kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Διαδήλωση 6ης Δεκέμβρη

6 Δεκέμβρη 2008 - 6 Δεκέμβρη 2025 | Για το πέρασμα από την αυθόρμητη εξέγερση στον συνεχή και οργανωμένο αγώνα για την Κοινωνική Επανάσταση την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, που ξέσπασε αμέσως μετά την κρατική δολοφονία του Αλεξάνδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια από τους ένστολους δολοφόνους Κορκονέα και Σαραλιώτη και συντάραξε τα θεμέλια του καθεστώτος, καταδεικνύει πως η κοινωνική και ταξική αντεπίθεση και ο κοινωνικός ξεσηκωμός είναι εφικτός. Η εξέγερση του Δεκέμβρη του '08 ήταν καθοριστική. Από τη μία έδειξε στα αγωνιζόμενα, κατώτερα, πληβειακά στρώματα της κοινωνίας ότι η αντίσταση στους θεσμούς του κράτους είναι εφικτή διαλύοντας -έστω και προσωρινά- το προσωπείο της παντοδυναμίας της εξουσίας, ριζοσπαστικοποιώντας τις συνειδήσεις σε μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων, αφήνοντας πίσω της μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο ως παρακαταθήκη στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα. Από την άλλη επεσήμανε τα όρια μιας αυθόρμητης εξέγερσης αλλά και την ανάγκη εμβάθυνσης της αυτοοργάνωσης σε όλα τα κινηματικά επίπεδα, με τη διαρκή αναρχική παρουσία στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, με ορίζοντα πάντα την Κοινωνική Επανάσταση. Έκανε φανερό το γεγονός πως δεν αρκεί η ευκαιριακή συσπείρωση γύρω από ένα μέτωπο αγώνα, αλλά είναι αναγκαία η διάρκεια, η συνεχής συνάντηση των αγώνων από τα κάτω και η δημιουργία νέων μετώπων για την εξάπλωση της σύγκρουσης με κάθε πτυχή της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Είναι δηλαδή αναγκαία η κοινωνική και ταξική οργάνωση σε ελευθεριακά σχήματα βάσης αλλά και η πολιτική οργάνωση των αναρχικών για το ξεπέρασμα της μερικής και αντανακλαστικής διαμαρτυρίας, με σκοπό της δημιουργία μιας συνολικής αναρχικής επαναστατικής πρότασης.

6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ | ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΕΣ - ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ
Αθήνα: 18.00, Προπύλαια | Θεσσαλονίκη: 18.00, Καμάρα

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Κανένας Δεκέμβρης δεν τέλειωσε ποτέ

Αντικρατική πορεία για τα 17 χρόνια από τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου, 6/12, 18:00, Καμάρα

«[…] Σάπιο η φωνή του αίματος
το κληρονομικό δίκαιο το κρατάει
την ώρα που θα πέφτει το τελευταίο καδρόνι
πέρα μακριά ανεμίζουν πουλιά
βάλε τα χέρια στις άδειες τσέπες σου
άνοιξε βήμα μη νοιαστείς για την ώρα
άνοιξε το στόμα σου ξύπνα τους ένοικους της γης
βάλε λόγια και δική σου μουσική
ξελαρυγγιάσου με την αγριοφωνάρα σου
- Η ζωή -
δεν είναι ένα κλειστό ταξίδι
που ήταν
α-α-αταξίδευτο.»

Κατερίνα Γώγου - Ιδιώνυμο (1980)

Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 πέφτει νεκρός ο 15χρονος αναρχικός μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος από το όπλο του ειδικού φρουρού Ε. Κορκονέα στα Εξάρχεια. Η πράξη αυτή αποτέλεσε το απόγειο της γενικότερης πολιτικής του κράτους να καταστείλει κάθε φωνή αντίστασης στους αγώνες του κοινωνικού και ταξικού κινήματος εκείνης της περιόδου, να επιτεθεί με όλα του τα μέσα σε όσους δεν έσκυψαν κεφάλι και επέλεξαν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Η νύχτα αυτή βάφτηκε με αίμα, και το αίμα μετατράπηκε σε φωτιά. Η εξέγερση που ακολούθησε σε πανελλαδικό επίπεδο ανέδειξε τη συλλογική δύναμη που υπάρχει εντός των καταπιεσμένων κλονίζοντας την κρατική κυριαρχία και την εξουσία.

Δεκαεπτά Δεκέμβρηδες μετά, το τέρας της κυριαρχίας εξακολουθεί να υποβαθμίζει τις ζωές μας. Η εγκληματική συμμορία της ΕΛΑΣ, σε άριστη συνεργασία με την αστική δικαιοσύνη, συνεχίζει να δολοφονεί· τον 18χρονο Ν. Σαμπάνη, τον 16χρονο Κ. Φραγκούλη, τον 17χρονο Χ. Μιχαλόπουλο, βασανίζει τον Βασίλη Μάγγο και επισφραγίζει τον θάνατό του, ξυλοκοπεί μέχρι θανάτου τον Κώστα Μανιουδάκη στην Κρήτη, ενώ έχει κάνει το ίδιο λίγα χρόνια νωρίτερα στην Ομόνοια με την υπόθεση του Ζακ Κωστόπουλου, και αφήνει την Κυριακή Γρίβα στα χέρια του κακοποιητή της ο οποίος εν τέλει τη δολοφονεί λίγα μέτρα έξω από το Α.Τ., γιατί «το περιπολικό δεν είναι ταξί». Συγκαλύπτει (παιδο)βιαστές, γυναικοκτόνους και αποφεύγει να διαχειριστεί τα πρόσφατα γεγονότα στα Βορίζια της Κρήτης όπου εξεράγει βόμβα σε κατοικία, με την εμπλοκή των μπάτσων να έρχεται ύστερα από μια καταιγίδα 2000 σφαιρών που αφήνει πίσω 2 θύματα.

Είναι το σύστημα που φυλακίζει αγωνιστές με στημένα κατηγορητήρια για δήθεν αποτυπώματα σε σακούλες, όπως τους Α.Κ. και Νίκο Ρωμανό οι οποίοι βρίσκονται εδώ και έναν χρόνο προφυλακισμένοι στις φυλακές Κορυδαλλού για την υπόθεση των Αμπελοκήπων, μαζί με τις αναρχικές Μαριάννα Μ. και Δήμητρα Ζ, και τον αναρχικό Δημήτρη. Είναι τα ίδια καθάρματα, τα οποία λειτουργώντας σαν τα υπάκουα σκυλιά κράτους και αφεντικών εξαπολύουν συστηματικά επιθέσεις σε όσους αντιστέκονται στη θανατοπολιτκή της κυριαρχίας, διώκουν φοιτήτριες, συνδικαλιστές, το αναρχικό κίνημα και τις δομές του, τους εξεγερμένους που παλεύουν με το τέρας, όπως τις καταληψίες της Ματρόζου 45 που καταδικάστηκαν σε φυλάκιση ύστερα από τη μαχητική υπεράσπιση της κατάληψής τους κατά την εκκένωση της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου και αναμένουν το εφετείο. Δε ξεχνάμε και τα γεγονότα της 6ης Δεκέμβρη πέρσι, όταν στην προγραμματισμένη διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη πραγματοποίησαν 112 συλλήψεις με κατηγορία τη διατάραξη κοινής ειρήνης, αποσκοπώντας να τρομοκρατήσουν και να αποθαρρύνουν τον κόσμο που αρνείται να συμμορφωθεί, όπως και το όργιο καταστολής που έχει ξεσπάσει στην Αθήνα στις τελευταίες πορείες για την Παλαιστίνη και για την ημέρα μνήμης του αναρχικού Κ. Ξυμητήρη, ο οποίος σκοτώθηκε στις 31/10 ύστερα από έκρηξη σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους, όπου η αστυνομία χτύπησε τις πορείες με περίσσιο μένος τραυματίζοντας διαδηλωτές και πραγματοποίησε δεκάδες συλλήψεις.

Η επίθεση που δέχεται η τάξη μας σε όλες τις πτυχές της ζωής είναι εμφανής και εντεινόμενη, η φτώχεια κατακλύζει αναρίθμητα νοικοκυριά, τα είδη πρώτης ανάγκης έρχονται σε τιμές πολυτελείας, ο μισθός φεύγει εξ ολοκλήρου στο νοίκι, τις πληρωμές λογαριασμών και το σούπερ μάρκετ ωθώντας μας σε έναν αέναο κύκλο όπου ζούμε για να δουλεύουμε και δουλεύουμε για να επιβιώσουμε. Τα αντεργατικά νομοσχέδια με τελευταίο τη νομιμοποίηση του 13ωρου εξασφαλίζουν ένα καθεστώς δουλείας από το οποίο φυσικά επωφελούνται μόνο τα αφεντικά. Ο κατακερματισμός της δημόσιας δωρεάν παιδείας με την αναθεώρηση του άρθρου 16 που αφορά στην εξίσωση των πτυχίων των δημόσιων πανεπιστημίων με αυτό των ιδιωτικών και την ίδρυση μη-κρατικών Πανεπιστημίων, η οποία ήρθε παρά τους πολύμηνους αγώνες φοιτητών και εκπαιδευτικών, με καταλήψεις διαρκείας ύστερα από αποφάσεις γενικών συνελεύσεων στους φοιτητικούς συλλόγους, προσθέτει επιπλέον ταξικούς φραγμούς στο δικαίωμα της μόρφωσης, και με την γενικότερη πολιτική αποστείρωσης των πανεπιστημίων με εντολή του κράτους και τις ευχές πρυτάνεων βλέπουμε τους άλλοτε ολοζώντανους χώρους του κάμπους να ερημώνουν, τα στέκια και τις καταλήψεις μας να εκκενώνονται το ένα μετά το άλλο (αυτόνομο στέκι Ξάνθης, ΑΚΙ, Primavera κ.α.), καθώς επίσης τις αποφάσεις συλλόγων για καταλήψεις τμημάτων να αμφισβητούνται και να καταστέλονται από κράτος και πρυτανεία με τελευταίο παράδειγμα την εκκένωση της Σχολής Αρχιτεκτόνων στο ΕΜΠ ύστερα από καταγγελία του γνωστού σκουπιδιού πρύτανη Χατζηγεωργίου, με 15 φοιτητές να συλλαμβάνονται και να καλούνται σε πειθαρχικό για να αποφασιστεί το ενδεχόμενο διαγραφής τους από τη σχολή τους. Δε γίνεται να μην αναφέρουμε το παράδειγμα του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ. ο οποίος καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή (αναστολή μέχρι το εφετείο) για ένα σύνθημα σε τοίχο του ΕΜΠ σε αλληλεγγύη με τον Παλαιστινιακό λαό, ο οποίος εδώ και 2 χρόνια γενοκτονείται από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ με την συνεργασία του ελληνικού κράτους. Μέσα από την αποστείρωση των πανεπιστημιών το κράτος στοχεύει στην ακόμα μεγαλύτερη αποπολιτικοποίηση των φοιτητών και αποστροφή τους από τις αγωνιστικές και συλλογικές διαδικασίες, για να αποτελέσουν απλά τα υπάκουα γρανάζια σε μια καλοκουρδισμένη μηχανή όταν βγουν στην αγορά εργασίας και να καλλιεργήσουν μόνο τις απαραίτητες τεχνικές ικανότητες που έχει ανάγκη ο καπιταλισμός, μαζί με ένα ανταγωνιστικό και ατομικιστικό πνεύμα.

Η φωτιά του Δεκέμβρη του 2008 καίει ακόμα, το απέδειξαν οι μεγαλειώδεις πορείες για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών όπου εκατομμύρια ανθρώπων κατέλαβαν τους δρόμους, αυθόρμητα και ακηδεμόνευτα, μακριά από κομματικές ηγεμονεύσεις. Η εξέγερση του 2008 έδειξε ότι η αντίσταση των καταπιεσμένων κομματιών της κοινωνίας που αγωνίζονται ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο και η διάλυση της άρχουσας παντοδυναμίας, έστω και αν αυτό συνέβη για λίγο, είναι εφικτά. Έδειξε επίσης και τα όρια του αυθόρμητου και επεσήμανε την ανάγκη οργάνωσης και συλλογικοποίησης των από τα κάτω σε όλα τα κοινωνικά πεδία, την διάχυση του αναρχικού λόγου με μια επαναστατική πρόταση που θα είναι ικανή να οδηγήσει στην αυτοοργάνωση των ζωών μας, τη χειραφέτηση και την ελευθερία. Ενάντια στην ολοένα και εντεινόμενη καταστολή και τη γενικότερη θανατοπολιτική είναι παραπάνω από σημαντική και μια ενότητα στον δρόμο. Για να γκρεμίσουμε το σάπιο εξουσιαστικό σύστημα που σπέρνει βία και θάνατο, για να δημιουργήσουμε από τα συντρίμμια του μια κοινωνία ελεύθερη. Αγώνας για την Κοινωνική Επανάσταση, για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ - ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

Σ'ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, Σ'ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ

ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

*Διαδηλώνουμε σε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες από την Οριζόντια Κίνηση - για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό, την Ελευθεριακή πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης και την αναρχική ομάδα Πυρανθό

Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό

Ⓐ17 χρόνια μετάⒶ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΟΤΕ

17 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρόνου αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου απο τον μπάτσο Κορκονέα στα Εξάρχεια. Τα γεγονότα της βραδιάς είναι γνωστά σε όλους/ες.

Την δολοφονία του Αλέξη ακολούθησε η μεγαλύτερη κοινωνική εξέγερση στην σύγχρονη ιστορία του τόπου. Χιλιάδες νεολαίοι, εργαζόμενοι/ες, φοιτητές και φοιτήτριες, αλλά και μαθητές/τριες, εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένες κάθε ηλικίας ξεχήθηκαν από τα τσιμεντένια τους μητροπολιτικά κελιά για να ζητήσουν εκδίκηση για το αίμα που κύλησε και να αποδόσουν την δικαιοσύνη που μόνο της Γης οι κολασμένοι ξέρουν να αποδίδουν: Μακριά από τις δικαστικές αίθουσες και τα έδρανα των αστών. Εκει που η τάξη μας και η νεολαία δολοφονείται καθημερινά: Στους δρόμους.

Οι βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία και οι λεηλασίες των ναών του εμπορεύματος και του θεάματος από τα πιο υποτιμημένα κομμάτια της τάξης μας, φυσικά και μονοπώλησαν τα δελτία ειδήσεων, που έσπευσαν να αποδομήσουν τους/τις εξεγερμένους/ες και να απονοηματοδοτήσουν τις διαδηλώσεις. Η αλήθεια είναι πως για πολλές συνεχόμενες ημέρες το Κράτος ήταν πανικόβλητο, δεν ήξερε πώς να αντιδράσει και είχε απολέσει το μονοπώλιο της βίας από τα χέρια του. Η κοινωνική συναίνεση προς την εξέγερση ήταν επίσης σημαντική, σε μια εποχή που δεν είχε επέλθει ακόμα η γενικευμένη εσωτερίκευση της ήττας στην μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, κάτι που θα συνέβαινε χρόνια αργότερα, μετά την υπογραφή των "αριστερών" μνημονίων.

Παράλληλα όμως με αυτό το μαχητικό και επιθετικό κομμάτι της εξέγερσης, άνθισε και το "δημιουργικό": Ένα μωσαϊκό κοινωνικής αυτοοργάνωσης, δημιουργίας δομών αλληλεγγύης, καταλήψεων (φοιτητικών, μαθητικών, στέγης και πολιτικών) και απελευθερωμένων κοινωνικών χωρών. Ξεπήδησαν αδιαμεσολάβητες εργατικές διεκδικήσεις και δημιουργήθηκαν νέες οριζόντιες και αντι-ιεραρχικές δομές κάθε είδους, που αφορούσαν κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής.

Όλη αυτή η κατάσταση δεν θα μπορούσε να καταστεί εφικτή αν δεν προϋπήρχαν ήδη, σε εμβριακή μορφή μέσα στην κοινωνία, στις γειτονιές, τα σχολεία και τις σχολές, στους εργασιακούς χώρους, δομές που έφεραν τις αξίες και τα προταγματα του ελευθεριακού, αναρχικού και αντιεξουσιαστικού κινήματος. Επιπλέον, οι φοιτητικές κινητοποίησεις και οι μαχητικοί αγώνες της προηγούμενης διετίας, είχαν ήδη διαμορφώσει ενα δυναμικό αγωνιστ(ρι)ών που ξέφυγε από τα θεσμικά και ρεφορμιστικά πλαίσια. Αυτοί οι άνθρωποι, σε όσμωση με άλλα καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας, αποτέλεσαν την μαγιά της εξέγερσης του Δεκέμβρη και της συνέχειας της, η οποία με την σειρά της διαμόρφωσε και καθόρισε την πορεία του Αναρχικού Κινήματος για σχεδόν μια δεκαετία, ενώ το κατέστησε κομβικό παράγοντα της κεντρικής πολιτικής σκηνής του τόπου. Το πιο αιχμηρό αγκάθι στα σπλάχνα του εγχώριου κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος.

17 χρόνια μετά, αν και αρκετές από τις δομές και τις κατακτήσεις του Δεκέμβρη έχουν χαθεί μέσα από την ανελέητη επίθεση του Κράτους και του Κεφαλαίου στην τάξη μας - και ιδιαίτερα στο πιο μαχητικό της κομμάτι - οι συνθήκες ωστόσο που οδήγησαν σε αυτή την μεγαλειώδη κοινωνική εξέγερση παραμένουν. Οι κρατικές δολοφονίες απέναντι σε νεολαίους, μετανάστ(ρι)ες, Ρομά, πολλαπλασιάζονται. Οι Σαμπάνης, Φραγκούλης, Μαθιουδάκης, ο άγριος ξυλοδαρμός του Βασίλη Μάγγου που οδήγησε στην όξυνση της κατάστασης της ψυχολογικής και σωματικής του υγείας , με αποτέλεσμα τον θάνατό του λίγο καιρό μετά, το Ναυάγιο της Πύλου με τους/τις εκατοντάδες πνιγμένους/ες μετανάστ(ρι)ες, είναι μόνο μερικές από τις πιο γνωστές υποθέσεις κρατικών δολοφονιών, ενώ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως και οι συνθήκες που οδήγησαν στο έγκλημα των Τεμπών φέρουν, αν και με εναν διαφορετικό τρόπο, ακέραια την σφραγίδα του Κράτους.

Ταυτόχρονα, οι εκμεταλλευόμενες τάξεις αντιμετωπίζουν την χειρότερη οικονομική πραγματικότητα και βιώνουν την οξύτερη καταστολή από την εποχή της μεταπολίτευσης. Φτώχεια, ανεργία, πλειστηριασμοί, απολύσεις, ακρίβεια. Διακρατικοί και ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι σε όλον τον κόσμο και διαρκής απειλή από-τα-πάνω για εμπλοκή της χώρας σε παρόμοιες καταστάσεις. Ζητούμενο για τους δυνάστες μας είναι ο φόβος, η πειθάρχιση και η αδράνεια της τάξης μας και της κοινωνίας. Για αυτό και εξοπλίζονται, εκτός των άλλων, με όλα τα νομικά μέσα (πχ αντιτρομοκρατικοί νόμοι) απέναντι σε όποιον/α αμφισβητήσει την κυριαρχία τους και το μονοπώλιο του Κράτους στην βία. Δεν θα τους κάνουμε την χάρη!

Το μαχητικό επαναστατικό και ταξικό κίνημα μπορεί να βρίσκεται εδώ και αρκετά χρόνια σε περίοδο κρίσης, ιδιαίτερα μετά την υποταγή της "πρώτης φοράς Αριστερά", αλλά ήρθε πια η ώρα να την ξεπεράσει. Συγκεκριμένα, το Αναρχικό Κίνημα πρέπει να βγει μπροστά, οργανωμένα, με σχέδιο και αποφασιστικότητα. Να καταστήσει κατανοητό σε όλους/ες πως η Κοινωνική Επανάσταση αποτελεί πλέον την μοναδική επιλογή των από-τα-κάτω, αφού όλες οι άλλες "λύσεις" των υποταγμένων στο σύστημα ρεφορμιστικών δυνάμεων και των επίδοξων εξουσιαστών κάθε απόχρωσης, έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει, ρίχνοντας μάλιστα την τάξη μας όλο και πιο βαθιά στον λάκκο της παραίτησης.

Αν μας απέδειξε κάτι ο Δεκέμβρης του 2008, αυτό είναι πως οι εξεγέρσεις δεν αποτελούν ουτοπία. Πως μπορούν να συμβούν σήμερα, σε αυτή την κοινωνία. Στόχος μας όμως πρέπει να είναι, με τη σωστή προετοιμασία και οργάνωση, να παρέμβουμε καίρια και να τις καταστήσουμε μια δύναμη πραγματικού ριζοσπαστικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Μια κοινωνική δύναμη που θα αλλάξει τον κόσμο και θα φέρει στο προσκήνιο της ιστορίας έναν άλλο: Αυτόν της Ελευθερίας, της Ισότητας, της Αλληλεγγύης, της Κοινοκτημοσύνης. Την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

Κράτος και Καπιταλισμός δεν είναι ανίκητα. Αρκεί οι καταπιεσμένες και εκμεταλλευόμενες τάξεις να συνειδητοποίησουν την συλλογική τους δύναμη.

ΥΓ: Οι φετινές διαδηλώσεις της 6ης Δεκέμβρη πραγματοποιούνται εν μέσω ενός κλίματος οξυμένης καταστολής. Μέσω του πολλαπλασιασμού των δυνάμεων της αστυνομίας και των επιθετικών της σχεδιασμών, το Κράτος θέλει να στερήσει κεκτημένα χρόνων του κινήματος, αμφισβητώντας μέχρι και την ομαλή διεξαγωγή και την ασφαλή ολοκλήρωση των διαδηλώσεων στις οποίες πρωτοστατεί το Αναρχικό Κίνημα. Δεν κανουμε βήμα πίσω! Οι δρόμοι ανήκουν σε όσους και όσες αγωνίζονται και όχι στα δολοφονικά καθάρματα της αστυνομίας.

Όλοι και όλες στους δρόμους για τις αντικρατικές διαδηλώσεις της 6ης Δεκέμβρη

Συμμετέχουμε σε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης, της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός και της Libertatia, συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

Σάββατο 6/12, 6μμ, Καμάρα

🏴Οριζόντια Κίνηση - Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό🚩

Αγωνιστικές Κινήσεις - Θεσσαλονίκη: Όλοι/ες στην πορεία Σάββατο 6 Δεκέμβρη, 6:00μμ, στην Καμάρα

ΤΟΤΕ η νεολαία εξεγέρθηκε μπροστά στο μαύρο μέλλον της καταπίεσης και της βαρβαρότητας που ξεδίπλωνε το δολοφονικό σύστημα της φτώχειας και της καταστολής. ΤΩΡΑ το μαύρο παρόν και το ακόμη πιο σκοτεινό μέλλον των ταξικών αποκλεισμών, της φτώχειας, της φασιστικοποίησης και του πολέμου μας καλεί σε μαζικούς ανυποχώρητους αγώνες για ζωή με δικαιώματα.
Μαθητές-φοιτητές-νέοι-νέες βγαίνουμε στο δρόμο κόντρα στην πολιτική που μας θέλει σκυφτούς και υποταγμένους. Ο Αλέξης ΖΕΙ μέσα από τους αγώνες μας, ενάντια στο σύστημα του φασισμού, της φτώχειας και των άδικων πολέμων.

ΌΛΟΙ-ΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ, ΣΤΙΣ 6:00ΜΜ ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ

17 ΔΕΚΕΜΒΡΗΔΕΣ ΜΕΤΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ

Μετράμε 17 χρόνια από εκείνη την νύχτα που ο 15χρονος αναρχικός μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τους ειδικούς φρουρούς Επαμεινώνδα Κορκονέα και Βασίλη Σαραλιώτη στην διασταύρωση των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλλα στα Εξάρχεια. Αυτή η κρατική δολοφονία συμπυκνώνει το σύνολο της κρατικής βαρβαρότητας και της κατασταλτικής εκστρατείας που εξαπολύει ανέκαθεν η εξουσία απέναντι στα καταπιεσμένα και αγωνιζόμενα κομμάτια αυτής της κοινωνίας. Στην κοινωνική και πολιτική συνθήκη της οικονομικής κρίσης και της απόπειρας εξουδετέρωσης των κοινωνικών κινημάτων, εκείνη η νύχτα σηματοδότησε την αρχή της εξέγερσης που μένει ανεξίτηλα γραμμένη στη συνείδηση κάθε αγωνιστή, είτε την έζησε είτε όχι. Τον Δεκέμβρη του 2008 η εξέγερση ήταν μονόδρομος απέναντι σε όλα τα δεινά που βάραιναν τις ζωές των καταπιεσμένων. Δεκαεφτά χρόνια μετά, η συλλογική μνήμη της κοινωνικής εξέγερσης και της ευθείας αντιπαράθεσης με τον κρατικό μηχανισμό παραμένει ζωντανή.

Στο σήμερα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα λεπτομερώς μελετημένο σχέδιο εξόντωσης των κοινωνικών κινημάτων που αντιστέκονται στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, πόσο μάλλον των αναρχικών αγωνιστών που στρέφουν τα πυρά τους ενάντια σε κάθε εξουσιαστική δομή. Στο κομμάτι της καταστολής των κινημάτων, παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια δεκάδες επιχειρήσεις για την εκκένωση αναρχικών καταλήψεων, σε όλη την επικράτεια, και με ιδιαίτερη ένταση εντός των σχολών. Με πρωταρχικό θεμέλιο του κρατικού σχεδιασμού το τρίπτυχο «ΝΟΜΟΣ - ΤΑΞΗ - ΑΣΦΑΛΕΙΑ» είναι προφανές πως η επίθεση στις δομές αγώνα των αναρχικών ιεραρχείται ψηλά στην λίστα του υπουργού δημοσίας τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Ακριβώς γιατί αποτελούν τα σημεία στα οποία εδαφικοποιείται το οργανωμένο κομμάτι του αναρχισμού, η κοινωνική και ταξική αντεπίθεση και μορφοποιείται η επαναστατική προοπτική. Η κουλτούρα των καταλήψεων, που από τον Δεκέμβρη του '08 ενσάρκωσε τα στοιχεία της κοινωνικής απεύθυνσης και αλληλεγγύης συνιστά ένα από τα σημαντικότερα κεκτημένα του αναρχικού αγώνα, το οποίο δέχεται αλλεπάλληλες επιθέσεις.

Κατ' επέκταση αυτού, η καταστολή και η στοχοποίηση αγωνιστών συντελείται όλο και πιο απροκάλυπτα. Τα τελευταία χρόνια το ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα μετρά εκατοντάδες αναίτιες συλλήψεις αγωνιστών, που στοχεύουν στην τρομοκράτηση, καθώς και την οικονομική εξόντωση τους, σε μια προσπάθεια η εξουσία να καταπνίξει την οποιαδήποτε εστία αντίστασης. Η φετινή 6η Δεκέμβρη σημαδεύεται από σειρά κρατικών σκευωριών και διώξεων κατά των αναρχικών, μέσω της ποινικοποίησης της πολιτικής τους δράσης, δείχνοντας πως ακόμη και σήμερα η εξέγερση του '08 τρομάζει την εξουσία και τα σκυλιά της. Το κλίμα τρομοϋστερίας που έχει δημιουργηθεί με αφορμή την υπόθεση των Αμπελοκήπων στοχεύει ακριβώς στο χτύπημα οποιουδήποτε στοιχείου αναρχικής πάλης και ταυτότητας, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει το στήσιμο σαθρών κατηγορητηρίων, χωρίς κανένα βάσιμο στοιχείο, όπως έχουμε δει και σε πολλές άλλες υποθέσεις. Με τη σύλληψη μάλιστα του αναρχικού Νίκου Ρωμανού για την εν λόγω υπόθεση, το Κράτος στοχεύει ακόμη και σε συμβολικό επίπεδο την δική του εκδίκηση πάνω στους αγωνιζόμενους για τις εξεγέρσεις και τους αγώνες του χθες, σκοπεύοντας έτσι την καταστολή κάθε επαναστατικής προοπτικής στο σήμερα.

Στο επίκεντρο της κυρίαρχης αφήγησης σχετικά με την πολιτική των αναδιαρθρώσεων, βρίσκεται και το κομμάτι του ασύλου, στο οποίο ποινικοποιείται εξ' ολοκλήρου κάθε πολιτική, συνδικαλιστική και κοινωνική δραστηριότητα των φοιτητών. Αυτό επιβεβαιώνεται από δεκάδες παραδείγματα, όπως αυτό της σύλληψης και πρωτόδικης βαριάς καταδίκης του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ, με αφορμή μια παρέμβαση αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στο Πολυτεχνείο, και την, μετά από καταπάτηση του ασύλου από τις αστυνομικές δυνάμεις, εκκένωση της κατάληψης του ΦΣ της αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ, με αποτέλεσμα 15 συλλήψεις και πειθαρχικές διώξεις από τις πρυτανικές αρχές. Στον ελλαδικό χώρο, το άσυλο διαχρονικά αποτελούσε σημείο διαμόρφωσης πολιτικής συνείδησης, κινηματικής κουλτούρας και πολιτικής ζύμωσης και για αυτόν τον λόγο τίθεται στο επίκεντρο της κρατικής επίθεσης σχετικά με τον αφανισμό των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων.

Σύμμαχοι στο Κράτος και τις πρυτανικές αρχές, με στόχο την πλήρη απονέκρωση του πανεπιστημιακού ασύλου, την απονομιμοποίησή του στα μάτια της κοινωνίας, και της καταστολής των πραγματικά επικίνδυνων πολιτικών δυνάμεων για την εξουσία, αυτών της Αναρχίας, δεν θα μπορούσαν να μην είναι και οι δυνάμεις της αριστεράς. Με την εξέγερση του Δεκέμβρη του '08 ακόμη να μαίνεται, οι αντιδράσεις των αυτόκλητων διαμεσολαβητών και εκπροσώπων των κινημάτων κυμαίνονταν από τον διαχωρισμό των εξεγερμένων σε "καλούς", ειρηνικούς, ιδεολόγους, κυρίως μαθητές, και "κακούς", απείθαρχους, βίαιους, πλιατσικολόγους, μέχρι και σε υποδείξεις πως "στην πραγματική επανάσταση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι", αποδεικνύοντας τις προτεραιότητες που έχουν θέσει οι συνομιλητές της εξουσίας, ανάμεσα στην ανθρώπινη ζωή και την ιδιοκτησία. Μάλιστα, το πιο πρόσφατο παράδειγμα προσπάθειας καταστολής και εκδίωξης των αναρχικών από τα πανεπιστήμια, χώρους στους οποίους παρεμβαίνουν και αγωνίζονται, δεν προέρχεται από το Κράτος και τις πρυτανικές αρχές, αλλά από τις δυνάμεις της επίσημης αριστεράς. Το αντι-αναρχικό πογκρόμ που διεξήγαγε ο κομματικός στρατός της ΑΡΑΣ στις 15 Νοέμβρη, εντός του τριημέρου του Πολυτεχνείου και του ασύλου, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις από τους τραυματίες, κατέληξε στην αναγγελία της αναθεώρησης του πλαισίου του εορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου από το 2026. Έτσι, οι δυνάμεις της επίσημης αριστεράς, για άλλη μια φορά, έκαναν την δουλειά που οι πρυτανικές αρχές και το Κράτος δεν μπορούσαν να κάνουν χωρίς αυτές.

Μέσα σε όλα αυτά, συνεχίζει και επικρατεί η γενικευμένη ακρίβεια η οποία πλήττει σταδιακά την κοινωνική βάση, στοχεύοντας στην συνολική εξάρτησή της από το ίδιο το σύστημα που την σκοτώνει. Η συνθήκη της εξαθλίωσης και της φτωχοποίησης των καταπιεσμένων συμπυκνώνει τον πραγματικό στόχο της σύγχρονης νεοφιλελεύθερης πραγματικότητας. Οι απρόσιτες τιμές των ενοικίων, των λογαριασμών και των βασικών αγαθών, ωθούν με τη σειρά τους την εργατική τάξη στην πλήρη καθυπόταξή της σε άθλιες συνθήκες εργασίας. Το κεκτημένο του 8ώρου καταργείται, η εργοδοτική αυθαιρεσία οξύνεται, ενώ η συνδικαλιστική δράση των εργατών αντιμετωπίζεται με εκδικητικές απολύσεις και απαγορεύσεις απεργιών. Το Κράτος και τα αφεντικά στενεύουν τον κλοιό μέσα από τον οποίο η κοινωνική βάση καλείται να αποδράσει κατορθώνοντας το αδύνατο. Για εμάς είναι σαφές πως η συλλογικοποίηση και η οργάνωση στα σωματεία βάσης αποτελούν μερικά από τα βασικότερα εργαλεία αγώνα για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση.

Δεκαεφτά χρόνια μετά, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας την συλλογική μνήμη της κοινωνικής εξέγερσης του 2008, μιας εξέγερσης που ριζοσπαστικοποίησε τα πλήθη, διαμόρφωσε συνειδήσεις και εισήγαγε νέα εργαλεία αγώνα. Είναι χρέος μας να διδαχτούμε και να εμπνευστούμε από τα γεγονότα εκείνης της εποχής, επικαιροποιώντας τα στοιχεία αυτά στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο του σήμερα. Έχοντας το παράδειγμα του '08, γνωρίζουμε πολύ καλά την ευθραυστότητα του κρατικού μηχανισμού, όταν αυτός έχει να αντιμετωπίσει ένα σύσσωμο κοινωνικό όλο που υψώνει αντιστάσεις και αντιπαρατίθεται μαζικά, μαχητικά, και αυτοοργανωμένα. Ωστόσο, χρειάζεται να υπογραμμίσουμε την βαρύνουσα σημασία της διάρκειας όταν οραματιζόμαστε μία τέτοια προοπτική. Διότι καθήκον μας είναι, επίσης, να είμαστε έτοιμοι να συμπληρώσουμε τα κενά ακόμη και των πιο καθοριστικών γεγονότων σαν αυτών του Δεκέμβρη. Για εμάς, μοναδική δίοδος για την ανατροπή αυτού του σάπιου Κρατικού-Καπιταλιστικού συστήματος που μας θέλει υποταγμένους, είναι η Κοινωνική Επανάσταση. Με βάση αυτόν τον ορίζοντα μαχόμαστε στις γραμμές του οργανωμένου αναρχικού αγώνα και προτάσσουμε τις αυτοοργανωμένες δομές αγώνα και την παρέμβαση σε κάθε κοινωνικό πεδίο.

Να υπερασπιστούμε τα κεκτημένα αγώνα μας απέναντι στην καταπάτησή τους, την ιστορία απέναντι στην διαστρέβλωση, και την συλλογική μνήμη απέναντι στην βαρβαρότητα της λήθης.

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ - ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ.

ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ - ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 6/12
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 18:00 ΚΑΜΑΡΑ
ΑΘΗΝΑ: 12:00 ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ - 18:00 ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere

Η 6η Δεκέμβρη δεν είναι απλή επέτειος. Είναι η μέρα που η σφαίρα του Κορκονέα δολοφόνησε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, αλλά ταυτόχρονα ξύπνησε μια γενιά που αρνήθηκε να σιωπήσει. Τότε, όπως και σήμερα, μας έλεγαν ότι «η νεολαία δεν αγωνίζεται», ότι «είναι βυθισμένη στο ίντερνετ». Κι όμως, οι δρόμοι γέμισαν με μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους, ανέργους. Η κοινωνία έδειξε ότι η καταστολή γεννά αντίσταση.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 ήταν η απάντηση σε μια εποχή αδικίας και αυθαιρεσίας. Ήταν η φωνή μιας νεολαίας που αρνήθηκε να σκύψει το κεφάλι. Και αυτή η φωνή δεν σίγησε. Σήμερα, ξανακούγεται σε κάθε αγώνα για παιδεία, ελευθερία, αξιοπρέπεια.

Η καταστολή συνεχίζεται: δακρυγόνα, συλλήψεις, αστυνομία στα πανεπιστήμια, ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας. Όμως η μνήμη του Γρηγορόπουλου είναι ζωντανή. Είναι το σύνθημα που γράφεται στους τοίχους:
«Δεν ξεχνάμε - δεν συγχωρούμε».

Η νεολαία εμπνέεται από τις εξεγέρσεις του παρελθόντος. Από το Πολυτεχνείο του '73, από τον Δεκέμβρη του '08, από κάθε στιγμή που οι άνθρωποι αρνήθηκαν να υποταχθούν. Αυτές οι μνήμες δεν είναι μουσειακές· είναι όπλα στα χέρια των αγωνιζόμενων.

Η 6η Δεκέμβρη είναι γέφυρα ανάμεσα στο τότε και στο τώρα. Είναι η υπενθύμιση ότι όσο υπάρχει καταστολή, θα υπάρχει και αντίσταση. Όσο υπάρχει αδικία, θα υπάρχει και αγώνας. Και όσο υπάρχει νεολαία που θυμάται, που εμπνέεται, που διεκδικεί, η προοπτική για μια καλύτερη ζωή θα παραμένει ανοιχτή.

Ο Δεκέμβρης ζει στους δρόμους. Η μνήμη γίνεται εξέγερση. Η νεολαία δεν σιωπά.

ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α18:00 ΚΑΜΑΡΑ
Ανυπότακτος Μαθητής Θεσσαλονίκης

πηγή : email που λάβαμε στις 3 Δεκεμβρίου 22h

17 χρόνια απο την κρατική δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και της εξέγερσης που ακολούθησε

Στις 6 Δεκμεβρίου του 2008, πέφτει νεκρός από τα πυρά της ΕΛ.ΑΣ. στα Εξάρχεια, ο 15 χρόνος αναρχικός μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Για εκείνη την όχι τόσο μακρινή γενιά, αποτελεί τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Χιλιάδες κόσμου κατεβαίνει στους δρόμους. Επίκεντρο οργάνωσης του αγώνα γίνονται σχολεία, όπου σε όλη τη χώρα βρίσκονται σε κατάληψη, σχολές, όπως η Νομική, το Πολυτεχνείο μεταξύ δεκάδων ακόμα και κτίρια όπως της ΓΣΕΕ. Η εξέγερση και το κίνημα που αναδύθηκε χαρακτηρίστηκαν από τις μαχητικές διεκδικήσεις, από την συλλογικοποίηση και την πολιτικοποίηση τεράστιας μερίδας νέων και όχι μόνο, από τις δυναμικές συγκρούσεις με την αστυνομία στους δρόμους, από τις απεργίες και τις καταλήψεις, από ενέργειες εναντίον τραπεζών, γραφείων βιομηχάνων, από τις απαλλοτριώσεις καταστημάτων κ.ά. Καθοριστικό ρόλο για τον πολιτικό χαρακτήρα της εξέγερσης και για τη συνέχιση των πορειών και των καταλήψεων διαδραμάτισε ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος, όπως επίσης και η αποφασιστικότητα των μαθητών/ριών στο μαθητικό κίνημα που αναδείχθηκε. Η γενιά εκείνη υπήρξε η πρώτη μετά τη φούσκα της μεταπολίτευσης, που βίωσε ραγδαίες αναδιαρθρώσεις στην παιδεία, την υγεία, αλλά και την έξαρση της ανεργίας, ως πρώτους κυματισμούς της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Παράλληλα, η εξέγερση έδωσε βήμα και στους μετανάστες να εκφραστούν στους δρόμους και να διεκδικήσουν ελπίδα για τις ζωές τους τις οποίες περιόριζε το ελληνικό κράτος με τις αντιμεταναστευτικές νομοθεσίες.

Η εξέγερση του 2008 απέδειξε έμπρακτα ότι οι εξεγέρσεις δεν είναι εικόνες στις ειδήσεις ούτε θέαμα, δεν είναι ουτοπίες,αλλά αποτελούν την υλική και ψυχική απάντηση των καταπιεσμένων, οι οποίοι αμφισβητούν στην πράξη το κρατικό μονοπώλειο της βίας και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ήταν αυτή η εξέγερση που αποτέλεσε σημείο καμπής στην ιστορία του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού κινήματος στον ελλαδικό χώρο, μέσα απο την οποία δημιουργήθηκαν δομές, καταλήψεις, στέκια, συνελεύσεις, σφηρυλατήθηκαν σχέσεις και έφεραν δυναμικά στο προσκήνιο τα αναρχικά προτάγματα των αδιαμεσολάβητων μαχητικών αγώνων.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη λοιδορήθηκε από τα κόμματα του κοινοβουλίου, συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ, από τα ΜΜΕ και από την κυρίαρχη προπαγάνδα, καθώς αποτελούσε απειλή για την κοινωνική ειρήνη που επιθυμεί η αστική τάξη. Παράλληλα το ρεφορμιστικό/σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό στρατόπεδο εκμεταλλεύτηκε την εξέγερση ώστε να αποσπάσει ευρεία κοινωνική συναίνεση προσβλέποντας στη διεκδίκηση της εξουσίας, στρατηγική που ακολούθησε πιστά ο ΣΥΡΙΖΑ -τότε ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ-.

Το σύστημα που όπλισε το χέρι του Κορκονέα, είναι το σύστημα που απαιτεί από τους εκμεταλλευόμενους να σιωπούν, είναι το σύστημα που θέτει το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή, το σύστημα που εξασφαλίζει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και την επικυριαρχία της αστικής τάξης σε βάρος του προλεταριάτου.

Σήμερα βλέπουμε την ωμή φύση του κρατικού καπιταλιστικού συστήματος εξίσου ξεκάθαρα. Η εκμετάλλευση μεγαλώνει με τη νομιμοποίηση του 13ώρου και την κατάργηση του 8ώρου, με την ποινικοποίηση των απεργιών, με το όριο συνταξιοδότησης που έχει ανέλθει στα 67. Τα αφεντικά καθιστούν σαφές ότι όσο είμαστε λειτουργικοί/ες/α και μπορούμε να παράγουμε, τόσο και ακόμα παραπάνω θα αντλούν υπεραξία από την εργασία μας και θα ληστεύουν την ίδια τη ζωή μας. Όμως η λογική του κέρδους, είναι ακόμη πιο βάρβαρη για όσους δεν απολαμβάνουν τα στοιχειώδη δικαιώματα του πολίτη, όπως οι μετανάστες/ριες, καθώς απέναντί τους η εκμετάλλευση γίνεται ωμότερη και χωρίς προσχήματα. Είναι η βαρβαρότητα που έχουμε δει στα κάτεργα της Μανωλάδας, η σκληρότητα που έχουν αντιμετωπίσει μετανάστες/ριες που ζητούν τα δεδουλευμένα τους από τον εργοδότη και πολλά ακόμη. Συγκεκριμένα, για το κράτος και το κεφάλαιο, οι μετανάστες/ριες λογίζονται ως "πλεονάζοντες πληθυσμοί", καθώς ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς μπορούν είτε να τους υπερεκμεταλλευτούν -αν χρειάζονται- είτε να τους στοιβάξουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή να βυθίσουν τις βάρκες τους. Αυτή είναι η φύση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής των κρατών, την οποία μαζί με τους μετανάστες οφείλουμε να αντιπαλέψουμε.

Την ίδια στιγμή που οι ζωές ντόπιων και μεταναστών συνεχώς χάνουν την αξία τους, το κράτος και οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου επενδύουν στον πόλεμο, αγοράζοντας συνεχώς όπλα και υπογράφοντας το πρόγραμμα Rearm Europe ύψους 800 δις ευρώ. Το ελληνικό κράτος, ως μέλος του ΝΑΤΟ, στηρίζει το Ισραήλ στη γενοκτονία των Παλαιστίνιων, στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, στηρίζει την Ουκρανία στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο, κινητοποιεί πολεμικά πλοία στα θαλάσσια σύνορα με τη Λιβύη για να αποτρέπουν την μετανάστευση. Συνολικά υπερασπίζεται τα συμφέροντα των καπιταλιστών του σε όλες τις γύρω περιοχές, όπως για παράδειγμα την ομαλή διέλευση των πλοίων του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου από την Ερυθρά Θάλασσα, πολεμώντας τους αντάρτες Χούθι της Υεμένης. Οι τελευταίες δηλώσεις του υπουργού άμυνας - <<Σήμερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία πάνω, ούτε καν με την ευρωπαϊκή σημαία>>- και οι αλλαγές που επιχειρούν να φέρουν στη στράτευση, με την εθελοντική θητεία γυναικών, την αύξηση του ορίου ηλικίας εξαγοράς κ.ά., δείχνουν την κατεύθυνση πολεμικής προετοιμασίας που επιλέγει το ελληνικό κράτος, προσπαθώντας να εκφοβίζει και να συσπειρώσει πίσω από πολεμικές ιαχές την κοινωνική βάση.

Η πειθάρχηση μέσα στην κοινωνία παίρνει προεκτάσεις και φυλετικές, με την 24ωρη φυλετική αστυνόμευση στους οικισμούς ρομά που επιβλήθηκε από το κράτος, με πρόσχημα την αντιμετώπιση της παραβατικότητας. Το μέτρο αυτό αποτελεί συνέχεια των ρατσιστικών και ταξικών πρακτικών που εφαρμόζει το κράτος σε βάρος των ρομά, στους οποίους επιτίθεται στα σπίτια τους για τον παραμικρό λόγο, τους καταδιώκει μέχρι δολοφονίας όπως στις περιπτώσεις του Νίκου Σαμπάνη, του Κώστα Φραγκούλη και του Χρήστου Μιχαλόπουλου, δεν δείχνει την παραμικρή μέριμνα για την διαβίωσή τους (έλειψη ρεύματος, νερού, υποδομών). Το μέτρο της αστυνόμευσης εντείνει την φυλετική γκετοποίηση και τον κοινωνικό εκφασισμό που θέλει τους ρομά στο περιθώριο.

Επιπλέον, πιάνοντας ξανά το νήμα του Δεκέμβρη, βλέπουμε ότι το κράτος φοβάται ακόμα και τις νεολαιίστικες αντιδράσεις. Γι' αυτό άλλωστε συλλαμβάνει ακόμη και μαθητές που κάνουν κατάληψη ή διαμαρτύρονται στα σχολεία τους. Γι' αυτό οποιαδήποτε αντίδραση ονομάζεται ως <<ανήλικη παραβατικότητα>>. Γιατί το κράτος δεν θέλει να επιτρέψει οι μαθητές/ριες να πολιτικοποιηθούν και να αντιδράσουν συλλογικά στα προβλήματά τους.

Από τη μεριά μας, αυτή των καταπιεσμένων, οφείλουμε να ενισχύσουμε τις αντιστάσεις που εκδηλώνονται κόντρα στην βαρβαρότητα του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος. Ήδη το φωτεινό παράδειγμα του αγώνα της Παλαιστινιακής Αντίστασης έχει εμπνεύσει χιλιάδες να αντισταθούν απέναντι στη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ. Την ίδια ώρα, βλέπουμε τους λαούς του Σουδάν να αντιστέκονται στις γενοκτονίες, τις εθνοκαθάρσεις και τον πόλεμο που διεξάγεται εις βάρος τους για τη διαχείριση της εξουσίας. Όμως και εδώ οι αντιστάσεις υπάρχουν και χρειάζονται την αλληλεγγύη μας, όπως η εξέγερση που έγινε στο κέντρο κράτησης της Σιντικής Σερρών πριν λίγες βδομάδες, με συνέπεια τη φυλάκιση 30 μεταναστών. Χρέος μας είναι να συνδέσουμε τους αγώνες των καταπιεσμένων και να αναδείξουμε ότι η ρίζα των καταπιέσεων και του κοινωνικού εκφασισμού, είναι το κράτος και το κεφάλαιο, τα οποία διαιωνίζονται μέσω της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας. Ο αγώνας που άφησε ο Δεκέμβρης είναι ακόμα ανοιχτός, όπως και οι αγώνες που έχουν αφήσει οι σύντροφοί μας, όπως ο αναρχικός Κυριάκος Ξυμητήρης που σκοτώθηκε στις 31/10/2024 μαχόμενος για την κοινωνική επανάσταση. Ο αγώνας για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης, κοινωνικής και ταξικής χειραφέτησης οφείλει να συνεχιστεί σε όλα τα κοινωνικά πεδία και στους δρόμους.

Ο αγώνας ενάντια στη λήθη κρίνεται πιο αναγκαίος από ποτέ. Η εξουσία πάντοτε λοιδορούσε και προσπαθούσε να σβήσει από τον χάρτη της ιστορίας πρόσωπα,χώρους και καταστάσεις που απειλούσαν την κυριαρχία της, που αποτέλεσαν ρωγμή στο σάπιο σύστημα εκμετάλλευσης.Την ώρα που το κράτος θεσπίζει ολοένα και αυταρχικότερους ποινικούς κώδικες για να στέλνει περισσότερους αγωνιστές και φτωχοδιαβόλους στα κελιά της δημοκρατίας, την ώρα που θεσπίζουν ιδιώνυμα, πειθαρχικά και διαγραφές για τις (αγωνίστριες) φοιτήτριες με σκοπό την επιβολή σιγής νεκροταφείου στα πανεπιστήμια - σε έναν από τους ιστορικότερους χώρους πολιτικοποίησης του κόσμου στον ελλαδικό χώρο-, την ώρα που προσπαθούν να μετατρέψουν τα Εξάρχεια -μια από τις επίσης ιστορικότερες γειτονιές που γεννήθηκαν και και δρουν τα περισσότερα κινήματα- σε μουσειακό και τουριστικό θέρετρο, την ώρα που οι συντρόφισσες Μαριάννα Μανουρά, Δήμητρα Ζαραφέτα και οι σύντροφοι Δημήτρης, Νίκος Ρωμανός και ο Α.Κ. βρίσκονται ακόμη προφυλακισμένοι έπειτα απο 13 μήνες για την υπόθεση των Αμπελοκήπων με ένα διωγκομένο και αδιανόητο κατηγορητήριο εμείς βρωντοφωνάζουμε ότι η μνήμη δεν είναι σκουπίδι. Οι ίδιοι άνθρωποι -ή μάλλον ο ίδιος κρατικός μηχανισμός- που είναι υπεύθυνοι για τις κρατικοκαπιταλιστικές δολοφονίες 57 ανθρώπων στα Τέμπη,για την κρατική δολοφονία 600 μεταναστ(ρι)ων στα ανοιχτά της Πύλου, για τη συμμετοχή του ελληνικού κράτους στη γενοκτονία των Παλαιστινίων και η λίστα δεν έχει τελειωμό, αυτοί εδώ μιλάνε για κοινωνική ειρήνη, προσπαθούν να απονοηματοδοτήσουν και αποπολιτικοποιήσουν τους αγώνες μας με κάθε μέσο καταστολής. Η επαναστατική μας μνήμη ωστόσο αποτελεί κινητήρια δύναμη για τη συνέχιση των αγώνων μας, η ιστορική παρακαταθήκη του παρελθόντος, χτίζει το παρόν και το μέλλον. Έτσι λοιπόν θα υπερασπιζόμαστε και θα τιμάμε πάντα την μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που δολοφονήθηκε από τους μπάτσους της ΕΛΑΣ Κορκονέα και Σαραλιώτη, την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 ως αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του αντιεξουσιαστικού κινήματος απο μια γενιά που φαίνεται ακόμη να τρομοκρατεί την κυριαρχία αφού στο πρόσωπο του Νίκου Ρωμανού -ως φίλου και συντρόφου του Αλέξη- εκδικείται ακόμη μέχρι σήμερα την αδιάκοπη αγωνιστική παρουσία του από εκείνη τη νύχτα του Δεκέμβρη του '08 στη συμβολή των δρόμων Τζαβέλλα και Μεσολογγίου μέχρι και σήμερα. Εμείς ακόμη δεν έχουμε πει την τελευταία λέξη και δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την κατεδάφιση αυτού του σάπιου εξουσιαστικού συμπλέγματος. Δεν ξεχνάμε τους νεκρούς του κοινωνικού-ταξικού πολέμου, τους δολοφονημένους απο τα ένστολα τσιράκια του κράτους.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΔΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΟΤΕ

ΚΟΥΜΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΑΜΠΑΝΗΣ ΚΑΛΤΕΖΑΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΑΣ

ΑΛΕΞΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΖΟΥΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Σάββατο 06 Δεκεμβρίου στις 18:00 μμ στην Καμάρα

Διάγουμε την εποχή που η κρατική δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου φαντάζει ήδη μακρινή. Το 2008 ήταν ο Α. Γρηγορόπουλος ήταν μόλις 15 χρονών όταν πυροβολήθηκε εν ψυχρώ στα Εξάρχεια- στο κεντρικότερο μέρος της Αθήνας- από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα με συνεργό τον Βασίλη Σαραλιώτη. Σε όλη τη χώρα απλώθηκε κύμα εξέγερσης κατά τη διάρκεια της οποίας σημειώθηκαν ογκωδέσταστες διαδηλώσεις με οδοφράγματα και συγκρούσεις πρωταφανείς σε ένταση και διάρκεια για τα δεδομένα που είχαν σημειωθεί ως τότε στον ελλαδικό χώρο. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ άλλων ήταν ότι η εξέγερση εκφράστηκε από μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας και έφερε ως αποτέλεσμα να αναπτυχθεί ένα πλατύ κίνημα που ακηδεμόνευτα πορεύτηκε τα επόμενα χρόνια και κατάφερε μόλις από τους πρώτους ταραχώδεις μήνες να γεννήσει μια σειρά από κινηματικά κεκτημένα: συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία βάσης, καταλήψεις, στέκια. Η εξέγερση αυτή μας άφησε πολλά νοήματα κυρίως ότι όλα είναι εφικτά αν σφίξουμε τα δόντια αλλά και ότι το αυθόρμητο ξέσπασμα αντιβίας είναι βραχύβιο, ό,τι μένει είναι ό,τι ριζώνει ταξικά, κοινωνικά και οργανώνεται γύρω από τα ελευθεριακά προτάγματα.

17 Δεκέμβρηδες μετά, ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός επιτίθεται σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Ακρίβεια, αυξήσεις ενοικίων και στεγαστική κρίση καθώς και η θεσμοθέτηση του 13ώρου στην εργασία δημιουργούν ένα ασφυκτικό περιβάλλον για την τάξη μας. Το κράτος συνεχίζει να δολοφονεί στα εργασιακά κάτεργα με τις εκατοντάδες εργοδοτικές δολοφονίες, Ρομά σε καταδιώξεις, μετανάστ(ρι)ες στα σύνορα και σε ναυάγια και κλείνει τα μάτια στις αμέτρητες γυναικοκτονίες. Επιχειρώντας να διατηρήσει το μονοπώλιο της βίας, το κράτος προσπαθεί να επιβληθεί στο κοινωνικό σύνολο και κυρίως σε όσους/ες αντιτίθενται στις επιταγές της κυριαρχίας.

Έχει σχεδόν ένα χρόνο που στην πόλη της Θεσσαλονίκης η αστυνομία εφαρμόζει το δόγμα της μηδενικής ανοχής. Στην περυσινή πορεία για τη επέτειο της δολοφονίας η αστυνομία αφού εφάρμοσε έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω από τους διαδηλωτές κατόπιν επιτέθηκε στο σώμα της πορείας με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθούν 112 (!) συλλήψεις για διατάραξη κοινής ειρήνης και απείθεια. Το ίδιο πλάνο της αστυνομίας επαναλήφθηκε στην φετινή πορεία για την 17 Νοέμβρη που χάρις στην συγκροτημένη και ψύχραιμη περιφρούρηση η πορεία έληξε και αποσοβήθηκε τελευταία στιγμή ενδεχόμενη επίθεση της αστυνομίας.

Στο μεταξύ τα σκάνδαλα που συνταράζουν την κοινωνία δεν έχουν τελειωμό. ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, υπόθεση Τεμπών κα. Αποδεικνύεται με περίτρανο τρόπο ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Ότι το δικαστικό σύστημα στηρίζει, συγκαλύπτει και χαρίζει ατιμωρησία στους κρατούντες και τους εντεταλμένους του.

Το κράτος τους εχθρούς του τους αντιμετωπίζει εκδικητικά. Εφαρμόζει το δόγμα «νόμος και τάξη» και επιχειρεί να καταστείλει όσους/ες αγωνίζονται. Από τις εκκενώσεις καταλήψεων (Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης, Ευαγγελισμός, ΑΚΙ, Libertatia κ.α) μέχρι τις κρατικές σκευωρίες εις βάρος αγωνιστ(ρι)ών. Μετά το θάνατο του αναρχικού Κ. Ξυμητήρη έπειτα από έκρηξη σε διαμέρισμα των Αμπελοκήπων τον Οκτώβρη του '24, το κράτος εξαπολύει ένα πογκρόμ συλλήψεων και προφυλακίσεων. Πρόσφατα, το συμβούλιο πλημμελειοδικών αποφασίζει με βούλευμα την παράταση των προφυλακίσεων όσων κατηγορούνται για την υπόθεση με έωλα στοιχεία ενώ οι μπάτσοι επιτίθονται στην πορεία μνήμης και αγώνα. Χαρακτηριστικά επίσης παραδείγματα της επίθεσης των κρατικών μηχανισμών στους αγωνιζόμενους/ες αποτελεί η καταδίκη του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ σε 14 μήνες χωρίς αναστολή (αναστολή μέχρι το εφετείο) για αναγραφή συνθημάτων αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη σε τοίχο του ΕΜΠ και η απόπειρα συγκάλυψης και αποποίησης ευθυνών των μπάτσων για το βασανισμό του Β. Μάγγου που οδήγησε στο θάνατό του.

Ο Δεκέμβρης έχει χαραχτεί με αίμα στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων ως η επιτομή του αντικρατικού αγώνα και ταυτόχρονα του αγώνα ενάντια σε κάθε εξουσία. Ενός αγώνα αγνού που κατέδειξε τους υπαίτιους των κρατικών δολοφονιών, της κρατικής τρομοκρατίας, το ρόλο της αστυνομίας, των πολιτικών προϊσταμένων τους, των ΜΜΕ. Ενός αγώνα που δεν θέλησε να καρπωθεί ψήφους, υποστηρικτές και συμπαθούντες παρά μόνο ατσάλωσε αγωνιζόμενους και αγωνιζόμενες που επιχείρησαν να απαντήσουν στην βία κράτους και καπιταλισμού. Και συνεχίζει να ατσαλώνει και ίσως αυτή είναι η παρακαταθήκη του Δεκέμβρη, το πέρασμα αυτών των νοημάτων στην επόμενη γενιά.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΟΤΕ

ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης Πυρανθός

ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ '08

Φέτος συμπληρώνονται 17 χρόνια από την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τα χέρια του αστυνομικού Κορκονέα στα Εξάρχεια. Η εξέγερση που συντελέστηκε επακόλουθα, σημάδεψε πολιτικά τις γενιές που ακολούθησαν, με τεράστιες και πρωτοφανείς κοινωνικές προεκτάσεις. Κατάφερε να εδαφικοποιήσει ουσιαστικά την δημιουργία συνελεύσεων, ελεύθερων κοινωνικών χώρων, δομών και πυρήνων πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης-οργάνωσης σε όλη την ελλαδική γεωγραφία, δίνοντας παράλληλα άμεσες απαντήσεις στις ανάγκες της ίδιας της κοινωνίας με οριζόντιες-αμεσοδημοκρατικές πρακτικές, μετουσιώνοντας στην πράξη μία διαφορετική κοινωνική προοπτική. Σε μία περίοδο, όπως και τώρα, όπου η κοινωνία μεταξύ άλλων υπέφερε από τις επιπτώσεις τις οικονομικής κρίσης και της διαρκούς φτωχοποίησης σε όλα τα επίπεδα.

Η δολοφονία του μαθητή Γρηγορόπουλου ξεχείλισε το ποτήρι της κρατικής βίας και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και έγινε η αφορμή για χιλιάδες κόσμου να βγει στους δρόμους σε όλη την χώρα, απαιτώντας δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Θέτοντας με αυτόν τον τρόπο τις βάσεις για την επόμενη δεκαετία που στιγματίστηκε από κινήματα και κοινωνικές κινήσεις με αντιεξουσιαστικά και εξεγερσιακά χαρακτηριστικά.

ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Τη βίαιη πραγματικότητα του κρατικού μηχανισμού τη βιώνουμε καθημερινά μέσα από ένα σύστημα καταπίεσης στην καθημερινή μας ζωή, αλλά αποτυπώνεται και με τον πιο ωμό τρόπο στα διαρκή εγκλήματα που παράγει: από τα Τέμπη και την Πύλο έως την Παλαιστίνη. Είναι η διαρκής αναπαραγωγή ενός κλίματος τρόμου, όπως και η προσπάθεια να μετατρέψει τον Δεκέμβρη από ιστορική στιγμή κοινωνικής εξέγερσης σε πεδίο ποινικοποίησης. Η κανονικοποίηση της κρατικής καταστολής και η εργαλειοποίηση του φόβου ώστε η κοινωνία να συνηθίζει την απώλεια.

Τα γεγονότα τον τελευταίο καιρό δείχνουν ξανά πώς το κράτος επανέρχεται στη λογική του "εσωτερικού εχθρού", στοχοποιώντας συγκεκριμένα πρόσωπα και συλλογικότητες που συνδέονται με τον Δεκέμβρη του 2008. Η προφυλάκιση του Ν. Ρωμανού με μοναδικό στοιχείο ένα αποτύπωμα πάνω σε ένα κινητό αντικείμενο, οι συλλήψεις ανθρώπων με βάση τις συντροφικές τους σχέσεις στην υπόθεση Αμπελοκήπων και η διαρκής προσπάθεια να μετατραπεί ο Δεκέμβρης σε πεδίο ποινικοποίησης, καταδεικνύουν την επιμονή της κατασταλτικής λογικής. Η διαδικασία αυτή επιχειρεί να περιορίσει τη δυνατότητα της κοινωνίας να αμφισβητεί, να αντιστέκεται και να οργανώνεται συλλογικά.

Παράλληλα, η ίδια λογική επεκτείνεται. Η θανατοπολιτική του κράτους αποτυπώνεται από τα Τέμπη και την Πύλο μέχρι τη γενοκτονία στη Γάζα, όπου οι ζωές εγκαταλείπονται και καταστρέφονται. Η κοινωνική συναίνεση στην καταστολή, η στρατιωτικοποίηση της καθημερινής ζωής και η κανονικοποίηση της απώλειας επιτρέπουν στα κράτη να νομιμοποιούν την καταστροφή. Από τα ναυάγια και τις επαναπροωθήσεις έως τους βομβαρδισμούς, την εγκατάλειψη υποδομών και την συγκάλυψη εγκλημάτων το μήνυμα είναι σαφές: οι ζωές μας είναι αναλώσιμες.

Η αντίσταση είναι κοινωνική αναγκαιότητα.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΖΩΗ

Αν κάποιος ρωτούσε τι σημαίνει ο Δεκέμβρης για όλες και όλους εμάς στο σήμερα, τότε θα λέγαμε πως σημαίνει εξέγερση, αντίσταση και συλλογική διεκδίκηση. Είναι η απάντηση στο να μην ανεχόμαστε τίποτα από τους καταπιεστές μας και αντ' αυτού να οργανωνόμαστε και να μαχόμαστε συλλογικά. Σε μία περίοδο όπου το κράτος επιβάλλει και επιβάλλεται με κάθε τρόπο κατασταλτικά και βίαια στα κομμάτια που αγωνίζονται και στην ίδια την κοινωνία, η μνήμη του Δεκέμβρη μένει ζωντανή και ενσαρκώνει την διαρκή ανάγκη για αντίσταση και αλληλεγγύη. Μας δείχνει το δρόμο και το πείσμα με το οποίο πρέπει να επιμείνουμε σε όλα εκείνα που θεωρούσαμε αυτονόητα και αμφισβητούνται συνεχώς από την Εξουσία: ο ελεύθερος δημόσιος χώρος, το δικαίωμα στην διαμαρτυρία, οι εργασιακές συνθήκες, η ίδια η έννοια της δικαιοσύνης.

Με λίγα λόγια, παλεύουμε για την δικαιοσύνη του αγώνα που αντιμάχεται την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Για μία εργασία που θα αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας ώς ελεύθερα όντα, και όχι ως εξαρτήματα της εργασιακής ζούγκλας των ισχυρών. Αντιμαχόμαστε τον σημερινό κόσμο που θέλει την κοινωνία τεμαχισμένη σε άτομα διαλυμένα από την έλλειψη συλλογικής και αλληλέγγυας ζωής.

Ο δρόμος που άνοιξε ο Δεκέμβρης είναι μπροστά μας και είναι αγώνας με ελευθερία για ελευθερία, με δικαιοσύνη για δικαιοσύνη, με ισότητα για ισότητα.

- ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ '08, ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΖΩΗ

- ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΑΝΑΠΝΟΗ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ/ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ:

ΣΑΒΒΑΤΟ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2025

18:00 - ΚΑΜΑΡΑ

Συγκροτούμε κοινό μπλοκ με τον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Σχολείο

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης

Κείμενο - κάλεσμα για την 6η Δεκέμβρη - Όλοι και όλες στους δρόμους!

December 5, 2025 Διά Πυρός 6 Δεκέμβρη, Γρηγορόπουλος, Διαρκής Αγώνας, Κάλεσμα

17 χρόνια μετά την δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και της εξέγερσης του Δεκέμβρη του '08

Όσα χρόνια και αν περάσουν, η 6η Δεκέμβρη είναι και θα μείνει χαραγμένη στη λαϊκή μνήμη ως μία ημέρα απόδοσης φόρου τιμής στον αναρχικό μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο, ως μία ημέρα που πυροδότησε την λαϊκή οργή απέναντι στην αδικία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και στα διαρκή εγκλήματα του κεφαλαιοκρατικού συστήματος.

Υπό το πρίσμα του «ιστορικού χρόνου» τα 17 χρόνια που μας χωρίζουν από εκείνη την μεγαλειώδη εξέγερση του 2008 είναι πραγματικά ελάχιστα. Όμως, ενώ ο ποσοτικός χρόνος μιας 17ετίας είναι ιστορικά ανεπαίσθητος, ο ποιοτικός ολοένα και μετατρέπει τα όσα συνέβησαν εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη σε γεγονότα μιας άλλης, μακρινής εποχής.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη αποτέλεσε την κορυφαία, αλλά ταυτόχρονα και την έσχατη έκφραση της κοινωνικής/ταξικής σύγκρουσης στην μεταπολιτευτική εποχή όπως την γνωρίσαμε. Με μπροστάρισσα τη νεολαία και τα πιο περιθωριοποιημένα κομμάτια της εργατικής τάξης γρήγορα πήρε πανελλαδικό χαρακτήρα και αγκαλιάστηκε από τις εργαζόμενες μάζες και τον λαό.

Εκείνες τις μέρες ο λαός μας έζησε να θρυμματίζεται η «κοινωνική ειρήνη» σε όλη την επικράτεια από τις διαδηλώσεις, τις συγκρούσεις και τις καταλήψεις, και να αμφισβητεί στην πράξη το μονοπώλιο βίας του αστικού κράτους επιστρέφοντας ένα μέρος της αντιβίας που του αναλογεί, στοχεύοντας κρατικούς και καπιταλιστικους στόχους. Απάντησε στην κρατική βία και την ταξική υποτίμηση που συνόδευαν την τότε υφέρπουσα οικονομική κρίση και τα συμφέροντα των αστών, δίχως όμως να καταφέρει να μετατρέψει τον μαχητικό αυθορμητισμό σε συνειδητή οργάνωση ενάντια στα αστικά συμφέροντα. Ο κρότος του Δεκέμβρη, πέρα από αυτά, προετοίμασε το έδαφος για τους επόμενους ξεσηκωμούς του λαού και άνοιξε έναν νέο ιστορικο κύκλο, που ξεκίνησε περίπου έναν χρόνο αργότερα, με την παταγώδη κατάρρευση του ύστερου μεταπολιτευτικού κοινωνικού συμβολαίου του «εκσυγχρονισμού» και της «ευδαιμονίας», με την υπογραφή του 1ου μνημονίου το 2010.

Και είναι ακριβώς αυτή η αδιάρρηκτη ιστορική σχέση, η οποία ανάμεσα σε πολλά ακόμα, μετατρέπει τη συλλογική μνήμη σε όπλο. Η εμβάθυνση και η κατανόηση του ιστορικού πλαισίου μέσα στο οποίο συνέβη ο Δεκέμβρης, τα όσα προηγήθηκαν και τα όσα ακολούθησαν μέσα στους συγκεκριμένους συσχετισμούς εκείνης της περιόδου, αποτελούν προϋπόθεση για την υπεράσπιση της εξέγερσης, όχι απλά ως ένα συλλογικά «εσωτερικευμένο βίωμα», αλλά ως ιστορικό κεκτημένο των κοινωνικών/ ταξικών δυνάμεων αντίστασης, το οποίο μπορούμε να το μετατρέψουμε σε εργαλείο για τη συνέχιση και αναβάθμιση του ταξικού πολέμου.

Όμως, ταυτόχρονα με την κατανόηση του Δεκέμβρη στην ιστορική -άρα και πραγματική- του διάσταση ως γεγονός, η υπεράσπιση της μνήμης αφορά και την θεμελιώδη υποχρέωση των επαναστατικών κινημάτων να εξιστορούν, να ανιχνεύουν και να απολογίζουν την ιστορία τους, για την επίτευξη της πολιτικής σφυρηλάτησης και συγκρότησης τους μέσα από το ιστορικό φορτίο των γεγονότων που τα διαμόρφωσαν.

Μπορεί να έχουν περάσει 17 χρόνια από τον Δεκέμβρη του '08, όμως οι συνθήκες φτωχοποίησης για τον λαό και το επίπεδο της καταστολής έχουν οξυνθεί σε δραματικό βαθμό.

Τότε ήταν η συγκάλυψη του Κορκονέα, σήμερα είναι η υστερία των «τρομο-σεναρίων» και η λάσπη ενάντια στον Κυριάκο Ξυμητήρη και τους υπόλοιπους προφυλακισμένους συντρόφους της υπόθεσης των Αμπελοκήπων, ώστε οι έφοδοι, οι παρακολουθήσεις και οι συλλήψεις να εμφανίζονται ως «δικαιολογημένες».

Η υπόθεση του Βασίλειου Μάγγου, ο οποίος έχασε τη ζωή του έπειτα από τον άγριο ξυλοδαρμό και τον βασανισμό του από αστυνομικές δυνάμεις, αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς μπορεί να λειτουργήσει η κρατική καταστολή. Στην προκειμένη περίπτωση, η αστυνομία εμφανίστηκε να ενεργεί ως εκτελεστικό όργανο των επιλογών του αστικού κράτους και της τοπικής εξουσίας, αναλαμβάνοντας έναν ρόλο που θύμιζε «security» της εταιρείας ΑΓΕΤ-Lafarge.

Οι εν ψυχρώ δολοφονίες Ρομά, οι οποίοι ως μέρος των πιο υποβαθμισμένων και περιθωριοποιημένων λαϊκών στρωμάτων, βιώνουν συστηματική απαξίωση, αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η αστυνομική αυθαιρεσία «νομιμοποιείται» κοινωνικά και θεσμικά. Αντίστοιχα, οι βασανισμοί που οδηγούν σε θάνατο μέσα σε αστυνομικά τμήματα, καθώς και τα pushbacks στα σύνορα της «Ευρώπης-φρούριο», συνιστούν μορφές κρατικής βίας που εφαρμόζονται ακριβώς επειδή οι πληττόμενες ομάδες θεωρούνται ταξικά, κοινωνικά και πολιτισμικά κατώτερες. Όλες αυτές οι πρακτικές δεν αποτελούν τυχαία περιστατικά, αλλά κομμάτια μιας ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής που στοχεύει στη διαχείριση και πειθάρχηση του ταξικά χαμηλού και πολλαπλά καταπιεσμένου αυτού κομματιού της κοινωνίας προς όφελος ντόπιων και παγκόσμιων αστικών συμφερόντων.

Παράλληλα, η κατάργηση του ασύλου, οι εκκενώσεις στεκιών στα πανεπιστήμια, η καταδίκη σε 14 μήνες φυλάκιση του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ., που έγραφε συνθήματα ενάντια στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, η ψήφιση του νόμου για τα πειθαρχικά και, συνάμα, η δημιουργία πειθαρχικών συμβουλίων με σκοπό την καταγγελία «παράνομων» δράσεων και κινητοποιήσεων εντός του πανεπιστημίου, έχουν ως στόχο την ποινικοποίηση της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης στα ΑΕΙ και την περιφρούρηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, με στόχο τη δημιουργία ενός επιχειρηματικού πανεπιστημίου, ενταγμένου πλήρως στις ανάγκες της αγοράς.

Οι βίαιες επιθέσεις της αστυνομίας σε διαδηλώσεις, ο ασφυκτικός κλοιός που δημιουργείται από τα ΜΑΤ στα μπλοκ, οι εκατοντάδες συλλήψεις, όπως αυτές των 112 στην περσινή πορεία της 6ης Δεκέμβρη, συνθέτουν μια όλο και πιο επιθετική στρατηγική καταστολής. Την ίδια στιγμή, οι αντισυνδικαλιστικοί νόμοι που επιχειρούν να φακελώσουν τα σωματεία, η ποινικοποίηση της απεργιακής περιφρούρησης και οι επανειλημμένες απόπειρες ουσιαστικής απαγόρευσης απεργιών, σε συνδυασμό με τον νέο Ποινικό Κώδικα του 2024, ολοκληρώνουν ένα «άρτιο» θεσμικό πλαίσιο που ενισχύει την κρατική αυθαιρεσία. Όλα τα παραπάνω συγκροτούν ένα περιβάλλον όπου η καταστολή δεν αποτελεί απλώς περιστασιακή επιλογή, αλλά μέρος μιας συνολικότερης πολιτικής που εντείνεται κάθε φορά που προωθούνται αντιλαϊκά μέτρα. Πρόκειται για έναν συνδυασμό νομοθετικών, επιχειρησιακών και επικοινωνιακών πρακτικών, που στοχεύει να αποθαρρύνει τους λαϊκούς αγώνες και να περιορίσει την κοινωνική αντίσταση πριν ακόμη αυτή εκδηλωθεί.

Η καταστολή, ωστόσο, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή ξέχωρα από την αστική ατζέντα και επίθεση των τελευταίων 15 και πλέον χρόνων στη νεολαία, την εργατική τάξη και τον λαό. Υπάρχει μία διαλεκτική σχέση μεταξύ της φτωχοποίησης και της αφαίμαξης του λαού, με τον τρόπο που η αστική εξουσία επιβάλλει, δια της βίας και της τρομοκρατίας, τις πολιτικές που την υπηρετούν. Και αν η κρίση και η -πάση θυσία- υπεράσπιση των μνημονιακών πολιτικών της προηγούμενης δεκαετίας κορύφωσαν την αστυνομική βία και το ξεχείλωμα των τρομονόμων, έτσι ώστε να καμφθούν οι ταξικοί και λαϊκοί αγώνες που ξέσπασαν, σήμερα γίνονται στο όνομα της «ανάπτυξης», με την καταστολή να συνεχίζει να οξύνεται με αμείωτη ένταση.

Ανάπτυξη, στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, σημαίνει βελτίωση της κερδοφορίας των καπιταλιστών, που για εμάς μεταφράζεται σε ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης, σε αυξήσεις των ενοικίων, σε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, σε ιδιωτικοποιήσεις, σε υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και παιδείας, αλλά και μιας σειράς υποδομών και υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας και προστασίας. Η καπιταλιστική ανάπτυξη μεταφράζεται σε χαμηλούς μισθούς και πλημμελή μέτρα ασφαλείας που στέλνουν δεκάδες εργάτριες και εργάτες κάθε χρόνο στον τάφο ή στα νοσοκομεία, ξεχειλωμένα ωράρια και εντατικοποίηση της εργασίας μας, πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων και εργασιακή επισφάλεια για την πλειοψηφία της εργατικής τάξης, καθώς και αυξημένα όρια συνταξιοδότησης.

Από την πολιτική της αντιεξέγερσης και το πλέον αδιαμφισβήτητο μονοπώλιο της κρατικής βίας, έως τις εργοδοτικές και τις μαζικές δολοφονίες που προκύπτουν από την επιλεκτική κρατική αδιαφορία ή ανεπάρκεια, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τα Τέμπη και την Πύλο, η εποχή που ζούμε καθορίζεται από τη συνολική επίθεση του κεφαλαίου στην τάξη μας και στη νεολαία της. Μια επίθεση που δεν είναι αποκομμένη από τη γενικότερη πολιτική του ελληνικού κράτους και του κεφαλαίου, την ώρα που αυτά οργιάζουν, σε πλήρη σύμπλευση με την ιμπεριαλιστική στρατηγική ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και ΕΕ. Η πολεμοκάπηλη αυτή στρατηγική σφιχτά δεμένη με τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια, καθώς και η καπιταλιστική ηγεμονία, αποτελούν τις αιτίες της εκμετάλλευσης και της εξαθλίωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας και των λαών όλου του κόσμου.

Η στρατηγική που επιδιώκει τη μετατροπή της χώρας σε κομβικό σταυροδρόμι ανεφοδιασμού του ΝΑΤΟ και σε ενεργό παράγοντα στον πόλεμο στην Ουκρανία, συνοδεύεται από μια ευρύτερη προετοιμασία για πολεμική σύρραξη, με τρανταχτό παράδειγμα το πρόγραμμα Rearm Europe, που απαιτεί 800 δισ. για τη λειτουργία του, δαπάνες που θα φορτωθούν στις πλάτες του λαού. Αυτοί που μας τραβάνε σε πολέμους και συμμετέχουν στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού για τα δικά τους συμφέροντα, αυτοί που οπλίζουν το όπλο της κρατικής βαρβαρότητας όταν στοχεύει την τάξη μας, είναι ο εχθρός και βρίσκεται μέσα στην ίδια μας τη χώρα, μέσα στο ΝΑΤΟ, μέσα στην ΕΕ.

Διδασκόμενοι από την 6η ΔΕΚΕΜΒΡΗ… ΝΑ ΣΠΕΙΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΑΝΟΙΞΗ

Αν λοιπόν, η εξέγερση του Δεκέμβρη αποτέλεσε για το αντίπαλο ταξικό στρατόπεδο το σχέδιο επί χάρτου για την «στρατηγική της αντιεξέγερσης», το ίδιο οφείλει να γίνει και για το δικό μας στρατόπεδο και την δική μας επαναστατική στρατηγική. Γιατί κίνημα χωρίς μνήμη είναι κίνημα χωρίς προοπτική, γιατί ο Δεκέμβρης δεν είναι μια μακρινή ενατένηση του παρελθόντος, ούτε μια ανεκπλήρωτη ευχή του μέλλοντος. Είναι η ζωντανή μας ιστορία, είναι η πρόκληση του παρόντος και του μέλλοντος, είναι η παρακαταθήκη για τις εξεγέρσεις που ήδη κυοφορεί η εποχή μας, τις εξεγέρσεις που μπορούν να ξεσπάσουν και θα ξεσπάσουν.

Κόντρα στα δεινά που φορτώνει ο καπιταλισμός στις πλάτες της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, η απάντηση που δόθηκε με μία συγκεκριμένη μορφή τον Δεκέμβρη, συνεχίζει να δίνεται από τις απεργίες και τους ξεσηκωμούς, όπως αυτές για τη δολοφονία των Τεμπών, από τους αγώνες των εργαζομένων σε μια σειρά από κλάδους, μεταξύ αυτών στη δημόσια υγεία και εκπαίδευση, από τις κινήσεις ενάντια στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, από την μοριακή δουλειά και οργάνωση στους χώρους εργασίας και φοίτησης, με σκοπό την μαζικοποίηση και την ταξική κατεύθυνση των συλλογικών φορέων, αλλά και στις γειτονιές μας στα πλαίσια συλλογικοποίησης των αναγκών μας.

Μόνο μέσα από την οργανωμένη ταξική πάλη ενάντια στο κεφάλαιο, το κράτος του και τους ένστολους δολοφόνους τους, μέσω της ταξικής οργάνωσης και της μαζικής λαϊκής αυτοάμυνας, οι αγώνες της τάξης μας θα καταστούν νικηφόροι.

ΑΛΕΞΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΩΝ!

ΤΟ ΑΙΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΟ - Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ

Αθήνα | στηρίζουμε την πορεία στις 18.00 στα Προπύλαια

Θεσσαλονίκη | 18.00 Καμάρα

Διαρκής Αγώνας ☆ για την ταξική απελευθέρωση

Οι δολοφονικές επιθέσεις της αστυνομίας στις διαδηλώσεις αφορούν κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο και κάθε συλλογικό σώμα.

Τα χτυπήματα της ΕΛΑΣ στις πορείες για την Παλαιστινιακή αντίσταση στις 07/10 , στην πορεία στη μνήμη του Κυριάκου Ξυμητήρη στις 31/10 για την υπεράσπιση στην υπόθεση των Αμπελοκήπων (όπου μάλιστα ασφαλίτες ζητούσαν και φωτογράφιζαν παραπεμπτικά τραυματιών στο εφημερεύον νοσοκομείο), η ρίψη δακρυγόνων μέσα στο νοσοκομείο ΑΤΤΙΚΟΝ σε υγειονομικούς που διαμαρτύρονταν στις 16/10 καθώς και το όργιο αστυνομικής καταστολής σε εκπαιδευτικούς, γονείς και παιδιά Δημοτικού έξω από τα γραφεία της Δευτεροβάθμιας Διεύθυνσης στην Αττική, στις 25/10, η άγρια καταστολή στις πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών, έχουν ως σκοπό όχι μόνο να κάμψουν κάθε κοινωνική αντίσταση αλλά και να προβάλλουν μια εικόνα παντοδυναμίας των κατασταλτικών μηχανισμών.

Το κράτος αυξάνει την καταστολή σε όλα τα δυνατά επίπεδα: από τη νομική καταστολή στο πλαίσιο της πρακτικής εφαρμογής του νέου ποινικού κώδικα από μαζικές συλλήψεις και αβάσιμες κατηγορίες, προληπτικές προσαγωγές και κρατήσεις, μέχρι τη χρήση φυσικής βίας χωρίς όρια.

Από τη μεριά μας, ως αυτοοργανωμένες συλλογικότητες για την υγεία των από τα κάτω, θεωρούμε την οργάνωση δομών/ομάδων πρώτων βοηθειών και περίθαλψης, ως κάτι απαραίτητο για την παρουσία στον δρόμο. Επιλέγουμε με βάση την ανάγκη να αναβαθμίσουμε τα μέσα και την αυτοάμυνα μας αλλά και την προστασία των συλλογικών σωμάτων γύρω μας , την περαιτέρω πλαισίωση και συγκρότηση των ομάδων Πρώτων Βοηθειών/φαρμακείων δρόμου ως μία πράξη άμυνας και αντίστασης στο μέτρο των δυνατοτήτων μας και καλούμε όλους/όλες να ενισχύσουν αυτή την προσπάθεια .

Από τη διανομή μασκών, τη φροντίδα σε περίπτωση επιθέσεων με δακρυγόνα έως την αντιμετώπιση τραυματισμών σε πρώτο επίπεδο, κάθε παρουσία συμβάλλει στη συνολική ζωτικότητα και δύναμη του συλλογικού σώματος, και στη συνέχιση του αγώνα.

Σε αυτό το πλαίσιο δηλώνουμε την παρουσία μας στη διαδήλωση της 6ης Δεκέμβρη.

Θα είμαστε ΕΚΕΙ έτοιμοι να συνδράμουμε στο πλαίσιο των δυνάμεων μας άμεσα σε κάθε πιθανή ιατρική ανάγκη.

Επίσης, καλούμε όσους εργάζονται στον χώρο της Υγείας να πράξουν το ίδιο: να προσφέρουν την απαραίτητη ιατρική κάλυψη στις διαδηλώσεις και να καταγγείλουν την επικινδυνότητα των πρακτικών της ΕΛΑΣ τόσο για την Υγεία όσο για την ίδια την Ζωή των ανθρώπων!

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

Αθήνα: Αυτοοργανωμένη Δομή Υγείας Εξαρχείων: Σε περίπτωση ανάγκης καλέστε: 6994346705 (ΑΔΥΕ)

Δομή Υγείας Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας: θα βρισκόμαστε στο μπλοκ της Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες

Θεσσαλονίκη: ΚΙΑ: Πίσω από το κοινό μπλοκ ΕΚΧ Σχολείο Και Αντιεξουσιαστικής Κίνησης, καλέστε: 6972257171, 694 846 5867

πηγή : email που λάβαμε στις 5 Δεκεμβρίου 14h

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 17 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ Α. ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ

Σάββατο 6/12 στις 18:00 στην ΚΑΜΑΡΑ

Δεκαεπτά χρόνια κλείνουν φέτος από την 6η Δεκέμβρη 2008 και τον εν ψυχρώ πυροβολισμό του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα στα Εξάρχεια. Άμεσα και σε διάστημα μερικών ωρών, πυροδοτείται μια σειρά μαζικών και δυναμικών διαδηλώσεων και συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής σε όλη την χώρα, απελευθερώνοντας κύματα κοινωνικής οργής που συσσωρεύονταν ήδη για χρόνια στο συλλογικό θυμικό της κοινωνίας.

Στο σοκ και την οργή που προκάλεσε η κρατική δολοφονία ενός 15χρονου παιδιού από σφαίρα μπάτσου συμπυκνώθηκαν και όλα τα υπόλοιπα διάχυτα αισθήματα κοινωνικής αδικίας, ανισότητας, καταπίεσης και περιστολής των κοινωνικών ελευθεριών που βίωνε η ελληνική κοινωνία εκείνη την περίοδο. Η επικαιρότητα είχε ήδη σημαδευτεί από τη χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ, ενώ αργά αλλά σταθερά προαναγγελλόταν η επερχόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση, την οποία η κοινωνία έβλεπε μέσω του ανοδικού ποσοστού ανεργίας, τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, τις πλέον οικείες σε μας νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που θρυμμάτισαν τις αντιλήψεις περί κράτους πρόνοιας.

Οι κοινωνικοί, πολιτικοί, ταξικοί αγώνες που δόθηκαν απέναντι σε κρατικούς θεσμούς και κεφάλαιο στους μήνες που ακολούθησαν εμπλούτισαν τα αντίστοιχα κινήματα με μια ζωντανή παρακαταθήκη, καθώς άφησαν πίσω τους νέες σχέσεις και αγωνιστικές εμπειρίες μεταξύ ανθρώπων που αγωνίστηκαν σε μια πολύ ιδιαίτερη ιστορικά στιγμή και άνοιξαν δρόμους στο τι θεωρείται πολιτικά εφικτό. Ακόμα, το ανταγωνιστικό κίνημα της εποχής δημιούργησε νέες μορφές πάλης, διεύρυνε την πολιτική του δράση σε επιμέρους κοινωνικά πεδία, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα της τότε καθημερινότητας, άνοιξε δομές, στέκια και καταλήψεις.

Πλέον γνωρίζουμε πως όλα τα παραπάνω απαντήθηκαν με ακόμα εντονότερη κρατική καταστολή, με σκληρότερο νομοθετικό πλαίσιο, δυσβάσταχτες οικονομικές μεταρρυθμίσεις για την κοινωνική βάση, βαναυσότερη αστυνομική βία στα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας. Υπάρχει ένα νήμα που συνδέει αυτόν τον κύκλο κοινωνικών κινήσεων των τελευταίων σχεδόν δύο δεκαετιών, όσον αφορά την αντιμετώπισή τους από την εξουσία και αυτή συνηγορεί στην όξυνση της καταπίεσης, στην επιδείνωση του βιοτικού μας επιπέδου, στην ολοένα και ασφυκτικότερη αίσθηση αδικίας και μιας αντι-δημοκρατικότητας στην κοινωνική ζωή. Όλα αυτά τα χρόνια η κοινωνία βάλλεται με αλλεπάλληλες κρίσεις, σκάνδαλα, φυσικές καταστροφές και την απειλή διακρατικών πολέμων και αναγκάζεται να τις υπομένει σιωπηλά αφού διαφορετικά θα έχει να αντιμετωπίσει ένα κρατικό οπλοστάσιο που περιλαμβάνει βίαιες εξαιρέσεις από δουλειά και σπουδές, αστυνομοκρατία, νέο ποινικό κώδικα και πάει λέγοντας.

Στο σήμερα, η φετινή επέτειος από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου μας βρίσκει εν μέσω μιας βαρύτατης επιβεβλημένης ακρίβειας που μας δυσχεραίνει καθημερινά να ικανοποιήσουμε τις καθημερινές μας υλικές ανάγκες, ενόσω το υπουργείο εργασίας μας προτρέπει να δουλέψουμε παραπάνω ώρες για να είμαστε ανταγωνιστικοί/ές/ά στη σημερινή αγορά. Παράλληλα, το κράτος προχωράει σε μια σταθερή πορεία με τις μπίζνες του και πλουτίζει παίζοντας το παιχνίδι των ιδιωτών : φυσικοί πόροι, στρατιωτικός εξοπλισμός, εκπαίδευση, υγεία, σιδηρόδρομος, όλα έχουν μια κοινή συνισταμένη, καθίστανται προϊόντα προς κερδοφορία. Τι και αν τα δάση και τα βουνά αποψιλώνονται, οι άμαχοι πληθυσμοί σε όλα τα ανοιχτά πολεμικά ή γενοκτονικά μέτωπα σφαγιάζονται καθημερινά, οι νέοι και οι νέες αποκλείονται με εισοδηματικά κριτήρια από το πανεπιστήμιο, τα δημόσια νοσοκομεία υπολειτουργούν, τα τρένα αποτελούν κίνδυνο θάνατο; Η δουλειά να πάει καλά.

Ταυτόχρονα, οι υπεύθυνοι για τις κρατικές δολοφονίες στα Τέμπη παραμένουν ατιμώρητοι οξύνοντας το γενικό αίσθημα αδικίας. Αυτές προστίθενται απλώς στο σωρό με τα εκατοντάδες θύματα στα ελληνικά σύνορα -στο Αιγαίο, στην Πύλο, στον Έβρο κλπ.- και με τα θύματα αστυνομικής βίας, ως "μεμονωμένα" περιστατικά και εξαιρέσεις στην ομαλή λειτουργία ενός συστήματος, που καταφανώς διψά για θάνατο. Το ίδιο σύστημα δηλαδή που εξοπλίζει τους στρατηγικούς του συμμάχους και συμμετέχει στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και στην αλληλοεξόντωση αμάχων στο ουκρανικό μέτωπο.

Αυτό που σίγουρα δε μένει ατιμώρητο από τις δομές εξουσίας είναι ακριβώς η αντίσταση στη βαρβαρότητα της καθημερινότητας που βιώνουμε. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί ο Νίκος Ρωμανός, παιδικός φίλος του Αλέξη που ήταν μαζί του στις τελευταίες του στιγμές και είδε με τα ίδια του τα μάτια τον κολλητό του να δολοφονείται από τις δυνάμεις καταστολής, ο οποίος παραμένει εκδικητικά προφυλακιστέος ένα χρόνο τώρα χωρίς βασικά αποδεικτικά στοιχεία και οι προσπάθειες του να δικαιωθεί απαντώνται με παράταση της προφυλάκισης του από τη δικαιοσύνη. Ακόμα, αγωνιστές και αγωνίστριες προσαγάγωνται, συλλαμβάνονται και δικάζονται με κατηγορητήρια παρωδίες αποκλειστικά για την τρομοκράτηση και την αποθάρρυνση τους να συμμετέχουν στα κοινωνικά κινήματα. O δημόσιος χώρος συστηματικά συρρικνώνεται και αποστειρώνεται από πεδίο δημόσιου διαλόγου, όπως με την πρόσφατη περίπτωση του μνημείου του αγνώστου στρατιώτη, μετά από τη νίκη της απεργίας πείνας του Π. Ρούτσι.

Η γενικότερη αίσθηση αδικίας και αντι-δημοκρατικότητας επιβεβαιώνεται καθημερινά από το κράτος που πασχίζει με κάθε τρόπο να μας καθηλώσει σε ένα ρόλο παθητικού παρατηρητή και να αποσπάσει τη συγκατάβασή μας για όσα αποτρόπαια συμβαίνουν γύρω μας. Παρ' όλ' αυτά, αντιλαμβανόμαστε πως τώρα δεν είναι η ώρα για συμβιβασμό και ματαίωση, αλλά η ώρα να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, να ορθώσουμε συλλογικά αναχώματα απέναντι στη βαρβαρότητα, να πάρουμε δύναμη από τους αγώνες του παρελθόντος -μέσα σε αυτούς και του '08- και να δώσουμε συλλογικές απαντήσεις σε όλους αυτούς που μας κατατρώνε τη ζωή.

Η ΘΕΛΗΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΨΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ

ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ, ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΣΧΟΛΕΙΟ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΟΤΕ…

Τη νύχτα της 6ης Δεκέμβρη 2008 στη συμβολή των οδών Τζαβέλα και Μεσολογγίου στα Εξάρχεια φανερώθηκε το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας και όσων έχουν επιλέξει να την υπηρετούν. Δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό, δεν ήταν μια κακή στιγμή του κράτους, αλλά η ουσία της ύπαρξής του. Ήταν το βράδυ που ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας με το χέρι στη σκανδάλη σημάδεψε και πυροβόλησε εν ψυχρώ τον 15χρονο αναρχικό μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο. Λίγο μετά την είδηση της δολοφονίας, η Αθήνα φλέγεται και συμπαρασύρει στις φλόγες της σχεδόν όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι, μετανάστες συγκροτούν έναν εξεγερτικό χείμαρρο. Μέσα από μαζικές διαδηλώσεις, καταλήψεις, απεργίες, συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα, τράπεζες και πολυεθνικές εκφράζεται η οργή τους τόσο για την κρατική δολοφονία αλλά και η ρήξη τους με το σύστημα που τόσα χρόνια καταπιέζει και εξαθλιώνει όλο και περισσότερο την κοινωνία. Ήταν η ώρα της κοινωνικής και ταξικής αντιβίας να επιστρέψει ένα μερίδιο ευθύνης στην Εξουσία. Η κρατική δολοφονία, λοιπόν, του Αλέξη Γρηγορόπουλου έμελλε να σηματοδοτήσει τη μεγαλύτερη εξέγερση στα μεταπολιτευτικά χρόνια.

17 χρόνια μετά η εξουσία έχει μείνει με το χέρι στη σκανδάλη και πυροβολεί. Στο στόχαστρο βρίσκονται όπως και τότε, όπως και πάντα, οι καταπιεσμένοι, οι άνθρωποι της τάξης μας, όσοι αντιστέκονται, εκείνοι που δεν δέχονται να γίνουν κρέας για την οβίδες του πολέμου για μια υποτιθέμενη "πατρίδα", εκείνοι οι ασυμβίβαστοι που μέσα από τους πολύμορφους αγώνες τους κηρύττουν ανοιχτά τον πόλεμο ενάντια σε κράτος και καπιταλισμό. Διότι ζούμε σε καιρούς ζοφερούς, σε μια περίοδο γενικευμένης σήψης, στην οποία στο ισοζύγιο του συστήματος η ανθρώπινη ζωή έχει μηδαμινή αξία συγκριτικά με το κέρδος και την ευμάρεια των λίγων. Ένα κράτος που υπερηφανεύεται για τις "επιτυχίες" του κόντρα στην πραγματικότητα που εμείς βιώνουμε: το άγχος του βιοπορισμού, φτωχοποίηση, η εργασιακή επισφάλεια, η αύξηση των τιμών σε όλα τα βασικά αγαθά, στο νοίκι, στο ρεύμα, στη θέρμανση, οι εξώσεις και οι πλειστηριασμοί. Μέσα στα εργασιακά κάτεργα οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού και τα εργατικά ατυχήματα είναι αναγκαίο κακό για την κερδοφορία των αφεντικών τους, ενώ τα εργατικά δικαιώματα συρρικνώνονται διαρκώς και ο μισθός πια δεν φτάνει ούτε για το μισό μήνα. Οι μετανάστες βιώνουν έναν διαρκή πόλεμο από το κράτος. Οι γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα καλούνται καθημερινά να δώσουν τις δικές τους μάχες ενάντια στο τέρας της πατριαρχίας.

Παράλληλα, το κράτος επενδύει στη διάχυση του φόβου, ενισχύοντας την καταστολή και στοχεύοντας στις συλλογικές αντιστάσεις. Από τις μαζικές συλλήψεις διαδηλωτών μέχρι την ποινικοποίηση κάθε μορφής αντίστασης, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: σιωπή και υποταγή. Την ίδια στιγμή παιδοβιαστές, βιαστές, μπάτσοι-δολοφόνοι μεταναστών και ρομά, κακοποιητές, υπεύθυνοι για την κρατική δολοφονία των Τεμπών, λαμόγια κάθε είδους που ζουν παρασιτώντας πάνω σε επιδοτήσεις και χρηματοδοτήσεις κυκλοφορούν ελεύθεροι και το κράτος και τα σκυλιά του διώκουν λυσσασμένα μετανάστες, αναρχικούς, γυναίκες που καταγγέλλουν τους βιαστές και κακοποιητές τους, φυλακίζουν τον Νίκο Ρωμανό με μοναδικό στοιχείο ένα δήθεν μερικό δακτυλικό σε μια σακούλα, χτυπάν διαδηλώσεις, προστατεύουν τα πλοία των σιωνιστών από τους διαδηλωτές που τολμάν να ζητάν να σταματήσει η γενοκτονία στη Γάζα.

Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, η απάντηση δεν μπορεί να είναι ο φόβος, αλλά η συλλογική δράση. Όταν το κράτος και το κεφάλαιο προσπαθούν να διασπάσουν την κοινωνία με όρους ατομικισμού και εκφασισμού, εμείς επιλέγουμε την αλληλεγγύη και τον αγώνα. Είναι η στιγμή να βγούμε ξανά στους δρόμους, να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στη ζωή και στην ελευθερία και να ορθώσουμε τείχη απέναντι στην καταστολή.

17 χρόνια μετά, κι όμως όσα εκτυλίχθηκαν στους δρόμους τον Δεκέμβρη του 08′ δεν έχουν ακόμα ξεθωριάσει. Εκείνες οι μέρες ανέδειξαν την κοινωνική δυναμική που μπορεί να απελευθερώσει η ζύμωση ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας με τις αναρχικές αξίες και πρακτικές και η ευρεία υιοθέτηση του τρόπου δράσης των αναρχικών. Απέναντι στον ρεφορμισμό και χωρίς καμιά προοπτική συνθηκολόγησης, ο ανυποχώρητος αγώνας, η ζωντάνια που κυρίευε τους δρόμους, οι σχέσεις συντροφικότητας και αλληλεγγύης που αναπτύσσονταν πίσω από τα οδοφράγματα δώσανε στον κόσμο ένα νέο όραμα, μια καινούργια προοπτική. Και ο κόσμος αγκάλιασε το αναρχικό κίνημα, γιατί αγκάλιασε την ίδια τη ζωή. Απότοκο εκείνου του εξεγερτικού Δεκέμβρη ήταν η άνθιση ενός πολύμορφου και δυναμικού κινήματος: στέκια, καταλήψεις, συνελεύσεις γειτονιάς, αυτόνομα φοιτητικά σχήματα, σωματεία βάσης, εργατικές ομάδες, πολιτικές συλλογικότητες. Άφησε πίσω του μια νεολαία "εμβαπτισμένη" στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Παράλληλα, όμως, ανέδειξε και τα ελλείμματα του αναρχικού κινήματος και την ανάγκη για οργανωτική αναβάθμιση.

17 χρόνια μετά και τίποτα δεν έχει ξεθωριάσει.

17 χρόνια μετά χιλιάδες άνθρωποι σε όλη τη ώρα μένουν πιστοί και συνεπείς στο σύνθημα: Οι αγώνες του χθες να φωτίσουν τους αγώνες του αύριο.

Το κράτος προσπαθεί να μας πείσει ότι τίποτα δεν αλλάζει. Όμως, κάθε μας βήμα στους δρόμους, κάθε μας σύνθημα, κάθε συλλογική μας δράση αποδεικνύουν ότι η αλλαγή έρχεται όταν οι καταπιεσμένοι οργανώνονται και αγωνίζονται. Η κοινωνική μας δύναμη πηγάζει από την ενότητα, τη συνέπεια και την αποφασιστικότητά μας να αντισταθούμε.

Ενώνουμε τις δυνάμεις μας για να διεκδικήσουμε μια ζωή χωρίς καταπίεση, εκμετάλλευση και εξουσία. Ο δρόμος είναι ο χώρος που γεννιούνται οι αλλαγές και η αντίσταση.

ΠΟΡΕΙΑ: Σάββατο 6 Δεκέμβρη, στις 18:00, στην Καμάρα

Συμμετέχουμε σε κοινό μπλοκ μαζί με την αναρχική ομάδα Πυρανθός, την Οριζόντια Κίνηση για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό και την Libertatia - συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

e-mail επικοινωνίας: lib_exthess@hoextmail.coexm

blog: libertasalonica.wordpress.com