kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Μικροφωνική αλληλεγγύης στους φυλακισμένους μετανάστες στο Σιντικι

Mικροφωνική αλληλεγγύης στους 30 κρατούμενους μεταναστες του καμπ Σιντική

(scroll for English)

Λευτεριά στους 30 κρατούμενους μεταναστες του καμπ Σιντική - Ο Ρατσισμός δεν είναι "Ειδικό Θέμα"

Το καμπ της Σιντικής Σερρών είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή δηλαδή όπου άνθρωποι κρατούνται βάσει της καταγωγής τους για απροσδιόριστα χρονικά διαστήματα υπό τον έλεγχο των δυνάμεων καταστολής. Ένα στρατόπεδο έξω από τις Σέρρες, σε μία χαράδρα κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία και άρα έξω από τον χώρο και τις σχέσεις των ανθρώπων της τοπικής κοινωνίας. Οι κρατούμενες ζουν σε κοντέινερ σε ένα από τα πιο κρύα σημεία της χώρας, με ελείψεις σε πράγματα όπως σεντόνια, τουαλέτες, ρούχα, φαγητό, είδη υγιεινής και χωρίς ιατροφαρμακευτική κάλυψη, υπό το "δίκαιο" του κάθε ανθρωποφύλακα.

Στα μέσα Αυγούστου άνθρωποι από το καμπ μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Στις 18 Αυγούστου κάποιοι από τους κρατούμενους επιχείρησαν το αυτονόητο δηλαδή να δραπετεύσουν. Ωστόσο, δεν τα κατάφεραν και συνελήφθησαν. Αργότερα την ίδια μέρα οι μπάτσοι μπήκαν στον θάλαμο του ενός και τον ξυλοκόπησαν. Οι συγκρατούμενοί του τον υπερασπίστηκαν και ξεκίνησαν καθιστική διαμαρτυρία την οποία ο διευθυντής σκέφτηκε να κατευνάσει προσφέροντας 50 ζευγάρια παντόφλες.
Ως επομενο, στις 19 Αυγούστου 266 κρατούμενοι ξεκινούν απεργία πείνας με αιτήματα γύρω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Τα αιτήματά τους δεν ικανοποιούνται.

Στις 12 Νοεμβρίου άνθρωποι στο καμπ εξεγήρονται, κόβουν τα σύρματα στον φράχτη και προσπαθούν να αποδράσουν. Απευθείας, κατέφθασαν ΟΠΚΕ όπου έριξαν κρότου λάμψης και σύμφωνα με Σερραϊκά μέσα και χημικά. Οι μπάτσοι λένε πως κανείς δεν απέδρασε και ότι δύο ανθρωποφύλακες τραυματίστηκαν ελαφρά. Είναι ενδεικτικό πως από τα ελάχιστα δημοσιεύματα που υπήρξαν, όλα είχαν αποκλειστική πηγή τα δελτία τύπου των μπάτσων, χωρίς φυσικά να αναφέρουν τίποτα για τις συνθήκες κράτησης ή την υγεία των κρατουμένων. Την επόμενη μέρα 30 κρατούμενοι περνούν αυτόφωρο δίχως να εχουν την επιλογή δικής τους υπεράσπισης και καταλήγουν να καταδικάζονται σε 3 χρόνια και 450 ευρώ ο καθένας ενώ ένας από αυτούς καταδικάζεται σε 3 χρόνια και 7 μήνες χωρις αναστολή,

Οι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο ζούμε σε συνθήκες διαρκούς επισφάλειας και διαβίωσης μέρα με την μέρα, μήνα με τον μήνα. Τα αφεντικά έχουν τώρα και νομικά όπλα ώστε να μας ξεζουμίζουν για 13 ώρες την ημέρα, ενώ όποτε βγαίνουμε στους δρόμους στέλνουν μπάτσους να μας δείρουν. Πρέπει να ρίχνουμε μια ζαριά κάθε φορά που μπαίνουμε σε τρένο και να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα κάθε φορά που ανοίγουμε λογαριασμό ρεύματος. Για κάποιους από εμάς όμως η επίθεση δεν σταματάει εκεί.

Το ελληνικό κράτος που ενεργά στηρίζει και συμμετέχει στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στην απέναντι ακτή της Μεσογείου, καταβάλει συστηματική προσπάθεια ώστε να μετατρέψει ολόκληρη την θάλασσα σε νεκροταφείο και πεδίο κυνηγιού ανθρώπων για τον κάθε αποκτηνομένο λιμενόμπατσο. Σε κάθε επίπεδό του ο κρατικός και παρακρατικός μηχανισμός, σε σύνορα, σε ΑΤ, σε δικαστήρια, σε καμπ, σε φυλακές (και όχι μόνο) με νομικά και γραφειοκρατικά μέσα, ή/και με ωμή συστηματοποιημένη βία και εγκλεισμό, λειτουργεί ώστε να διαχωρίζει, να υποτιμά, να εξοντώνει κοινωνικά και φυσικά μετανάστριες και μετανάστες σε επίπεδο που πλέον τους αρνείται την ανθρώπινη ιδιότητα, όπως ομολογεί και ο μπάτσος που φώναζε έγκλειστο στην Σιντική "σκύλο". Όσες από εμάς πλήτονται και από αυτούς τους μηχανισμούς είμαστε για το κράτος και τα αφεντικά εργατικό δυναμικό προς ακόμη εντατικότερη εκμετάλευση, όταν συμφέρει, και προς φυλάκιση, απέλαση ή εξόντωση όταν δεν συμφέρει. Το σύστημα αυτό, σε όλη την διασύνδεσή του με την γενικευμένη ζοφερή κανονικότητα, ονομάζεται θεσμικός ρατσισμός, και δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πιο οξεία και εντατική μορφή του πολέμου που μένεται εναντίων όλων μας στα κάτω στρώματα της κοινωνίας. Ο θεσμικός ρατσισμός αποτελεί απαραίτητο οπλοστάσιο ώστε το κράτος να μας διαχωρίζει, να μας πειθαρχεί και να μας ξεφορτώνεται, επιτρέποντας στον καπιταλισμό να υποτιμά μαζικά ανθρώπινες ζωές και σχέσεις και να κερδοφορεί.

Ο πρόσφατος νόμος Βορίδη-Πλεύρη, όπως και η υπουργική απόφαση Χρυσοχοΐδη για τις αστυνομικές δυνάμεις κατοχής σε Ρομά οικισμούς, αναβαθμίζουν την πραγματικότητα του θεσμικού ρατσισμού, όπως και συνολικά αναβαθμίζονται οι συνθήκες φτωχοποίησης, ποινικής τρομοκρατίας και πολεμικής εμπλοκής. Η παραμονή στην χώρα χωρίς παραχώρηση ασύλου, δηλαδή η ίδια η ύπαρξη ανθρώπων, τιμωρείται με ποινική φυλάκιση, ενώ μεγαλώνουν τα νόμιμα περιθώρια διοικητικής κράτησης -φυλάκισης δηλαδή- χωρίς κανένα αδίκημα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κράτους. Η υπόθεση των έγκλειστων στην Σιντική αποτελεί εφαρμογή αυτής της αναβάθμισης, ενώ μας θυμίζει κάτι που είναι ευρέως γνωστό, πως όσο άθλιος και αν είναι ο νόμος πάντα το κράτος θέλει την πραγματικότητα πέντε επίπεδα πιο βάρβαρη.

Το καμπ της Σιντικής αποτελεί παράδειγμα αθλιότητας για το κράτος, καθώς μοιάζει να είναι ένα από τα πιο απομονωμένα καμπ, ενώ η λειτουργία του ως στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ολοκληρωμένη. Στους 30 ανθρώπους που καταδικάστηκαν αποτυπώνεται η πορεία από διοικητική σε ποινική φυλάκιση που θεσμοθετείται, ενώ μπορεί μετά το πέρας της τριετίας να ακολουθήσουν και ποινές για παραμονή στην χώρα. Η εξέγερση των κρατουμένων είναι η μόνη λογική απάντηση και αποτελεί παράδειγμα αξιοπρέπειας για όλες μας. Η στήριξή μας είναι απαιτούμενη, τόσο για την ενίσχυση του αγώνα των έγκλειστων όσο και για την αναβάθμιση των αγώνων μας συνολικά.

Όταν το κράτος και το κεφάλαιο μας χωρίζουν, ευθύνη της κοινωνικής βάσης και των κινημάτων είναι να επανενωνόμαστε, να συγκροτούμαστε στην βάση των αναγκών μας και να αναβαθμίζουμε τις αντιστάσεις μας για την υπεράσπιση της καθεμίας από εμάς που βάλλεται. Θεωρούμε πως η απελευθέρωση των 30 κρατούμενων είναι βασικό επίδικο για την αντίσταση στο νόμο Βορίδη-Πλεύρη και την κλιμάκωση των αγώνων απέναντι στην κοινωνική εξαθλίωση. Καλούμε πρόσωπα και συλλογικότητες να συνοργανωθούμε με άξονα την συμπερίληψη ντόπιων και μεταναστριών και άμεσο στόχο την απελευθέρωση των 30 εξεγερμένων.

Ντόπιες και μετανάστριες θα ζήσουμε και θα αγωνιζόμαστε μαζί.

Freedom for the 30 detained migrants at the Sintiki camp - Racism is not a "special issue"

The Sintiki camp in Serres is a concentration camp, a prison where people are detained on the basis of their origin for indefinite periods of time under the control of the forces of repression. A camp outside Serres, in a ravine near the border with Bulgaria and therefore outside the space and relationships of the local community. The detainees live in containers in one of the coldest parts of the country, lacking things such as sheets, toilets, clothes, food, hygiene products, and without medical coverage, under the "law" of each guard.

In mid-August, people from the camp were taken to hospital due to malnutrition. On August 18, some of the detainees attempted the obvious, namely to escape. However, they did not succeed and were arrested. Later that day, the cops entered one detainee's cell and beat him up. His fellow detainees defended him and began a sit-in protest, which the director tried to appease by offering 50 pairs of slippers.
As a result, on August 19, 266 detainees began a hunger strike with demands related to the appalling living conditions and delayed asylum procedures. Their demands were not met.

On November 12, people in the camp revolted, cut the wires on the fence, and tried to escape. The riot police arrive immediately, throwing flash grenades and, according to Serres media, chemicals. The cops say that no one escaped and that two guards were slightly injured. It is indicative that of the few reports that were published, all were based exclusively on police press releases, without, of course, mentioning anything about the conditions of detention or the health of the detainees. The next day, 30 prisoners were tried without the option of their own defense and ended up being sentenced to 3 years and 450 euros each, while one of them was sentenced to 3 years and 7 months without parole.

The people in this place live in conditions of constant insecurity, living day to day, month to month. The bosses now have legal weapons to squeeze us for 13 hours a day, and whenever we take to the streets, they send the cops to beat us up. We have to roll the dice every time we get on a train and take a deep breath every time we open our electricity bill. For some of us, however, the attack does not stop there.

The Greek state, which actively supports and participates in the genocide in Palestine, on the opposite shore of the Mediterranean, is making a systematic effort to turn the entire sea into a graveyard and a hunting ground for every port cop. At every level, the state and parastatal apparatus, at borders, in police stations, in courts, in camps, in prisons (and elsewhere), uses legal and bureaucratic means, and/or brutal, systematic violence and confinement, operates to separate, devalue, and exterminate migrants socially and physically to a degree that denies them their humanity, as admitted by the cop who shouted "dog" at the detainee in Sintiki. Those of us who are affected by these mechanisms are, for the state and the bosses, a labor force to be exploited even more intensively when it suits them, and to be imprisoned, deported, or exterminated when it does not. This system, in all its interconnection with generalized grim normality, is called institutional racism, and it is nothing more than the most acute and intense form of war waged against all of us in the lower strata of society. Institutional racism is an essential weapon for the state to divide us, discipline us, and get rid of us, allowing capitalism to massively devalue human lives and relationships and make a profit.
The Greek state, which actively supports and participates in the genocide in Palestine, on the opposite shore of the Mediterranean, is making a systematic effort to turn the entire sea into a graveyard and a hunting ground for people for every

The recent Voridis-Plevris law, as well as the Chrysochoidis ministerial decision on police occupation forces in Roma settlements, upgrade the reality of institutional racism, just as the conditions of impoverishment, criminal terror, and military engagement. Staying in the country without asylum, that is, the very existence of people, is punished with criminal imprisonment, while the legal scope for administrative detention-i.e., imprisonment-without any offense in the state's concentration camps is increasing. The case of those detained in Sintiki is an application of this upgrade, while reminding us of something that is widely known: no matter how miserable the law is, the state always wants reality to be five levels more barbaric.

The Sintiki camp is an example of the state's misery, as it appears to be one of the most isolated camps, while its function as a concentration camp is complete. The 30 people who were convicted reflect the transition from administrative to criminal imprisonment that is being institutionalized, while after the end of the three-year period, they may also face penalties for remaining in the country. The prisoners' revolt is the only logical response and sets an example of dignity for all of us. Our support is needed, both to strengthen the struggle of those imprisoned and to upgrade our struggles as a whole.

When the state and capital divide us, it is the responsibility of the social base and the movements to reunite, to organize ourselves on the basis of our needs, and to upgrade our resistance in defense of each one of us who is attacked. We believe that the release of the 30 prisoners is a key issue in the resistance to the Voridis-Plevris law and the escalation of the struggles against social impoverishment. We call on individuals and collectives to organize together with the inclusion of locals and migrants as our focus and the immediate goal of freeing the 30 rebels.

Locals and migrants will live and fight together.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 30 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΞΕΓΕΡΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΚΑΜΠ ΣΙΝΤΙΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Από ποιον εμπνέεται ο Τραμπ για να στείλει τον στρατό στους δρόμους και να κυνηγάει μετανάστες; Τι μας θυμίζουν τα γκετοποιημένα γαλλικά προάστια; Ενάντια σε ποιους διεξήχθη η φονική αστυνομική επιχείρηση στις βραζιλιάνικες φαβέλες; Ποιος επιτρέπει στο ελληνικό λιμενικό να δολοφονεί εκατοντάδες στην θάλασσα; Τι έχουν να πουν για όλα αυτά οι μετανάστες στο καμπ Σιντικής;

Αν κάτι εξάγεται από την Γάζα εδώ και τόσο καιρό, είναι ένα μοντέλο διαχείρισης πλεοναζόντων πληθυσμών. Όλων αυτών δηλαδή που κρίνονται περιττοί από το σύστημα, καθώς αδυνατεί να τους ενσωματώσει στην «κανονική» λειτουργία του. Τεχνολογίες ελέγχου, περιορισμοί μετακίνησης, διαφορετικά πολιτικά δικαιώματα, μαζικές δολοφονίες, συνθέτουν ένα πακέτο θανατοπολιτικής το οποίο ανταλλάσσεται μεταξύ των παγκόσμιων αφεντικών, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί σε διάφορα μέρη στον πλανήτη σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα.

Το ελληνικό κράτος συμμετέχει σε αυτό το παζάρι θανάτου κομίζοντας τις δικές του φρικιαστικές συνταγές. Άλλωστε, μέσα στα χρόνια, απέκτησε τεχνογνωσία πειραματιζόμενο πάνω στα σώματα των μεταναστών και συλλέγοντας δεδομένα προς πώληση: Σε πόσο άθλιες συνθήκες μπορεί να ζήσει κανείς; Πώς τροφοδοτούμε την μισαλλοδοξία σε μια κοινωνία; Πόσους μπορούμε να δολοφονούμε στα σύνορα; Ποιες πολιτικές μπορούμε να εφαρμόσουμε και στον ντόπιο πληθυσμό; Πόσο καιρό χρειάζεται η «κοινή γνώμη» ώστε να συνηθίσει την φρίκη; Μπορεί η ζωή κάποιων ανθρώπων να μην έχει αξία, αλλά ο θάνατος τους ίσως να αποδειχθεί επικερδής.

Κι όμως, δεν κυκλοφορεί μόνο θάνατος εκεί έξω, αλλά και αγώνες. Η εξέγερση των έγκλειστων μεταναστών στο καμπ της Σιντικής ενάντια στις άθλιες συνθήκες κράτησης αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα, ανάμεσα σε άλλα που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Πρόκειται για ιστορίες ανθρώπων που αντιστέκονται στο ζοφερό μέλλον που τους επιφυλάσσουν, ανθρώπων που διαφεύγουν της καπιταλιστικής προσταγής. Με αυτούς και με αυτές συντασσόμαστε χτίζοντας κοινότητες μοιράσματος και αλληλεγγύης. Γιατί ξέρουμε ότι ο φασισμός έρχεται πρώτα για τους άλλους και μετά για όλους. Γιατί δεν μπορούμε να μείνουμε θεατές της βαρβαρότητας. Γιατί σε αυτόν τον τόπο που νιώθουμε τόσο ξένα, τουλάχιστον δεν θέλουμε να είμαστε μόνες.

ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ

ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Φάμπρικα Υφανέτ