kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Συγκέντρωση για την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο "Βιολάντα"

Συγκέντρωση για την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας "Βιολάντα" στα Τρίκαλα

Τρίτη 27/1, 20:00, Καμάρα

Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.

Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την "κακιά στιγμή" και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.

Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.

Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.

Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που "μπορεί και να συμβεί" στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.

ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ - ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΣΤΟ ΚΑΤΕΡΓΟ ΤΗΣ «ΒΙΟΛΑΝΤΑ»

Άλλο ένα εργοδοτικό έγκλημα προστίθεται στη μακρά λίστα των δολοφονημένων της τάξης μας. Τα ξημερώματα, περίπου στις 4 π.μ., ισχυρή έκρηξη σημειώθηκε στο εργοστάσιο μπισκοτοβιομηχανίας ΒΙΟΛΑΝΤΑ στα Τρίκαλα, που λειτουργεί σε 24ωρη βάση, και εξελίχθηκε σε εκτεταμένη πυρκαγιά. Στη βάρδια βρίσκονταν 15 εργαζόμενες και εργαζόμενοι, εκ των οποίων 13 εντός του εργοστασίου την ώρα της έκρηξης. Μετά τις τέσσερις νεκρές εργάτριες που εντοπίστηκαν, ανασύρθηκε τελικά νεκρή και η πέμπτη εργάτρια που αγνοούνταν, την ίδια ώρα που υπάρχουν τουλάχιστον εφτά τραυματίες στο νοσοκομείο. Άλλο ένα καπιταλιστικό έγκλημα βαφτίζεται «ατύχημα» από τους χαρτογιακάδες για να συγκαλυφθούν οι ευθύνες, την στιγμή που ο πρώην περιφερειάρχης προκλητικά δηλώνει ότι «έπαθε ζημιά η επιχειρηματικότητα».

Οι εργαζόμενοι/ες και τα σωματεία της περιοχής προειδοποιήσουν για τις συνθήκες εργασίας πριν συμβεί το μοιραίο. Όμως η απάντηση που παίρναν ήταν σιωπή, αδιαφορία και απειλές. Διότι οι καπιταλιστές και τα τσιράκια τους βλέπουν τις ζωές των εργαζόμενων σαν αριθμούς: άλλοτε κέρδος, άλλοτε ζημιά και πάντα θα τα βάζουν στη ζυγαριά.

Ο θάνατός τους δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, αλλά συνέχεια μιας μαύρης στατιστικής που επιβεβαιώνει την αναλώσιμη αντιμετώπιση της εργατικής τάξης από το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του. Είναι αποτέλεσμα της εντατικοποίησης και της έλλειψης μέτρων προστασίας που μετατρέπουν τις σκαλωσιές, τα λιμάνια, τα εργοστάσια και τα εργοτάξια σε αιματοβαμμένους βωμούς κέρδους. Ατυχήματα που συνεχίζουν και αυξάνονται όσο η καπιταλιστική ανάπτυξη εντατικοποιεί την εργασία παραβλέποντας τα "κοστοβόρα" μέτρα ασφαλείας.

Την ώρα που οι εργάτριες και οι εργάτες πληρώνουν με τη ζωή τους τα κέρδη των βιομηχάνων, η πραγματικότητα των ασφυκτικών συνθηκών εργασίας καθορίζεται από την ασυδοσία των εργοδοτών, των πάσης φύσεως εργολάβων που λειτουργούν με τους δικούς τους "νόμους" αλλά και την ίδια την κυβέρνηση που δίνει "γη κ ύδωρ" στους ντόπιους και ξένους επενδυτές κάνοντας τα στραβά μάτια στις αντεργατικές τους τακτικές. Το κράτος και οι κυβερνήσεις του διαμορφώνουν συνειδητά το πλαίσιο για την περαιτέρω υποβάθμιση των εργατικών δικαιωμάτων και την υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης, με χαρακτηριστικό τον τελευταίο νόμο-γκιλοτίνα για το 13ωρο.

Όσο και να θέλουν να μας πείσουν για την επίπλαστη φούσκα της οικονομίας, με τα εφήμερα μεροκάματα, την ψευτοεπιδοματική πολιτική και τις αναντίστοιχες αυξήσεις των μισθών, εμείς σαν εργάτες και εργάτριες ξέρουμε καλά τι πάει να πει να δουλεύεις ασταμάτητα για 30 και 40 ευρώ μέσα στην ανασφάλεια, το άγχος και την πίεση της καθημερινότητας. Ξέρουμε καλά πως οι ίδιοι νόμοι είναι που έχουν ξεχειλώσει τα ωράρια μας, έχουν μετατρέψει την εργασία μας σε ένα είδος όλο και πιο φτηνό, όλο και πιο εύπλαστο για τις ανάγκες της κερδοφορίας των αφεντικών. Ξέρουμε καλά πως αυτοί, οι ίδιοι νόμοι, είναι που μας έχουν κάνει να φοβόμαστε να διεκδικήσουμε ακόμα και τα στοιχειώδη υπό το φόβο της ανεργίας, σε ένα περιβάλλον πλήρους απελευθέρωσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.

Μέσα σε συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και γενικευμένης επίθεσης στο εργατικό εισόδημα και τη ζωή μας, όπου λαϊκές ανάγκες και πολιτική προστασία θυσιάζονται για την πολεμική προετοιμασία, τέτοια εγκλήματα δεν είναι «παρεκκλίσεις» αλλά οργανικό στοιχείο του συστήματος. Ενός συστήματος που τρέμει όταν ορθώνονται μαζικοί εργατικοί αγώνες όπως αυτοί σε ΒΦΛ, Cosco, Πετρέλαια Καβάλας, e-Food, Wolt, Λάρκο, Μαλαματίνα, Ναυπηγεία, Μανωλάδα, οι οποίοι, παρά τις αντιφάσεις και τα όρια που συνάντησαν, κατάφεραν να αναστείλουν ή και να ακυρώσουν αρκετές αντισυνδικαλιστικές ρυθμίσεις, να επιβάλουν -σε κάποιες περιπτώσεις - την υποχώρηση των εργοδοτών, να εμπνεύσουν χιλιάδες εργαζομένους, να κερδίσουν συλλογική εμπειρία για όλη την εργατική τάξη.

Αγώνες οι οποίοι καταφέρνουν να συνδυάσουν το αντιιμπεριαλιστικό καθήκον με τις ταξικές διεκδικήσεις. Μπαίνουν ανάχωμα στις πολεμοκάπηλες πολιτικές της κυβέρνησης και των ΝΑΤΟ-ΕΕ, στην ταξική βία της ακρίβειας και την αρπαγή των λαϊκών σπιτιών από τα κοράκια-τραπεζίτες, στη λεηλασία της φύσης και την καταστροφή του αγροτικού τομέα, φωτίζοντας τον κοινό τους πυρήνα: τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Σε αυτό το έδαφος, άμεσο καθήκον του εργατικού-λαϊκού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, είναι η ανάδειξη του βαθιά ταξικού χαρακτήρα των θεσμών της αστικής τάξης και των πολέμων της, καθώς και η συνειδητή διάρρηξη της κοινωνικής ειρήνης που αυτοί απαιτούν, μέσα από την οργάνωση και την ρήξη με τα αστικά συμφέροντα.

Η απάντηση μας οφείλει να είναι μαζική και οργανωμένη.

Απέναντι σε αυτό το αδιάκοπο μακελειό στους χώρους δουλειάς, να υψώσουμε τοίχος προστασίας των εργατικών μας δικαιωμάτων ώστε να μην θρηνήσουμε άλλη νεκρή ή σακατεμένο συνάδελφο σε κανέναν χώρο δουλειάς, για το κέρδος των εργοδοτών. Γι' αυτό είναι αναγκαία η οργάνωσή μας στους χώρους δουλειάς, η μαζικοποίηση και η υπεράσπιση των ταξικών σωματείων, η αυτοτελής πάλη και η συγκρότηση της Τάξης μας. Για να βάλουμε ανάχωμα στην επίθεση του κεφαλαίου προτάσσοντας τη μαχητική διεκδίκηση των πραγματικών μας αναγκών.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΕΡΓΑΤΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Για κάθε νεκρό της Τάξης μας θα ζητήσουμε λογαριασμό.

Να αλλάξει ο φόβος στρατόπεδο.
ΔΥΝΑΤΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ - ΕΡΓΑΤΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ - ΕΡΓΑΤΡΙΑ.

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ
ΛΑΕ ΧΤΥΠΑ - ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ

Συγκέντρωση για την εργοδοτική δολοφονία των 5 εργατριών στα κάτεργα της βιομηχανίας "Βιολάντα" στα Τρίκαλα

Τρίτη 27/1, 20:00 Καμάρα.

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση

ΟΛΕΣ/ΟΙ/Α ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

Τα χαράματα της Δευτέρας 26/01 συνέβη έκρηξη και φωτιά στο εργοστάσιο βιομηχανίας "Βιολάντα" με 5 νεκρές εργάτριες και οκτώ τραυματίες. Αυτή η δολοφονική ενέργεια δε μπορεί παρά να μας προκαλέσει οργή. Εκατοντάδες εργατικές δολοφονίες κι ατυχήματα συμβαίνουν στην Ελλάδα ετησίως, εκ των οποίων πολλά μένουν στην αφάνεια ή αποσιωπούνται καθώς στο ανθρωποφαγικο σύστημα του καπιταλισμού η εργασιακή εξαθλίωση είναι μια κανονικότητα. Εργοδοτικές αυθαιρεσίες, ελλειπή ή καθόλου μέτρα προστασίας, μόνιμη ανασφάλεια, για να έχουν τα αφεντικά όσο περισσότερα κέρδη μπορούν, φυσικά στις δίκες μας πλάτες. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση ψηφίζει αντεργατικα νομοσχέδια (13ωρη εργασια) και εντείνει τη καταστολή ποινικοποιοντας τις απεργίες εργαζομένων.

Στην περίπτωση του εργοστασίου-κάτεργου στα Τρίκαλα το εργατικό κέντρο καταγγέλει πως παρά τις προσπάθειες του να ελέγξει τους χώρους εργασίας, καθώς είχε καταγγελίες για ελλειπή μέτρα ασφαλείας, έβρισκε τις πόρτες κλειστές από την εργοδοσία και τους μπάτσους. Σε τέτοιες συνθήκες καταστολής της εργατικής τάξης, ακραίας εκμετάλλευσης και αισχροκέρδειας είναι επόμενο να επέρχεται ψυχολογική και σωματική εξόντωση, πόσο μάλλον για κόσμο φτωχοποιημένο ή που ζει χωρίς χαρτιά, με την απειλή της απέλασης, και δουλεύει σε υποβαθμισμένες χειρωνακτικές δουλειές με εντατικοποιημένους ρυθμούς.

Να μην πληρώσουμε την κρίση των αφεντικών και του καπιταλισμού. Οι ζωές μας δεν προσμετρούνται ούτε σε κέρδη ούτε σε νούμερα στις ειδήσεις. Σε ενα κράτος δολοφόνο που είμαστε αναλώσιμες, που οι καπιταλιστικές, εμφύλες και ρατσιστικές δολοφονίες όπως αυτή των Τεμπών ή της Πύλου, όπως και οι γυναικοκτονίες, είναι προκαθορισμένες, να οργανώσουμε την αντεπίθεσή μας.

Κάθε εβδομάδα πέντε νεκρές εργάτριες κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες

Επίθεση στον κόσμο της μισθωτής σκλαβιάς

Συγκέντρωση Τρίτη 27/01 Καμάρα 20:00

Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα

"Γνωρίζει κανείς τα ονόματα των 7 δολοφονημένων στα ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΕΙΑ Κορίνθου, στα κάτεργα του Λάτση και του Βαρδινογιάννη, στο ΔΥΣΤΟΣ, στο ΣΑΜΙΝΑ, στο IRON ANTONIS, στο ΠΑΣΙΦΑΙΑ, στα δεκάδες άλλα ναυάγια; Έχει πάει κανείς στα νεκροταφεία των μεταλλίων του Μποδοσάκη να δει τις ηλικίες στους τάφους των μεταλλορύχων που πέθαναν με σαπισμένα πνευμόνια; Όλες αυτές οι οικογένειες είχαν όνομα; Είχαν παιδιά που έχασαν; Βρήκαν ποτέ βήμα να μιλήσουν; Βρήκαν τηλεοπτικά κανάλια; Είδαν πολιτικούς να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα; Είχαν ποτέ τόσο μεγάλα ονόματα δικηγόρων Πολιτικής Αγωγής; Ήταν καν Πολιτική Αγωγή και σε ποια δίκη; Είχαν το σεβασμό, τη συμπόνια και τη συμπαράσταση κανενός επίσημου φορέα;

Ο κοινωνικός ανταγωνισμός, ο κοινωνικός πόλεμος, ο εμφύλιος πόλεμος, διεξάγεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια, περνά φάσεις όξυνσης και ύφεσης, άλλοτε είναι εμφανής, άλλοτε αφανής, άλλοτε υπό τη μάσκα του κράτους δικαίου, άλλοτε στην πιο καθαρή του μορφή. Και θα συνεχίζεται μέχρις ότου πάψουν να υφίστανται τάξεις.

Όταν η ανθρωπότητα βγει από τη βάρβαρη προϊστορία της, από τους πολέμους, την εξαθλίωση, την προσφυγιά, τον αναλφαβητισμό, τη λεηλασία του πλανήτη από τις πολυεθνικές, όταν περάσει στο βασίλειο της ελευθερίας, της ισότητας, της ανεμπόδιστης ανάπτυξης του ανθρώπου, όταν η ανθρωπότητα χειραφετηθεί, όταν οι άνθρωποι επανοικειοποιηθούν την ανθρωπιά τους, τότε η ανθρώπινη ζωή θα είναι αυταξία πραγματική και όχι υποκριτική."
Από την απολογία του Επαναστάτη Κομμουνιστή Δημήτρη Κουφοντίνα.
Η εργοδοτική δολοφονία στη Βιολάντα δεν ήταν ατύχημα - ήταν προδιαγεγραμμένο έγκλημα

Στις 26/1, στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, έπειτα από έκρηξη σκοτώνονται 5 εργαζόμενες γυναίκες στην βραδινή βάρδια στην παραγωγή. Άλλη μία «εργατική απώλεια» που το κράτος και τα αφεντικά θα σπεύσουν να βαφτίσουν «δυστύχημα», για να ξεπλύνουν τις ευθύνες τους. Όμως δεν πρόκειται για ατύχημα. Πρόκειται για εργοδοτική δολοφονία, γεννημένη από ένα σύστημα που βάζει το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

Τα εργατικά «ατυχήματα» δεν είναι ούτε τυχαία ούτε αναπόφευκτα. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα της εντατικοποίησης της εργασίας, της έλλειψης μέτρων ασφαλείας, της πίεσης για παραγωγικότητα, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και της κρατικής ανοχής και συγκάλυψης. Είναι το αποτέλεσμα ενός κόσμου όπου οι εργάτες αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα γρανάζια, εύκολα αντικαταστάσιμα, χωρίς φωνή και χωρίς αξία πέρα από την απόδοσή τους.

Το κράτος δεν είναι «ουδέτερος διαιτητής». Είναι ο θεσμικός εγγυητής αυτής της βίας. Νομοθετεί υπέρ των αφεντικών, αποδυναμώνει τους ελέγχους, διαλύει τις επιθεωρήσεις εργασίας, ποινικοποιεί τους αγώνες και σιωπά μπροστά στους νεκρούς της εργατικής τάξης. Κάθε φορά που ένας εργάτης πεθαίνει στο μεροκάματο, το κράτος σπεύδει να προστατεύσει την «ομαλή λειτουργία της αγοράς» και όχι τη ζωή που χάθηκε.

Η εργοδοτική δολοφονία στη Βιολάντα είναι μέρος ενός διαρκούς ταξικού πολέμου, όπου η βία δεν ασκείται μόνο με γκλομπ και φυλακές, αλλά και με μηχανές χωρίς προστασία, εξαντλητικά ωράρια, φόβο και εκβιασμό. Είναι η καθημερινή, σιωπηλή βία της μισθωτής σκλαβιάς, που γίνεται ορατή μόνο όταν καταλήγει σε αίμα.

Απέναντι σε αυτό το σύστημα, δεν χωρούν αυταπάτες για «βελτιώσεις» και «ανθρώπινο καπιταλισμό». Όσο η εργασία οργανώνεται με γνώμονα το κέρδος και όσο το κράτος λειτουργεί ως μηχανισμός επιβολής και συγκάλυψης, οι εργοδοτικές δολοφονίες θα συνεχίζονται. Η μόνη πραγματική απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση από τα κάτω, στην ταξική αλληλεγγύη, στην άρνηση να αποδεχτούμε τον θάνατο ως «κόστος παραγωγής».

Για κάθε εργάτρια που δολοφονείται στο μεροκάματο, η οργή μας πρέπει να γίνεται αγώνας.
Καμία ανοχή στα εργοδοτικά εγκλήματα.
Ούτε βήμα πίσω απέναντι στο κράτος και τα αφεντικά.

Οι ζωές μας δεν είναι αναλώσιμες.
Ο αγώνας είναι η μόνη απάντηση.

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ