Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026 στις 12.00
Μικροφωνικές συγκεντρώσεις ενόψει της 28ης του Φλεβάρη
Ανακοίνωση για την 28η του Φλεβάρη και τα τρία χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών
Η δολοφονία των 57 συνανθρώπων μας στις 28 Φεβρουαρίου του 2023 στα Τέμπη δεν αποτελεί μια αναπάντεχη «τραγωδία», ούτε είναι το αποτέλεσμα ενός μεμονωμένου ανθρώπινου λάθους όπως διακήρυξαν αρχικά τα κυβερνητικά χείλη για να απεκδυθούν τις πολιτικές τους ευθύνες. Είναι ένα κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα με ιστορία και συγκεκριμένα αίτια. Ένα έγκλημα προδιαγεγραμμένο για το οποίο οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους όχι μόνο προειδοποιούσαν ότι βρισκόταν προ των πυλών, αλλά και είχαν προοικονομίσει μέσα από τις ανακοινώσεις τους τα «κροκοδείλια δάκρυα των πολιτικάντηδων» που θα ακολουθούσαν. Ένα έγκλημα το οποίο προϋπάντησαν οι ιδιωτικοποιήσεις, η «απελευθέρωση» των μεταφορών, η απαξίωση των δημόσιων υποδομών και η πλήρης υποταγή της ανθρώπινης ζωής στα κέρδη του κεφαλαίου.
Ο ελληνικός σιδηρόδρομος, όπως και τόσα άλλα κοινωνικά αγαθά, υποβαθμίστηκε σκόπιμα και σχεδιασμένα. Διαλύθηκε σε κομμάτια, εγκαταλείφθηκε χωρίς την απαιτούμενη συντήρηση, στελεχώθηκε ελλιπώς για να εξοικονομηθούν πόροι για την μνημονιακή «εξυγίανση» και τελικά παρουσιάστηκε ως «αναποτελεσματικός» για να παραδοθεί ως λεία στην αγορά και τις «αναπτυξιακές» ανάγκες της χρεωκοπημένης ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας.
Το ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στο ιταλικό μονοπώλιο έναντι ευτελούς τιμήματος, με τις ευλογίες και τις υπογραφές όλων των κυβερνήσεων - ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ - αποτελεί κεντρικό κρίκο αυτής της εγκληματικής αλυσίδας. Την ίδια στιγμή που τα συστήματα ασφαλείας δεν λειτουργούσαν ή δεν εγκαταστάθηκαν ποτέ όπως προέβλεπε η σύμβαση 717 που ποτέ δεν εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και Νέας Δημοκρατίας, το κράτος επιδοτούσε αδρά τις ιδιωτικές εταιρείες, μεταφέροντας το κόστος και τον κίνδυνο στις πλάτες της κοινωνικής βάσης.
Η απαξίωση της ζωής δεν είναι «ατύχημα». Είναι συνειδητή ταξική πολιτική επιλογή.
Είναι δομικό στοιχείο ενός συστήματος που μετρά τα πάντα με όρους κερδοφορίας. Για το κράτος και το κεφάλαιο, το επαρκές προσωπικό, η συντήρηση των υποδομών και οι δικλείδες ασφαλείας θεωρούνται «κόστος». Κι έτσι, χιλιάδες άνθρωποι μετακινούνταν καθημερινά πάνω σε μια προδιαγεγραμμένη παγίδα θανάτου, ενώ οι εργαζόμενοι που προειδοποιούσαν φιμώνονταν.
Τον ταξικό χαρακτήρα του εγκλήματος μπορεί να τον καταλάβει ο καθένας. Αν τα τραίνα δεν ήταν λαϊκό μέσο μεταφοράς και μετέφεραν ανθρώπους του μεγάλου κεφαλαίου, αν τα σαπιοτραίνα της μνημονιακής «εξυγίανσης» και «ανάπτυξης» κουβαλούσαν τα σαρκία του πολιτικού προσωπικού και των κρατικών αξιωματούχων της χώρας δεν θα μύριζαν καμένη λαμαρίνα την 28η Φλεβάρη του 2023, αλλά χαβιάρι. Δεν θα φώναζαν νέοι φοιτητές και εργαζόμενοι «δεν έχω ΟΞΥΓΟΝΟ» και δεν θα δολοφονούνταν 57 άνθρωποι αν μέσα σε αυτά βρίσκονταν εκπρόσωποι της αισχρής μειοψηφίας της κοινωνικά κυρίαρχης οικονομικής τάξης που έχει στα χέρια της την εξουσία και όλο τον πλούτο που οι πολλοί παράγουν.
Μετά το έγκλημα, ακολούθησε η συγκάλυψη. Μια συντονισμένη επιχείρηση μπαζώματος του «τόπου του εγκλήματος», παραποίησης στοιχείων, εξαφάνισης αποδεικτικού υλικού, κατασκευής αφηγημάτων και μετακύλισης ευθυνών. Τα κομματιασμένα κορμιά των δολοφονημένων πετάχτηκαν σε σακούλες και θάφτηκαν άρον άρον χωρίς ταυτοποίηση και δειγματοληπτικό έλεγχο για να εξαφανιστούν και να εξαφανίσουν παράλληλα οτιδήποτε θα μπορούσε να ενοχοποιήσει την εμπορική αμαξοστοιχία. Η εξεταστική επιτροπή που ακολούθησε, με ανθρώπους υπεύθυνους για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών σε θέσεις-κλειδιά, δεν στόχευσε στην «αλήθεια», αλλά στην παραπομπή μεμονωμένων καθαρμάτων στην αστική δικαιοσύνη ως εξιλαστήρια θύματα με στόχο την εκτόνωση της κοινωνικής οργής.
Όμως η συγκάλυψη δεν αφορούσε μόνο τα άγνωστα φορτία. Ήταν μια οργανωμένη πολιτική συγκάλυψη των ταξικών αιτιών που οδήγησαν στην σύγκρουση των τραίνων, χωρίς την οποία δεν θα τυλίγονταν στις φλόγες οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι που βρήκαν φριχτό θάνατο τρία χρόνια πριν. Μια συγκάλυψη στην οποία συνεργάστηκε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και το σύνολο των αστικών κομμάτων για να ριζωθεί μέσα στην μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία προκειμένου να αποπροσανατολιστούν τα πραγματικά αίτια: η καπιταλιστική κερδοφορία, η απαξίωση της ζωής, οι ευθύνες του κράτους, των κυβερνήσεων και όχι κάποιων μεμονωμένων προσώπων.
Κατά συνέπεια, η συζήτηση γύρω από τις ευθύνες μετατοπίστηκε από τα δομικά αίτια. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, επίσης ένοχα ως κόμματα εξουσίας για την κατάσταση των σιδηροδρόμων και το ταξικό έγκλημα του Φλεβάρη του 2023, είδαν τα Τέμπη ως χρυσή ευκαιρία για την ανατροπή του «καθεστώτος Μητσοτάκη», αξιώνοντας να μετατραπεί το αίμα των Τεμπών σε κόλλα συγκόλλησης ψηφοδελτίων για να «αλλάξει ο Μανολιός και να φορέσει τα ρούχα του αλλιώς». Αντίστοιχα, τα ακροδεξιά και λαϊκιστικά κόμματα του «ούτε δεξιά ούτε αριστερά», είδαν τα Τέμπη ως πεδίο ενίσχυσης ενός απολίτικου εθνολαϊκισμού που βλέπει παντού «αόρατα σκοτεινά κέντρα», κρύβοντας τα ταξικά αίτια κάτω από το χαλί για να προωθηθούν εθνοσωτήρες που θα φέρουν την «κάθαρση» και θα βγάλουν λάδι το σύστημα - το ίδιο αυτό σύστημα που τους βάφτισε ως «αντισυστημικούς»-.
Κι αφού λοιπόν το αφήγημα του «ανθρώπινου λάθους» άρχισε να καταρρέει, τότε επιστρατεύτηκε η παραπομπή στη δήθεν ανεξάρτητη αστική δικαιοσύνη.
Μια δικαιοσύνη που αποδεικνύει καθημερινά τον ταξικό της χαρακτήρα. Που καλύπτει κρατικά εγκλήματα, παιδοβιαστές, κυκλώματα trafficking, αστυνομική βία και δολοφονίες, την ίδια στιγμή που εκδικείται πολιτικούς κρατούμενους, νομιμοποιεί πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και αντιμετωπίζει την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία ως αναλώσιμους αριθμούς.
Τα Τέμπη δεν είναι εξαίρεση. Εντάσσονται στο ίδιο συνεχές με το ναυάγιο της Πύλου, της Ρόδου και της Χίου, τους νεκρούς στα σύνορα, στα αστυνομικά τμήματα, στα εργοδοτικά κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, όπως λίγες μέρες πριν στο εργοστάσιο της Βιολάντα.
Το ταξικό έγκλημα των Τεμπών είναι κομμάτι μιας συνολικής επίθεσης στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ιδιωτικοποιήσεις, ακρίβεια, διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, ποινικοποίηση των αγώνων, εργατικές δολοφονίες, λεηλασία της φύσης, πατριαρχική και έμφυλη βία, ρατσισμός και πόλεμος. Όλα συγκροτούν μια πολιτική εξόντωσης των από τα κάτω, με στόχο τη θωράκιση της εξουσίας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, η δικαιοσύνη δεν θα αποδοθεί στα έδρανα των δικαστηρίων ούτε μέσα από θεσμικές αυταπάτες.
Η πραγματική δικαιοσύνη γεννιέται στο κοινωνικό πεδίο, μέσα στους συλλογικούς και ακηδεμόνευτους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Όπως έδειξαν και οι διαρκείς μαζικές κινητοποιήσεις στη Σερβία, όπου η κοινωνική βάση, με μπροστάρη το φοιτητικό κίνημα, προκάλεσε ρήγματα στην εξουσία και άνοιξε δρόμους διεκδίκησης. Αλλά τόσο στην Σερβία, την Ισπανία, την Ελλάδα, όσο και σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη, μόνο η ανατροπή του συστήματος εξουσίας του κράτους και του κεφαλαίου μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική δικαίωση των νεκρών και όχι η εναλλαγή στις καρέκλες της αστικής εξουσίας.
Η ουσιαστική δικαίωση για τους νεκρούς των Τεμπών δεν είναι ένα ακόμη πόρισμα συγκάλυψης. Είναι να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας κοινωνικοποιώντας τους σιδηροδρόμους, τις δημόσιες κοινωνικές δομές και το σύνολο των μέσων παραγωγής για την ικανοποίηση των συλλογικών αναγκών και όχι για τις ανάγκες της κερδοφορίας των ατομικών ιδιοκτητών του κοινωνικού πλούτου. Δικαίωση για τους νεκρούς των Τεμπών σημαίνει την κατάργηση του κράτους και των θεσμών του - όπως της αστικής δικαιοσύνης των ισχυρών- και την αντικατάσταση τους από μια ομοσπονδία αυτοδιευθυνόμενων κοινοτήτων και από τα κάτω θεσμών και οργάνων για την λήψη των συλλογικών αποφάσεων.
Η πραγματική δύναμη του κινήματος για τα Τέμπη δεν γεννήθηκε σε αίθουσες, επιτροπές ή θεσμικά γραφεία. Γεννήθηκε στον δρόμο. Στα συλλαλητήρια, στις πορείες, στις μαζικές συγκεντρώσεις, στις συγκρούσεις με την αστυνομία, στις αυθόρμητες εκφράσεις οργής και πένθους. Ένα κίνημα από τα κάτω, χωρίς καθοδήγηση από θεσμικούς φορείς, χωρίς κομματικούς διαμεσολαβητές, που αμφισβήτησε ανοιχτά την εξουσία και κατονόμασε το έγκλημα ως αυτό που είναι: κρατικό και καπιταλιστικό. Εκεί βρισκόταν η απειλή. Εκεί βρισκόταν και η ελπίδα.
Ακριβώς γι' αυτό, κάθε απόπειρα θεσμικής ενσωμάτωσης του κινήματος λειτουργεί ως ταφόπλακα. Η ίδρυση κόμματος από την Μαρία Καρυστιάνου- πέρα από τον αδιαμφησβήτητα ακροδεξιό, θρησκόληπτο και σκοταδιστικό του χαρακτήρα - επιχειρεί να μετατρέψει έναν ζωντανό, μαχητικό δρόμο αμφισβήτησης σε εκλογικό προϊόν. Να εργαλειοποιήσει την οργή, τον πόνο και τη συλλογική μνήμη για την εξαργύρωση ψήφων. Να μεταφράσει τη σύγκρουση με την εξουσία σε διεκδίκηση διαχείρισης της εξουσίας, του συστήματος και των ίδιων των αιτιών που οδήγησαν στα Τέμπη. Είναι μια Ύβρη απέναντι στους νεκρούς, μια προσπάθεια όχι μόνο να συσκοτιστούν τα αίτια αλλά και να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας προς το ένοχο σύστημα που ευθύνεται για αυτά.
Δεν είναι ζήτημα «δεξιάς» ή «αριστερής» κατεύθυνσης. Ακόμη κι αν μια τέτοια πρωτοβουλία κινούνταν με αριστερό πρόσημο, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο: θεσμική και συστημική απονέκρωση ενός κινήματος που γεννήθηκε ακριβώς ενάντια στους θεσμούς που πρώτα δολοφονούν και στην συνέχεια συγκαλύπτουν. Η καλλιέργεια αυταπατών περί μιας δήθεν ενδοκρατικής ή ενδοκαπιταλιστικής απόδοσης δικαιοσύνης, περί ενός «κράτους δικαίου» που μπορεί να αυτοκαθαρθεί, αποτελεί ευθεία ακύρωση του ίδιου του νοήματος των διαδηλώσεων του περσινού ξεσηκωμού. Θέτει σαν στόχο την ανάκτηση της εμπιστοσύνης προς το σύστημα που δολοφονεί και όχι την ανατροπή αυτού του συστήματος και των αιτιών που οδήγησαν στα Τέμπη.
Το κόμμα Καρυστιανού όπως και το κόμμα Τσίπρα προωθούνται από τα πάνω για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, την ενσωμάτωση της κοινωνικής οργής στους εκλογικούς συσχετισμούς και την ανανέωση του πολιτικού συστήματος υπό τον κίνδυνο της πολιτικής αστάθειας που προμηνύει η παρούσα ρευστότητα. Η πριμοδότηση κομμάτων με τα χαρακτηριστικά που συγκροτούν το υπό διαμόρφωση μόρφωμα Καρυστιανού, είναι κομμάτι της επικοινωνιακής προβολής από το ίδιο το σύστημα του υπερταξικού, κοινωνικά οπισθοδρομικού και απολίτικου εθνολαϊκισμού ως δήθεν «αντισυστημικότητας». Στην ίδια κατεύθυνση το μεγάλο «rebranding» του πρώην πρωθυπουργού που δέσμευσε μια ολόκληρη κοινωνία στα μνημόνια διαρκείας και τις δημοσιονομικές αλυσίδες διαμορφώνοντας ταυτόχρονα το αφήγημα της «νέας μεταμνημονιακής εποχής της ανάπτυξης» βρίσκει από πίσω του τα εκατομμύρια των εφοπλιστών και των μαφιόζων που άλλοτε ήταν στο πλευρό του Μητσοτάκη.
Ο μόνος δρόμος απέναντι σε όλους αυτούς, απέναντι στο σύστημα και τους υπηρέτες του που γεννούν τα Τέμπη, τις Πύλους, τις Χίους και τις Βιολάντες βρίσκεται στον συλλογικά οργανωμένο αγώνα.
Έναν χρόνο πριν εκατομμύρια άνθρωποι φώναξαν στους δρόμους ότι τα Τέμπη δεν ήταν ατύχημα. Ότι δεν ήταν «λάθος» και η «κακιά η ώρα». Ότι δεν ήταν απλώς ευθύνη κάποιων προσώπων. Ήταν και είναι ΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ. Κάθε προσπάθεια να μεταφραστεί αυτή η κραυγή σε κόμμα, σε θεσμική λύση, σε διεκδίκηση της εξουσίας, επιχειρεί να αφαιρέσει από το κίνημα τον πιο επικίνδυνο και ζωντανό του πυρήνα: τον δρόμο ως πεδίο σύγκρουσης και συλλογικής χειραφέτησης.
Το κίνημα των Τεμπών μεγάλωσε γιατί δεν ζήτησε άδεια, δεν περίμενε εκπροσώπους, δεν εμπιστεύτηκε θεσμούς. Και μόνο έτσι μπορεί να παραμείνει απειλητικό για την εξουσία. Ο δρόμος της χειραφέτησης δεν περνά μέσα από αιτήματα διαχείρισης ή ψευδαισθήσεις «εξυγίανσης» του ίδιου συστήματος. Περνά μέσα από την οργάνωση στη βάση: στους χώρους δουλειάς, στις σχολές, στα σχολεία, στις γειτονιές. Μέσα από την συλλογικοποίηση, την άμεση συμμετοχή, τη μαχητική οργανωμένη δράση. Από τον αγώνα για ασφαλείς μετακινήσεις, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, ελεύθερους κοινωνικούς χώρους, μέχρι τη συνολική ρήξη με το κράτος, τον καπιταλισμό και την πατριαρχία για την επαναστατική αναδιοργάνωση της κοινωνίας.
Τρία χρόνια μετά η θέση μας βρίσκεται ξανά στους δρόμους.
Η 28η του Φλεβάρη πρέπει και οφείλει να είναι μέρα αντικρατικού και αντικαπιταλιστικού ξεσηκωμού των εργαζομένων, των άνεργων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, των φοιτητών/τριών και των μαθητών/τριών. Ημέρα ταξικής και αγωνιστικής μνήμης, ημέρα συγκρουσιακής οργής απέναντι στα αίτια ενός ταξικού εγκλήματος.
Ο αγώνας για την 28ητου Φλεβάρη και τα πολιτικά χαρακτηριστικά της ξεκινάει άμεσα, στο εδώ και στο τώρα. Δεν εξαντλείται σε διαδικτυακά καλέσματα και βουβή συμμετοχή. Ξεκινάει τώρα, σε ολόκληρη την κοινωνία, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε χώρο σπουδών, σε κάθε γειτονιά.
Για την αναμέτρηση με το κράτος, την κυβέρνηση και τους κατασταλτικούς σχεδιασμούς.
Για την αναμέτρηση με τους τυμβωρύχους, τους καπηλευτές, τον εθνικιστικό εσμό.
Για την οργανωμένη, διακριτή, ταξικά συγκεκριμένη και πολιτικά ανατρεπτική και επαναστατική παρουσία στις διαδηλώσεις.
Για να είμαστε στους δρόμους όλο τον Φλεβάρη.
ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥ ΠΑΛΕΨΕ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
28/2 ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!
ΜΟΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Μικροφωνικές συγκεντρώσεις ενόψει της 28ης του Φλεβάρη:
Σάββατο 7/2 στις 12.00 μικροφωνική συγκέντρωση στην δημοτική αγορά Κυψέλης
Σάββατο 14/2 στις 17.00 μικροφωνική συγκέντρωση στην Πάτρα (Αγίου Νικολάου & Ρήγα Φεραίου)
Παρασκευή 20/2 στις 18.00 μικροφωνική συγκέντρωση στο Περιστέρι (Πλατεία Δημαρχείου - μετρό Περιστέρι).
Τετάρτη 25/2 στις 12.00 συγκέντρωση στην είσοδο της φιλοσοφικής σχολής Αθηνών
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: fean@riseup.net