Τρίτη 24 Μαρτίου 2026 στις 18.00
[ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ]Μικροφωνική συγκέντρωση για την υπόθεση των Αμπελοκήπων
"Η φυλακή είναι το σχολείο του εγκλήματος. Ακαταπόνητα κατασκευάζει τους Μερσίν και Βιλλονε του αύριο. Αυτοί οι νέοι έχουν ανάγκη απο μια ελπίδα. Το χέρι που απλώνεται είναι πιο αποτελεσματικό από την αλυσίδα. Από τη φυλακή στη ζωή, στο θάνατο, η δικαστική απόφαση μ'αφηνει αδιάφορο. Την αληθινή καταδίκη μου θα τη διαβάζω σε κάθε επισκεπτήριο στα μάτια της κόρης μου, και 'κει θα γνωρίσω και την θλίψη" Το ένστικτο του θανάτου - Jacques Mesrine
Από τους συνοριοφύλακες που ξυλοκοπούν και καταδιώκουν μετανάστες, τους δικαστικούς και τους εισαγγελείς που, ακολουθωντας τις διαταγές της εξουσίας, καταδικάζουν ξανά στο σκοτάδι τους κρατούμενους, τις αλλεπάλληλες εργατικές δολοφονίες σε εργοστάσια, δρόμους και εργοτάξια μέχρι την ενεργή συμμετοχή του ελληνικού κράτους στη γενοκτονία των Παλαιστινίων και την ενίσχυση κάθε ιμπεριαλιστικής επιδίωξης μέσα από το ΝΑΤΟ και των στρατιωτικών βάσεων του θανάτου γνωρίζουμε πολύ καλά που υπάρχει και αναγεννάται η τρομοκρατία. Η αιχμηρότητα της κρατικής, αυτής, αδιαλλαξίας σχετικά με το αφήγημα της τρομοκρατίας αποσκοπεί όχι μόνο στην διαστρέβλωση της ωμής πραγματικότητας αλλά πολύ περισσότερο στην εξόντωση και την οριστική συντριβή της επαναστατικής προοπτικής και της αγωνιστικής αξιοπρέπειας, όσα, δηλαδή, ενσαρκώνονται στο πρόσωπο των αγωνιστών. Ενάμιση χρόνος έχει περάσει από τότε που ο σύντροφός Κυριάκος Ξυμητηρης έχασε τη ζωή του στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας, ενώ τα συντρόφια Μαριάννα, Δήμητρα, Δημήτρης και Ν. Ρωμανός και ο Α.Κ προφυλακίστηκαν. Την στιγμή που ο πόλεμος μαίνεται σε όλα τα επίπεδα η αλληλεγγύη μας σε όσες αγωνίζονται, σε όσους διώκονται, σε όσους στοιβάζονται σε κέντρα κράτησης είναι αδιαπραγματευτη και ως τέτοια εκπορεύεται από την αναγκαιότητα μέσα στην οποία γεννήθηκε.
Την Τετάρτη 1 Απριλίου (9πμ), στο Β' τριμελές εφετείο κακουργημάτων στην Λουκάρεως (4ος όροφος αίθουσα Δ100Γ), ξεκινάει η δίκη για τα προφυλακισμένα συντρόφια μας που διώκονται για την υπόθεση της έκρηξης σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους. Στα πλαίσια της διεθνούς εβδομάδας αλληλεγγύης στα προφυλακισμένα συντροφιά αλλά και υπεράσπισης της μνήμης του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητηρη καλούμε σε μικροφωνικη συγκέντρωση την Τρίτη 24/03 στις 18.00 επί της Τσιμισκή με Γούναρη.
ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΝΟΠΛΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ
ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΚΥΡΙΑΚΟ ΞΥΜΗΤΗΡΗ
Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών
Καθώς η δίκη για την υπόθεση των Αμπελοκήπων πλησιάζει, γίνεται όλο και πιο φανερό ότι δεν πρόκειται απλώς για μια υπόθεση που θα «κριθεί» σε μια δικαστική αίθουσα. Είναι μια οργανωμένη προσπάθεια επιβολής σιωπής. Ένα μήνυμα προς όσους και όσες επιμένουν να αμφισβητούν την κανονικότητα της εκμετάλλευσης, της ανισότητας και του ελέγχου: ότι τα όρια είναι ασφυκτικά και η υπέρβασή τους τιμωρείται. Ο Κυριάκος Ξυμητήρης δεν χωράει σε αυτή τη σιωπή. Ο θάνατός του, μετά την πρόωρη έκρηξη στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας, δεν είναι ένα περιστατικό που «έληξε». Είναι μια ρωγμή. Μια υπενθύμιση ότι πίσω από τις αφηγήσεις περί «τάξης» και «ασφάλειας» υπάρχει μια πραγματικότητα σύγκρουσης που δεν μπορεί να εξομαλυνθεί επικοινωνιακά. Ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν αποδέχονται τον κόσμο όπως τους δίνεται, και ότι αυτό έχει κόστος.
Σήμερα, το σύστημα εξουσίας δεν χρειάζεται μόνο καταστολή, χρειάζεται και συναίνεση. Χρειάζεται ανθρώπους που θα αποδεχτούν ότι η επισφάλεια είναι «φυσική», ότι η επιτήρηση είναι «αναγκαία», ότι η βία των θεσμών είναι «νόμιμη». Και γι' αυτό, κάθε κίνηση που αρνείται αυτή τη συναίνεση στοχοποιείται. Όχι μόνο για αυτά που κάνει, αλλά για αυτό που συμβολίζει: την άρνηση υποταγής. Ο αναρχικός αγώνας σήμερα βρίσκεται ακριβώς εκεί. Δεν είναι μια θεωρητική τοποθέτηση, είναι μια διαρκής τριβή με την πραγματικότητα. Στις γειτονιές που αλλάζουν βίαια, στους χώρους δουλειάς που γίνονται ολοένα και πιο ασφυκτικοί, στους δρόμους που γεμίζουν αστυνομία, στις ζωές που πιέζονται μέχρι να προσαρμοστούν. Και μέσα σε αυτή την πίεση, γεννιούνται αντιστάσεις ριζοσπαστικές και υπαρκτές.
Η υπόθεση των Αμπελοκήπων επιχειρεί να βάλει ένα τέλος σε αυτές τις ρωγμές. Να δείξει ότι όποιος ξεφεύγει από τα επιτρεπτά όρια δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως «παραβάτης», αλλά ως εχθρός που πρέπει να απομονωθεί, να στιγματιστεί και τελικά να εξαφανιστεί κοινωνικά. Οι κατηγορούμενοι και οι κατηγορούμενες δεν δικάζονται μόνο για συγκεκριμένες πράξεις, δικάζονται ως φορείς μιας ευρύτερης άρνησης. Αυτό που διακυβεύεται, λοιπόν, δεν είναι μόνο η τύχη κάποιων ανθρώπων. Είναι το αν θα περάσει η λογική ότι κάθε ριζική αμφισβήτηση πρέπει να εξουδετερώνεται πριν καν αποκτήσει έδαφος. Είναι το αν η κοινωνία θα αποδεχτεί αδιαμαρτύρητα ότι η «ασφάλεια» χτίζεται πάνω στον φόβο και την πειθάρχηση.
Απέναντι σε αυτό, η αλληλεγγύη δεν είναι συμβολική. Είναι ρήξη με αυτή τη λογική. Είναι η άρνηση να αποδεχτούμε ότι κάποιοι άνθρωποι μπορούν να διαγραφούν, να μείνουν μόνοι, να γίνουν παραδείγματα προς αποφυγή. Είναι η επιμονή ότι οι σχέσεις δεν κόβονται με εισαγγελικές διατάξεις και ότι η μνήμη δεν σβήνει με καταδίκες. Ο Κυριάκος Ξυμητήρης παραμένει παρών ακριβώς μέσα από αυτή τη μνήμη. Όχι ως εξιδανικευμένη φιγούρα, αλλά ως κομμάτι μιας πραγματικής σύγκρουσης που δεν έχει λήξει. Και όσο αυτή η σύγκρουση συνεχίζεται, τόσο θα επιστρέφει το ίδιο ερώτημα: ποιος κόσμος θεωρείται «επιτρεπτός» και ποιος πρέπει να εξαλειφθεί. Η δίκη που έρχεται δεν θα δώσει απάντηση σε αυτό. Αλλά θα δείξει πολλά για το πού βρισκόμαστε, και για το πόσο χώρο αφήνεται σε όσους και όσες επιμένουν να μην προσαρμόζονται. Και εκεί, η στάση του καθενός και της καθεμιάς παύει να είναι ουδέτερη.
Για τον Κυριάκο Ξυμητήρη, η σύγκρουση με την αδικία δεν ήταν θεωρία αλλά στάση ζωής, μια επιλογή που συνδέθηκε με την αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη και την άρνηση της υποταγής. Αυτές οι αξίες δεν μπορούν να δικαστούν. Αντίθετα, είναι αυτές που δίνουν νόημα στη συνέχιση της παρουσίας και της στήριξης. Η φυσική παρουσία στα δικαστήρια, δίπλα στους κατηγορούμενους και τις κατηγορούμενες, δεν είναι τυπική διαδικασία, είναι μια καθαρή τοποθέτηση απέναντι στην απομόνωση που επιχειρείται να επιβληθεί. Είναι η έμπρακτη υπενθύμιση ότι τίποτα δεν τελειώνει μέσα σε μια αίθουσα, όσο υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να στέκονται μαζί.
ΚΥΡΙΑΚΟ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ/ΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ/ΕΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ/ΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ
ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
Το χρονικό.
Πέμπτη 31 Οκτώβρη 2024, Οδός Αρκαδίας, Αθήνα. Ο χρόνος σταματά, οι καρδιές όσων πολεμούν την αδικία παγώνουν. Μία έκρηξη στο λάθος μέρος οδήγησε στην απώλεια του συντρόφου και αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη. Την ίδια στιγμή τραυματίζεται η συντρόφισσα Μαριάννα Μανούρα και αιχμαλωτίζεται από το κράτος. Το επόμενο διάστημα φυλακίζονται επίσης η συντρόφισσα Δήμητρα Ζαραφέτα, οι σύντροφοι Δημήτρης, Νίκος Ρωμανός και Α.Κ. Το κράτος, και αυτή τη φορά, δείχνει το μένος του απέναντι στον πολύμορφο ριζοσπαστικό αγώνα με συλλήψεις που κατά περιπτώσεις οι αιτιολογήσεις τους κυμαίνονται σε τραγελαφικά επίπεδα.Ερχόμαστε αντιμέτωποι για άλλη μια φορά, -όπως και σε πλήθος άλλων πολιτικών υποθέσεων που σχηματίζονται με το κατηγορητήριο του 187Α- με τον κατασταλτικό κρατικό μηχανισμό απέναντι στους αγωνιστές.Τα μηδαμινά στοιχεία και οι fast-track δικονομικές διαδικασίες προφυλακιζουν διαχρονικά ενεργούς ανθρώπους του κινήματος, ποινικοποιούν συντροφικές και φιλικές σχέσεις, όλα μέσα σε ένα πλαίσιο νόμου που από τη μία έχει φτιαχτεί τόσο ευρεία για να μπορεί να προσαρμόζεται ανα τη συνθήκη και από την άλλη για να φωτογραφίζει συγκεκριμένα αυτούς που αντιστέκονται στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ο 187Α γνωστός ως "τρομονομος", ως το πιο αναβαθμισμενο και συνάμα το πιο ιδεολογικά προσανατολισμένο κομμάτι του νομικού οπλοστασίου της αστικής δημοκρατίας και δικαιοσύνης, εξυπηρετεί την πολιτική της προληπτικής αντεπανάστασης, αποτελεί ένα ιδεολογικό και υλικό κρατικό κατασκεύασμα καταστολής και υλικής απομάκρυνσης από τον καθημερινό κόσμο του αγώνα μέσα από την απομόνωση και τη φυλάκιση. Ταυτόχρονα,επιδιώκει την καταστολή των συνειδήσεων, την δημιουργία φόβου σε όσα αντιστέκονται με έναν απώτερο στόχο την διάλυση των (ριζοσπαστικών) κινημάτων. Σε απόλυτη σύμπνοια κινήθηκε και ο μιντιακός μηχανισμός ο οποίος υπάρχει για την διάχυση και εξυπηρέτηση της κρατικής προπαγάνδας και των καπιταλιστικών συμφερόντων λοιδορώντας την μνήμη του αναρχικού συντρόφου Κυριάκου και διαπομπεύοντας με κανιβαλιστικούς όρους τα διωκόμενα συντρόφια της υπόθεσης Αμπελόκηπων σε ένα "κυνήγι μαγισσών".
O διαρκής ταξικός πόλεμος συνεχίζει να μαίνεται.
Αυτή η ημερομηνία θα χαραχτεί στο συλλογικό συνειδητό, ως ημέρα μιας τεράστιας αναντικατάστατης απώλειας, αλλά και ως μια υπενθύμιση ότι ο αγώνας μέχρι την κοινωνική και ταξική απελευθέρωση, δεν σταματά, έχει στιγμές νικών, ηττών, χαράς ή θυσίας, άλλοτε είμαστε πολλοί/ες/α, άλλοτε είμαστε λίγες - ή αισθανόμαστε έτσι - αλλά ποτέ δεν είμαστε μόνοι. Η προοπτική ενός ανεξούσιου κόσμού μακριά από την σαπίλα κρατικής και καπιταλιστικής εκμετάλλευσης συνεχίζει να εμπνέει, να οδηγεί ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν να οργανώνονται και να αντεπιτίθενται και πλάι τους να συντάσσονται και άνθρωποι οι οποίοι εγκαταλείπουν τα μικρά προνόμια τους σε αυτόν τον ταξικό κόσμο, και θέτουν εαυτόν μαχητικά στην τέρμα άκρη του ταξικού και κοινωνικού χαρακώματος, στον πόλεμο που συνεχίζει να μαίνεται, που συμβαίνει πίσω από τις σκιές της μιντιακής κάλυψης και θα συνεχίσει να μαίνεται μέχρις κατάργησης των τάξεων, τον ταξικό πόλεμο.
'Eνας κόσμος δύο επιλογές.
Ο φετινός Οκτώβρης έχει καθοριστεί ως μήνας μνήμης του πεσόντα συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη, μήνας αγώνα και μήνας υπεράσπισης των επιλογών του. Είναι ευκαιρία να καταδείξουμε ότι πίσω από τις λουσάτες καπιταλιστικές βιτρίνες, πίσω από τα ψευτοδιλήμματα της υπαναχώρησης και της ενσωμάτωσης, ο πραγματικός καπιταλιστικός κόσμος είναι ωμά και κυνικά όσο βιαιότερος μπορεί να γίνει, για την επέκταση των πεδίων κερδοφορίας του, για την δημιουργία στρατών αποκλεισμένων, για την πειθάρχηση εξεγερμένων πληθυσμών. Η γενοκτονία της Γάζας, το απέραντο νεκροταφείο μεταναστ(ρι)ών που λέγεται Μεσόγειος Θάλασσα, ο παγκόσμιος μιλιταρισμός και οι εξοπλιστικές κούρσες, είναι το πραγματικό πρόσωπο του καπιταλιστικού συστήματος. Πάντα διαφαίνεται ολοκάθαρα ο δρόμος της ενσωμάτωσης και της υποταγής και ο δρόμος προς την αδιάκοπη και αδιάλλακτη αντίσταση, απλώς αναλόγως εποχών και περιοχών κάποτε πέφτουν όλες οι κουρτίνες. Επιλέγοντας να παραθέσουμε το ίδιο απόσπασμα με κείμενο της συντρόφισσας Δήμητρας, του Γασάν Καναφάνι, παλαιστινίου κομμουνιστή συγγραφέα, εκδοχή της ανεξάντλητης και αδιάκοπης παλαιστινιακής αντίστασης, μιας Παλαιστίνης που μάχεται με το όπλο στο χέρι την πιο οργανωμένη φονική γενοκτονική μηχανή
"Σε αυτούς που έφυγαν αλλά παραμένουν ακόμα σύντροφοι. Γνωρίζατε δυο δρόμους στη ζωή και η ζωή ήξερε από εσάς μόνο έναν. Γνωρίζατε το δρόμο της υποταγής και τον αρνηθήκατε. Γνωρίζατε τον δρόμο της αντίστασης και τον περπατήσατε .Αυτόν τον δρόμο διαλέξατε να πάρετε. Και οι σύντροφοί σας προχωρούν μαζί σας."
H κρατική βία.
Φυσικά ο εχθρός δεν χτυπάει μόνον στα εξώφθαλμα παραδείγματα. Κρατική βία δεν είναι ούτε μόνον η σιωνιστική αποικιοκρατία και η γενοκτονία που διεξάγει, ούτε μόνον οι ΝΑΤΟϊκοί βομβαρδισμοί, ούτε μόνον ο πόλεμος εναντίον των μεταναστών που διεξάγει το ελληνικό κράτος. Ακόμη και στο εσωτερικό τους τα κράτη ασκούν ωμή ταξική βία, παράγουν οξεία κοινωνική βαρβαρότητα. Μέσα στο κάδρο με τον πιο εμφατικό τρόπο είναι η οργανωμένη επίθεση στα πολιτικοποιημένα ριζοσπαστικά κομμάτια και στα οργανωμένα κομμάτια της εργατικής τάξης, το σχέδιο για την αποριζοσπαστικοποίηση και η καταστολή η οποία ανάγεται σε κεντρική κρατική πολιτική. Προσπερνώντας όμως όλα αυτά, ποια δεν έχει βιώσει την βία της μισθωτής σκλαβιάς, τον φόβο του αφεντικού και της επισφάλειας, την βία της ακρίβειας, την βία της πατριαρχίας, την αηδία για τα κυρίαρχα αφηγήματου του μισανθρωπισμού και του διάχυτου κοινωνικού ρατσισμού;
H προλεταριακή αυτοάμυνα.
Στην δημόσια σφαίρα οφείλουμε να απαντούμε με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία. Ο ταξικός πόλεμος μαίνεται, ο προλετάριοι δεν οφείλουν απλά για το δίκιο, αλλά έχουν και συμφέρον να οργανωθούν επαναστατικά ως τάξη. Τον αγώνα μας δεν τον οριοθετούν οι κρατικοί νόμοι, τα μέσα μας δεν περιορίζονται σε αυτά που "εγκρίνουν" οι κάθες λογής συνθηκολογημένες δυνάμεις, όπως το ΚΚΕ, με δήθεν ταξικό λόγο, και ρόλο στην διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης. Η πένα, η πέτρα, η βόμβα, το τουφέκι ήταν είναι και θα είναι τα μέσα για την προλεταριακή αυτοάμυνα.
'Oσο δεν ξεχνάμε τους αιχμαλώτους του πολέμου δεν ξεχνάμε τον ίδιο τον πόλεμο.
Στο εδώ και στο τώρα δεν ξεχνάμε τους αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου. Δεν ξεχνάμε τους συντρόφους μας πολιτικούς κρατούμενους στα κελιάς της ελληνικής αστικής δημοκρατίας. Δεν ξεχνάμε τους ταξικούς κρατούμενους στα ίδια κελιά, αυτών που δεν είχαν άλλη επιλογή από το να βρεθούνε έγκλειστοι, στεκόμαστε πλάι στους χιλιάδες μετανάστες που είναι φυλακισμένοι σε άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης άνευ δίκης και σε αυτούς που με δίκες παρωδίες φυλακίστηκαν ως <<διακινητές>>. Ο νούς μας δίπλα σε Ρώσους, Ουκρανούς και άλλους αντιμιλιταριστές που αιχμαλωτίστηκαν ή καταναγκάστηκαν στο μέτωπο μετά την άρνηση τους να ενταχθούν στους κρατικούς στρατούς και να ανυψώσουν αντιμιλιταριστικό παράστημα. Περιμένωντας και εμείς αγωνιώντας πλάι στους συντρόφους τους και τους αγαπημένους τους, την στιγμή στην οποία η αντίσταση απελευθερώνει έναν έναν τους χιλιάδες αιχμαλώτους από τους σιωνιστές.
Στον διαρκή ταξικό πόλεμο που μαίνεται, στεκόμαστε μαχητικά, αλληλέγγυα και διεθνιστικά με την επαναστατική μεριά της ιστορίας.
"Γιατί είχαμε διαλέξει την αντίσταση, το επαναστατικό όραμα, το μίσος για αυτόν τον κόσμο και την αγάπη για τη ζωή. Και η ανατρεπτική τους μνήμη δρα σαν καύσιμο στις φωτιές μας, σαν μελάνι στα κείμενά μας, σαν συνθήματα στις πορείες μας και σαν πέτρες στις τσέπες μας, δίνοντας νόημα στον θάνατό τους, καλώντας τους για μια ακόμα μάχη. Ξανά και ξανά…" - Μαριάνα, Δήμητρα.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ - ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΩΝ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑ, ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ Α.Κ.
ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ
ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Ανάρες - Ομάδα Δράσης και Αλληλεγγύης
