσεις όμως έχουν κι αυτές συνέχεια, γιατί όσο υπάρχουν κράτη και καταπίεση, θα υπάρχει εξέγερση. Γιατί ο σπόρος της απελευθερωτικής πάλης παίρνει σάρκα και οστά, όταν γεννιέται στο εδώ και το τώρα, για την καταστροφή του εκμεταλλευτικού κόσμου και για τη δημιουργία ενός ελεύθερου κόσμου ισότητας και αλληλεγγύης.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ,
ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΠΛΑΤΕΙΑ, ΛΟΦΟΣ, ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΟ
ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΩΡΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ
ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΑΤΩ Ο ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ, ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!
Ανοιχτή συνέλευση αναρχικών για τη 17 Νοέμβρη 2025