kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Αντιπολεμική Συγκέντρωση

Απέναντι στη διεθνή αντιεξέγερση, χτίζουμε διεθνείς αγώνες

Η πρόσφατη εξέγερση στο Ιράν αποτέλεσε την κορύφωση μιας σειράς ταραχών που έλαβαν χώρα την τελευταία δεκαετία και ανέδειξε την αδυναμία του καθεστώτος να αποσπάσει τη συναίνεση του πληθυσμού στον οποίο ασκεί την εξουσία του. Το μακελειό που ακολούθησε, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, επιβεβαίωσε την αίσθηση ότι η ωμή καταστολή αποτελεί τον μοναδικό τρόπο που έχει απομείνει στην ιρανική κυβέρνηση ώστε να διατηρεί τη κοινωνική συνοχή.

Αυτός ο εσωτερικός πόλεμος που εξαπέλυσε το ιρανικό κράτος απέναντι στους εξεγερμένους ήταν συνάμα επίδειξη ισχύος, αλλά και ομολογία αποτυχίας. Το ιρανικό κράτος υπενθύμισε ότι διατηρεί το μονοπώλιο της βίας, με συντριπτικούς όρους σε σχέση με την κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα φανερώθηκε το γεγονός ότι η καπιταλιστική σταθερότητα στην περιοχή, στην παρούσα φάση, μπορεί να επιβληθεί μόνο με στρατιωτικούς όρους.

ΗΠΑ, Ισραήλ και λοιποί σύμμαχοι, προφανώς και δεν ενδιαφέρονται για το καλό του ιρανικού πληθυσμού, όπως διατείνονται, αλλά έρχονται να αποτελειώσουν τη δουλειά που ξεκίνησε το ιρανικό καθεστώς. Μπορεί να διαφωνούν με τους μουλάδες ως προς το πώς θα μοιραστούν τα λάφυρα από τη λεηλασία της ιρανικής κοινωνίας, ως προς τη χάραξη των παγκόσμιων εμπορικών δρόμων και την εξίσωση που συνδέει ενέργεια - ασφάλεια στην περιοχή, αλλά συμφωνούν σε κάτι κομβικό: στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας οι Ιρανοί θα παραμείνουν μια φθηνή και πειθαρχημένη εργασιακή δύναμη, ένας πληθυσμός φοβισμένος, με πετσοκομμένες προσδοκίες.

Υπό αυτό το πρίσμα, οι επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ μπορούν να γίνουν αντιληπτές και ως μια διεθνής αντιεξέγερση απέναντι στους πρόσφατους αγώνες στο Ιράν. Εκεί, ανάμεσα σε υποστηρικτές του Σάχη και φιλοκαθεστωτικούς, υπάρχει μια τάση που υποστηρίζει «ούτε με τους μεν, ούτε με τους δε» και βάζει μπροστά τις ανάγκες της, διεκδικώντας την ανατίμηση της ζωής της, συνεχίζοντας να διαδηλώνει ακόμα και μετά τη σφοδρή καταστολή. Είναι αυτοί και αυτές που αντιλήφθηκαν ότι αμφότεροι οι υποψήφιοι ηγέτες δεν επιθυμούν το καλό τους, αλλά μιλούν την παγκόσμια γλώσσα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Αυτή η οπτική, ακόμα και αν επιβίωσε από το αιματοκύλισμα που προκάλεσε το ιρανικό κράτος, ενδέχεται να δεχθεί το τελειωτικό χτύπημα από τις επιθέσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Ο κόσμος που την εκφράζει κινδυνεύει να συνθλιβεί, καθώς θα πρέπει να γίνει είτε υποστηρικτής του καθεστώτος, είτε του Σάχη. Θα πιεστεί να συμμορφωθεί σε μια ρεαλιστική πολιτική και να διαλέξει τον κατάλληλο διαχειριστή της εξουσίας. Θα κληθεί να αφήσει στην άκρη τις ανάγκες του και να σκεφτεί το καλό της πατρίδας του.

Από αυτή τη γωνία του πλανήτη, όπου το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στις τρέχουσες συρράξεις, πιστεύουμε ότι αυτή η οπτική πρέπει να διασωθεί. Είναι η μόνη που μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει τα αφεντικά ανά τον κόσμο. Χρειάζεται ένα διεθνές κίνημα για να απαντήσει σε μια διεθνή αντιεξέγερση. Γι' αυτό καλούμαστε να ξεκινήσουμε ένα παγκόσμιο κύμα αγώνων που θα προσπαθήσει να επιβάλλει τις ανάγκες μας πάνω από τα κέρδη τους. Να βροντοφωνάξουμε ότι ο εχθρός μας βρίσκεται μέσα στη χώρα. Χωρίς να διαλέγουμε στρατόπεδα, χωρίς να προσδοκάμε σωτήρες. Μπλοκάροντας την πολεμική μηχανή του ελληνικού κράτους, παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

Ούτε με τους δικτάτορες - ούτε με τους «σωτήρες»

Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους στο Ιράν

Φάμπρικα Υφανέτ