Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026 στις 9.00 πμ
Κάλεσμα αλληλεγγύης για τους 7 συλληφθέντες συντρόφους/ισσες...
Ταξική Αντεπίθεση | Κάλεσμα αλληλεγγύης για τους 7 συλληφθέντες συντρόφους/ισσες της πορείας της 6/3 2021 για τον απεργό πείνας επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα ( 5/2 Ευελπίδων 9μμ Κτίριο 9)
Την Πέμπτη 5 Φλεβάρη δικάζονται σε πρώτο βαθμό (Ευελπίδων 9μμ, κτίριο 9, αίθουσα 12), οι 7 σύντροφοι/σσες που συνελήφθησαν στην πορεία για τον κομμουνιστή απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα που έλαβε χώρα πριν 5 χρόνια, στις 6 Μαρτίου του 2021. Ανάμεσα στους συλληφθέντες και δύο σύντροφοι μας που αντιμετωπίζουν κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα, 4 για τον Α.Σ. και 6 για την Σ.Π.
Θυμίζουμε ότι η διαδήλωση εκείνη, η 7η κατά σειρά σε διάρκεια λίγων εβδομάδων (οι οποίες αποτέλεσαν και τη βάση για τις μεγάλες διαδηλώσεις με το εμβληματικό πανό "Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη"), ξεκίνησε από την κάτω πλευρά του Συντάγματος. Εκεί, η προσπάθεια των συντρόφων/σσων της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στο Δημήτρη Κουφοντίνα να ανοίξουν πανό δέχτηκε σφοδρή επίθεση από τα ΜΑΤ. Στη συνέχεια, και ενώ ο κόσμος οπισθοχωρούσε κάτω από διαρκή πίεση προς τη Σταδίου, συντεταγμένα με συνθήματα και με το πανό, δέχτηκε στο ύψος της πλ. Κολοκοτρώνη νέα εκτεταμένη επίθεση με χημικά και γκλομπ από ομάδες των ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, ΔΡΑΣΗ και ρίψεις νερού από αύρες με αποτέλεσμα πολλούς τραυματίες, συλλήψεις και το σπάσιμο των μπλοκ της πορείας σε πολλά διαφορετικά σημεία στο κέντρο της Αθήνας. Στην ίδια πορεία επίθεση δέχτηκαν επίσης και το μπλοκ των δικηγόρων καθώς και φωτορεπόρτερς και δημοσιογράφοι που κάλυπταν την πορεία.
Η απεργία πείνας του κομμουνιστή αντάρτη Δ. Κουφοντίνα τον Γενάρη, Φλεβάρη και Μάρτη του 2021 αποτέλεσε τον καταλύτη για την ανάπτυξη ενός πολυμόρφου μαζικού κινήματος που κατόρθωσε κόντρα στους δυσμενείς συσχετισμούς και τις συνθήκες της κατασταλτικής διαχείρισης της πανδημίας με τις πρωτοφανείς απαγορεύσεις και τους χιλιάδες συνάμα νεκρούς, να θέσει επί τάπητος κρίσιμα πολιτικά και ταξικά επίδικα και να συγκρουστεί έμπρακτα με κεντρικές πτυχές των καπιταλιστικων και κρατικών στρατηγικών. Ενός κινήματος που ξεκίνησε από λίγες δεκάδες αγωνιστές και αγωνίστριες και την απόφαση του Δημήτρη Κουφοντίνα να βάλει το σώμα του μπροστά για τρίτη φορά μέσα σε λίγα χρόνια, πυροδοτώντας μια αλυσιδωτή συνέχεια συγκεντρώσεων, συγκρούσεων, καταλήψεων σε υπουργεία και πολιτικά γραφεία, επιθέσεων σε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους και εν τέλει στις μεγάλες πορείες των 8.000 και των 10.000 διαδηλωτών που γεννήσαν τα εξεγερτικά γεγονότα της νέας Σμύρνης.
Αλληλεγγύη στους διωκόμενους/ες συντρόφους /ισσεςτου κινήματος αλληλεγγύης στον Δημήτρη Κουφοντίνα
Λευτεριά στον επαναστάτη κομμουνιστή Δημήτρη Κουφοντίνα
Παρακάτω παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το απολογιστικό κείμενο της Συνέλευση Αλληλεγγύης στον Δημήτρη Κουφοντίνα που αποδίδει εύγλωττα το αξέχαστο κλίμα εκείνων των ημέρων και τις μεγάλες παρακαταθήκες που άφησε.
"Στις επτά συνολικά Πανελλαδικές που διοργανώθηκαν, η Αθήνα γνώρισε μέρες πρωτοφανούς καταστολής, με το κέντρο απόλυτα στρατιωτικοποιημένο, με αστυνομικές δυνάμεις σε κάθε στενό της ευρύτερης περιοχής γύρω από το σημείο καλέσματος, με διμοιρίες ΜΑΤ/ΥΜΕΤ, με ομάδες ΔΕΛΤΑ- ΔΙΑΣ-ΟΠΚΕ αλλά και με αύρες παραταγμένεςστον ίδιο τον χώρο συγκέντρωσης και γύρω από αυτόν, με ελικόπτερο και drones να ίπτανται ώστε να εντοπίζουν τα σημεία προσέλευσης μας.
Παρόλα αυτά, παρά τους ασφυκτικούς ελέγχους, παρά τις υπέρμετρες αστυνομικές δυνάμεις και την άγρια επίθεση που εξαπέλυαν οι μπάτσοι την ίδια στιγμή που έβλεπαν την άκρη ενός πανό ή άκουγαν το πρώτο μισό ενός συνθήματος, παρά τα δακρυγόνα, το ξύλο, τις προσαγωγές, τα πρόστιμα και τις συλλήψεις, προοδευτικά ο κόσμος όχι μόνο δεν μειωνόταν στις Πανελλαδικές αλλά αυξανόταν.
Ήταν η συλλογική ευφυΐα και φαντασία που έκαναν δυνατή την εμφάνιση πανό σε όλες τις Πανελλαδικές - και τις εφτά. Ήταν η αποφασιστικότητα και η αυταπάρνηση που έκανε τον κόσμο να βρίσκεται σε διαρκή επαγρύπνηση τριγύρω για να ακούσει τις φωνές, να δει το «μπραφ», ώστε να τρέξει τότε να θέσει το σώμα του σε κίνδυνο, δίπλα στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που θα δέχονταν το πρώτο κύμα επίθεσης. Και σε κάθε Πανελλαδική τα άτομα που στήριζαν ήταν όλο και περισσότερα. Ήταν εκεί να δεχθούν τις πρώτες επιθέσεις, αλλά και να τρέξουν από τα γύρω στενά να υποστηρίξουν το κόσμο που καταδιωκόταν άγρια, περνώντας άφοβα ανάμεσα από τις γραμμές των μπάτσων για να βρεθούν μπροστά στις φυσούνες, τα γκλομπ και τις ασπίδες. Ήταν το πείσμα εκείνο που έκανε τον κόσμο να λέει ότι θα είναι εδώ κάθε φορά, ξανά και ξανά, κάθε βδομάδα, κάθε μέρα αν χρειαστεί, μέχρι να δικαιωθεί ο σύντροφος απεργός πείνας.
Θεωρούμε πως στις Πανελλαδικές της Αθήνας, μια νέου τύπου συντροφικότητα σφυρηλατήθηκε. Όχι μόνο ο κόσμος έπαψε να τρέχει άτακτα στο πρώτο «μπαμ», αλλά παρέμενε εκεί, δίπλα στο πανό να τρώει φυσουνιές στο πρόσωπο αλλά να μην εγκαταλείπει τα συντρόφια που το κρατούσαν - και που ούτε αυτά το εγκατέλειπαν. Έμενε εκεί όταν η ΔΕΛΤΑ εφορμούσε δολοφονικά για να τσαλαπατήσει κόσμο, όταν άρπαζαν σηκωτά τα συντρόφια μας για σύλληψη, όταν οι αύρες μάς στόχευαν με νερό. Έμενε εκεί για πάρει πίσω από τα χέρια των μπάτσων συντρόφους και συντρόφισσες μας (όπως και συνέβη). Και κάποια στιγμή δεν έσπασε μόνο ο φόβος αλλά έσπασε και η διάθεση για ανοχή και ψυχραιμία. Και έτσι ο κόσμος αντιστάθηκε σθεναρά στις ορδές των βασανιστών με ό,τι μπορούσε να βρει, με γυμνά χέρια, με πόδια, με καφέδες, με μπουκαλάκια νερό, με οτιδήποτε βρισκόταν πρόχειρο.
Αν έσπαγε γρήγορα η συγκέντρωση στα Προπύλαια, το σώμα προσπαθούσε να παραμείνει στον δρόμο η στο πεζοδρόμιο -ανάλογα με το πού ήταν εφικτό σε κάθε περίπτωση- άλλες φορές όλοι μαζί, άλλες σπασμένοι σε δύο ή τρία δυναμικά τμήματα. Μια Πανελλαδική κατέληγε σε πορειάκι στην Ομόνοια, άλλη σε μαζική πορεία στη Βικτώρια, και κάποια άλλη, παρά τα διαδοχικά πλήγματα, το τρέξιμο και τις συλλήψεις, έκλεινε το δρόμο και μέσω Σταδίου μετέφερε τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα ενώ παράλληλα άλλο τμήμα έκανε συγκέντρωση στην Ομόνοια ή άνοιγε πανό μπροστά από τη Βουλή. Άλλες φορές μέσω μετρό το σώμα μετέφερε τη συγκέντρωση στην πλατεία Μοναστηρακίου, ή στη Λεωφόρο Συγγρού, ενώ στην τελευταία Πανελλαδική κρατήσαμε, με όπλο την αποφασιστικότητά μας, τις εισόδους του μετρό Ομονοίας για μισή ώρα."