kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Προσυγκέντρωση για τη γενική απεργία της 28ης Φλεβάρη

Τρία χρόνια συμπληρώνονται στις 28 Φλεβάρη από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών. Τρία χρόνια δεν έχει επέλθει δικαίωση και καθημερινά διακυβεύεται το δικαίωμά μας στη ζωή, η οποία μπροστά στο κέρδος μοιάζει αναλώσιμη. Η αποποίηση πολιτικών ευθυνών συνεχίζεται, με τον πρωθυπουργό μέχρι και σήμερα να αναφέρεται σε ατύχημα και στην εργαλειοποίηση αυτού. Τρία χρόνια μετά δεν έχουν γίνει καν στοιχειώδεις κινήσεις για να αναβαθμιστεί το σιδηροδρομικό σύστημα.

Η υποβάθμιση του σιδηροδρομικού συστήματος αφορά σε ελλιπείς χρηματοδοτήσεις, μειωμένο προσωπικό και φθίνουσα ποιότητα στις παρεχόμενες υπηρεσίες. Επιπλέον αφορά στο υποσυντηρημένο δίκτυο και την απουσία όρων ασφαλείας όπως το σύστημα τηλεδιοίκησης. Η προαναφερθείσα συνθήκη η οποία δεν καλύφθηκε από κρατικό προϋπολογισμό, οδήγησε τελικά στην ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Σήμερα και όσο τα παραπάνω όχι απλώς δεν επιλύονται αλλά κανονικοποιούνται, εξίσου κανονικοποιείται και εντείνεται η καθημερινή καταπάτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων. Τα εργατικά ατυχήματα αυξάνονται και εργάτριες χάνονται στο βωμό του κέρδους των αφεντικών και του συστήματος. Οι χαμηλοί μισθοί πείνας, οι εκφοβισμοί, οι απολύσεις και οι υπερωρίες παραμένουν. Μάλιστα οι υπερωρίες λογίζονται πλέον ως τυπικό ωράριο καθώς φτάσαμε στη δυνατότητα συνεχόμενης 13ωρης εργασίας. Οι συμβάσεις μας παραμένουν ορισμένου χρόνου και η ανεργία αυξάνεται. Όλα αυτά την ίδια στιγμή που για την ενοικίαση σπιτιού ξοδεύουμε τον μισό μισθό μας και που οι εξώσεις και οι πλειστηριασμοί έχουν γίνει καθημερινή είδηση.

Ταυτόχρονα παιδεία και υγεία τα τελευταία τρία χρόνια υποβαθμίστηκαν και ιδιωτικοποιήθηκαν ευνοώντας το κεφάλαιο να κερδοφορεί και τις κοινωνικές ανισότητες να οξύνονται.

Κόντρα στη συγκάλυψη και την υποβάθμιση του ζητήματος που επιχειρείται από τον κρατικό μηχανισμό και τα μέσα επιρροής του της κοινής γνώμης, οι συγγενείς των θυμάτων από την αρχή δίνουν τον δικό τους αγώνα για να δικαιωθούν τα θύματα του εγκλήματος, να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να αποδοθούν οι πραγματικές ευθύνες. Ο αγώνας τους ενεργοποίησε την συσσωρευμένη κοινωνική οργή η οποία μετατράπηκε σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις σε όλη την χώρα τα προηγούμενα χρόνια, δημιουργώντας ένα πραγματικό συλλογικό βίωμα εναντίωσης στο θάνατο που σπέρνει το κράτος και το κεφάλαιο στο όνομα του κέρδους. Η μαζική συμμετοχή απέδειξε ότι όταν η κοινωνία βγαίνει στο δρόμο έχει την δύναμη όχι μόνο να δημιουργεί ρωγμές στο «κυρίαρχο αφήγημα», αλλά και να θέσει τους δικούς της όρους στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Σήμερα, παρά τις πρόσφατες εξελίξεις και τις αλλαγές στο σύλλογο συγγενών, είναι αναγκαίο να γίνει φανερό πως ο αγώνας για δικαίωση είναι ανεξάρτητος από κόμματα και καθοδηγητές, όπως αποδείχθηκε και τα προηγούμενα χρόνια. Τον κινούμε εμείς με τη μαζική μας συμμετοχή όπως και σε κάθε άλλη εργατική διεκδίκηση, γνωρίζοντας πως η ευθύνη και η δύναμη είναι στα δικά μας χέρια.

Δυστυχώς η ΓΣΕΕ μέχρι και σήμερα, λίγες ημέρες πριν τη μαύρη επέτειο, δεν έχει κηρύξει απεργία, στάση ανάλογη με των προηγούμενων ετών, όπου είτε ήταν απούσα είτε αναγκάστηκε να καλέσει λόγω πιέσεων. Επιβεβαιώνει έτσι τον ρόλο της που όχι μόνο δεν είναι διεκδικητικός αλλά αντίθετα υπονομεύει φορώντας προσωπείο συνδικάτου τους αγώνες του εργατικού κινήματος.

Απέναντι στην καταπίεση, την εξαθλίωση και τον θάνατο, απέναντι στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση κάθε πτυχής της ζωής και δραστηριότητάς μας, θα συνεχίσουμε να οργανωνόμαστε στους χώρους δουλειάς μας, σε σωματεία, να απεργούμε και να διεκδικούμε αξιοπρεπείς συνθήκες για τη ζωή και την εργασία μας. Διεκδικούμε μέσα από ισότιμες και συμμετοχικές διαδικασίες βάσης ασφαλείς και δημόσιες μεταφορές και χώρους εργασίας ώστε κανένας εργοδότης, κανένας επιχειρηματίας και καμιά κυβέρνηση να μην παίζει με τις ζωές μας. Αγωνιζόμαστε για ελεύθερη πρόσβαση στην υγεία και την παιδεία, σταθερό ωράριο εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς, πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, συλλογικές συμβάσεις εργασίας και καταπολέμηση των διακρίσεων βάσει φύλου, φυλής και σε βάρος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.

ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026

Προσυγκέντρωση 11:00 Καμάρα

Συγκέντρωση 12:00 Άγαλμα Βενιζέλου

Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ)

Email επικοινωνίας: psyxexoswmateiexo@riseupex.net

28/2: Τρία χρόνια από τo κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

Όλοι και όλες στις απεργιακές συγκεντρώσεις!

Η Κοινωνική Δικαιοσύνη κερδίζεται στους δρόμους

... Και όχι μέσα από δικαστήρια, κόμματα και ηγέτες.

Τρία χρόνια έχουν περάσει από το μεγαλύτερο κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα της σύγχρονης εποχής στην χώρα, το έγκλημα στα Τέμπη, που κόστισε την ζωή σε τουλάχιστον 57 συνανθρώπους μας.

Τρία χρόνια μετά, καμία ευθύνη δεν έχει αποδοθεί στους πραγματικούς υπαίτιους αυτής της τραγωδίας, που δεν είναι άλλοι από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, εκείνους που βρίσκονταν στις καίριες θέσεις ευθύνης που θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει αυτό το έγκλημα, αλλά και το Κεφάλαιο, δηλαδή τις ιδιωτικές εταιρίες οι οποίες, εν μέσω κρίσης, εξαγόρασαν για μια μπουκιά ψωμί τις δημόσιες υποδομές. Όλοι όσοι προτεραιοποίησαν το κέρδος έναντι της ασφάλειας και της ανθρώπινης ζωής. Κανέναν και καμιά δεν ξεγελάει η απόδοση ευθυνών ατομικά σε αποδιοπομπαίους τράγους, ακόμη κι αν έφεραν και οι ίδιοι κομμάτι της ευθύνης.

Η παρούσα κυβέρνηση, έως και πρόσφατα, αισθανόταν παντοδύναμη και έδειχνε να πιστεύει πως δεν χρειάζεται να απολογηθεί σε κανέναν και για τίποτα. Μετά και από την δεύτερη εκλογική της επικράτηση, το περίφημο "41%", συνέχισε να προχωράει στα αντικοινωνικά της σχεδια με περίσσεια αλαζονεία και αναλγησία, στο σημείο που δεν δίσταζε καν να εμπαίζει τους συγγενείς των θυμάτων, να διατάζει το μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος, να ψεύδεται σε σχέση με τους πραγματικούς λόγους και τις αληθινές αιτίες που οδήγησαν στο δυστύχημα.

Μετά τις περσινές μεγαλειώδεις διαδηλώσεις - τόσο της 26ης Γενάρη, όσο και της 28ης Φλεβάρη, οι οποίες συγκέντρωσαν πάνω από 2 εκατομμύρια ανθρώπους πανελλαδικά και πολλές χιλιάδες ακόμη σε διάφορες πόλεις σε όλον τον κόσμο- κάτι έδειξε να αλλάζει προς στιγμήν και στην κοινωνία αλλά και στην ίδια την κρατική διαχείριση.

Για κάποιο χρονικό διάστημα, όσο οι κοινωνικές μάζες βρίσκονταν στον δρόμο, η Κυβέρνηση κατάλαβε πως δεν είχε πια απέναντι της μια κοινωνία μουδιασμένη και ηττημένη, μετά από 15 - και βάλε- χρόνια κρίσης. Δεν είχε πια απέναντί της μια κοινωνία της οποίας τα πιο ενεργά κομμάτια προσπαθούσαν να συνέλθουν από το φιάσκο της σοσιαλδημοκρατίας, ενώ πάσχιζαν να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα την ακραία καταστολή των ακροδεξιών πολιτικών της παρούσας κρατικής διαχείρισης. Είχε πλέον να αντιμετωπίσει την γενική κατακραυγή. Από εκεί που το Κράτος θεωρούσε ότι βρίσκεται στην στιγμή της απόλυτης κυριαρχίας του, ώστε να υπηρετήσει το Κεφάλαιο χωρίς καμία περίσπαση, οι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που στάθηκαν στο πλευρό των συγγενών των θυμάτων και ζήτησαν δικαιοσύνη, φάνηκε προς στιγμήν να ταρακουνούν την σιγουριά των κυβερνώντων. Φάνηκε ξεκάθαρα πως ήταν λάθος τους να πιστεύουν ότι η παρούσα κατάσταση κοινωνικής αδράνειας μπορεί να συνεχιστεί υπέρ τους επ' αορίστον.

Η κοινωνία μπορεί να είναι βαθιά καταρρακωμένη από την συνεχιζόμενη επίθεση και η εργατική τάξη για πολλά χρόνια διασπασμένη και διαιρεμμένη, αλλά κατέστη πλέον κοινώς κατανοητό - τουλάχιστον ανάμεσα σε όσους δεν είναι ποταποί τσανακογλείφτες της Κυβέρνησης και των αφεντικών - πως ένα τέτοιο έγκλημα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο. Το συναίσθημα της οργής - που υφέρπει στο εσωτερικό της κοινωνίας εδώ και πολύ καιρό - έψαχνε διέξοδο να εκφραστεί.

Για αυτό τον λόγο, την περίοδο εκείνη πραγματοποιήθηκε μια οξεία επίθεση της Κυβέρνησης και των πληρωμένων φερεφώνων της απέναντι στους ίδιους τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που τους συμπαραστάθηκε ενεργά. Η προπαγάνδα έφτασε στα έσχατα επίπεδα κατασυκοφάντησης, ενώ επιστρατεύθηκαν και νέες τεχνικές παραχάραξης της αλήθειας (παραποιημένα Video κλπ).

Ταυτόχρονα, η Κυβέρνηση προσπάθησε να "τσιμεντώσει" το δικό της κοινό με αφίσες που καλούσαν τον κόσμο να μην κατέβει στις πορείες, ανασύροντας ακόμη και τους νεκρούς στο Μάτι, για να πείσει πως όλα αυτά είναι μια σκευωρία προκειμένου να πέσει η - τόσο αγαπητή σε όλους - κυβέρνηση του Μητσοτάκη.

Ακόμη και μετά τις μαζικές περσινές διαδηλώσεις για τα Τέμπη, τις μεγαλύτερες σε όγκο στην σύγχρονη ιστορία της χώρας, η Κυβέρνηση παρίστανε πως δεν συνέβη τίποτα. Καμία αυτοκριτική, καμία κίνηση που να έδειξε έστω και την πιο στοιχειώδη θέληση για ανάληψη ευθύνης.

Δυστυχώς, στους μήνες που ακολούθησαν, το κίνημα των Τεμπών, δηλαδή οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν στους δρόμους για να στηρίξουν τους συγγενείς που ζητούσαν δικαίωση, αποδυναμώθηκε.

Από την μία, αυτό ήταν αναπόφευκτο να συμβεί, καθώς υπήρχε έλλειψη οποιασδήποτε σταθερής δομής οργάνωσης - πέραν του Συλλόγου των Συγγενών των Θυμάτων και κάποιων πρωτοβουλιών νέων ανθρώπων. Επίσης, η σταδιακή ανάθεση της απόδοσης της "Δικαιοσύνης" (γενικά κι αόριστα) αποκλειστικά στην θεσμική οδό, δηλαδή στις δικαστικές αίθουσες, ποτέ δεν θα μπορούσε πραγματικά να αγγίξει την συστημική ρίζα του προβλήματος, καθώς η αστική "δικαιοσύνη" μόνο τυπικά είναι ανεξάρτητη και στην πραγματικότητα είναι πλήρως ελεγχόμενη, ειδικά στην Ελλάδα. Και σε γενικότερα πλαίσια όμως, μια τέτοιου είδους θεσμική αντίληψη περί της απόδοσης "δικαιοσύνης", ουσιαστικά απομακρύνει την κοινωνία από την πραγματική ενασχόληση με το ζήτημα με όρους μαζικής και δυναμικής διεκδίκησης και την καθιστά απλό θεατή. Επιπλέον, στην συγκεκριμένη περίσταση, το ίδιο το αίτημα της "Δικαιοσύνης" δεν απέκτησε ποτέ πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο, για αυτό άλλωστε και συσπείρωσε ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και πολιτικής απόχρωσης, οι οποίοι μπορεί να έχουν μεταξύ τους ριζικά αντίθετα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα και σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή να βρίσκονταν στο απέναντι στρατόπεδο. Ήταν όμως ταυτόχρονα ενα αίτημα τόσο γενικό, ώστε να είναι εύκολο να ελεγχθεί και να βρει τα όριά του.

Από την άλλη, τα ριζοσπαστικά και επαναστατικά κινήματα δεν κατάφεραν να παρέμβουν ουσιαστικά σε αυτό το ζήτημα, να το συνδέσουν πολιτικά με την γενικότερη έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης και να αναδείξουν τις βαθύτερες συστημικές αιτίες που οδήγησαν στο Έγκλημα. Παρά την συνεχή τους παρουσία στον δρόμο, πάρα τις εκατοντάδες εκδηλώσεις και την αμέριστη αλληλεγγύη που έδειξαν στους Συγγενείς, δεν φάνηκαν να μπορούν να καταστήσουν κυρίαρχα τα αντικαπιταλιστικά προτάγματα στον αγώνα αυτό, στον οποίο κυριάρχησε ένα αίσθημα εθνικής ενότητας και εναντίωσης στην παρούσα κυβέρνηση.

Δεν κατάφεραν δηλαδή, με λίγα λόγια, να καταστήσουν κοινό κτήμα των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που βρέθηκαν στον δρόμο - η πλειοψηφία των οποίων ντε φάκτο ανήκει στην τάξη μας- πως το ζήτημα δεν αφορά μόνο την συγκεκριμένη Κυβέρνηση ή μόνο συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα. Κανείς δεν αμφιβάλλει βέβαια πως οι παρόντες διαχειριστές του Κράτους είναι οι πιο βαθιά βουτηγμένοι στα συμφέροντα, τις μίζες και τα πάρε-δώσε με την μαφία και το μαύρο κεφάλαιο. Φυσικά και έχουν κάνει τα πάντα για να καλύψουν τους "υμετέρους". Φυσικά και είναι οι προτιμότεροι από το Κεφάλαιο διαχειριστές του συστήματος. Ωστόσο, το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο.

Το έγκλημα στα Τέμπη αναδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το που οδηγούν οι ακραίες καπιταλιστικές πολιτικές της ιδιωτικοποίησης των πάντων, της υποβάθμισης κάθε δημόσιας υποδομής στον βωμό του κέρδους. Ακόμη και η ίδια η συγκάλυψη και το ζήτημα με τα παράνομα καύσιμα που μετέφερε το τρένο, μας δείχνουν τον ακραίο βαθμό του εναγκαλισμού του Κράτους με το (μαύρο ή μη) Κεφάλαιο και τα επίπεδα ποταπότητας στα οποία μπορεί να εκπέσει το πρώτο για να καλύψει το δεύτερο.

Αφού λοιπόν το ριζοσπαστικό και επαναστατικό κίνημα δεν κατάφερε να νοηματοδοτήσει επαρκώς τον αγώνα, άνοιξε ο δρόμος για την διαμεσολάβηση, την αντιπροσώπευση και την κομματικοποίησή του. Αν και πολλά από τα υπάρχοντα κόμματα του κοινοβουλίου φάνηκε ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την ενασχόλησή τους με το ζήτημα και τις σχέσεις τους με συγκεκριμένους εκ των Συγγενών (Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, Νίκη) εν τέλει εμφανίστηκε το (υπό ίδρυση) κόμμα Καρυστιανού, το οποίο προβάλει ως μοναδική του αξίωση την "κάθαρση" του πολιτικού συστήματος και την "τιμωρία των υπευθύνων", δηλαδή των πολιτικών προσώπων που εμπλέκονται στο έγκλημα και τη συγκάλυψη. Η κυρία Καρυστιανού, της οποίας τον αγώνα για δικαίωση, από κοινού με τους υπόλοιπους συγγενείς, στήριξε εξαρχής το ριζοσπαστικό κίνημα, εμφανίζεται να μην έχει ξεκάθαρες θέσεις για όλα τα υπόλοιπα πολιτικά, κοινωνικά και κυρίως οικονομικά ζητήματα που μαστίζουν την πλειοψηφία της κοινωνικής βάσης και ιδίως την εργατική τάξη. Δηλώνει πως "υπερβαίνει" τον διαχωρισμό "Δεξιάς/Αριστεράς", ενώ ταυτόχρονα έχει συσπειρώσει στο επιτελείο της προσωπικότητες της ακροδεξιάς, κάτι που αντανακλάται και σε διάφορες δηλώσεις της.

Όμως, ως ξεκάθαρο κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα, τα Τέμπη δεν είναι ξεκομμένα από τα λοιπά κοινωνικά και ταξικά ζητήματα, τα καθημερινά εγκλήματα πάσης φύσης: στους χώρους εργασίας ("εργατικά ατυχήματα"), στα υδάτινα και χερσαία σύνορα (δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών), δεν είναι ξεκομμένα από τον πνιγμένο Θεσσαλικό Κάμπο και τα καμμένα δάση και σπίτια σε όλη την χώρα, από την Ρόδο μέχρι τον Έβρο. Δεν είναι ξεκομμένα από την φτώχεια και την ανεργία, μέσα σε ένα σύστημα που ιεραρχεί το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Υπαίτιοι για όλα τα παραπάνω δεν είναι μονάχα συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα τα οποία χρήζουν "τιμωρίας" και "κάθαρσης", ούτε καν μονάχα η συγκεκριμένη κυβέρνηση, όπως αναφέραμε και παραπάνω. Υπαίτιο είναι συνολικά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Το Κράτος και το Κεφάλαιο.

Ένα σύστημα διεθνές, που στον μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό εγκληματεί παντού με παρόμοιους τρόπους και επηρεάζει τις ζωές όλων των ανθρώπων που βρίσκονται υπό την κυριαρχία του, όπως φανερώθηκε πρόσφατα και με το νέο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία, χώρα στην οποία οι σιδηρόδρομοι άνοιξαν στον ιδιωτικό τομέα λίγα χρόνια πριν και που στην ιδιωτικοποίηση εμπλέκεται, τι περίεργο, η ίδια εταιρία που εξαγόρασε τα ελληνικά τρένα για μια μπουκιά ψωμί εν μέσω των μνημονίων, η Ιταλική Ferrovie dello Stato Italiane.

Μέσα σε αυτό το εκμεταλλευτικό Κρατικό-Καπιταλιστικό σύστημα, η απόδοση της "Δικαιοσύνης" δεν μπορεί να αφεθεί στα ελεγχόμενα αστικά δικαστήρια, αλλά ούτε και στα υπάρχοντα πολιτικά πλαίσια γενικότερα, δεν μπορεί να επέλθει μέσα από κοινοβουλευτικά κόμματα, ηγέτες και σωτήρες, όσο αντισυστημικό προφίλ κι αν παρουσιάζουν. Ακόμη και άνθρωποι με αγνές προθέσεις, όταν καταλήγουν να διεκδικούν την δικαίωση του αγώνα τους μέσω της εμπλοκής στο ίδιο το σύστημα που προκαλεί την αδικία και τον θάνατο, ουσιαστικά προδίδουν τον ίδιο τον σκοπό τους.

Ως αναρχικοί/ες δεν έχουμε αυταπάτες: Οι κοινωνικοί αγώνες κερδίζονται στους δρόμους, με την αλληλεγγύη και την αυτο-οργάνωση. Ακόμη κι αν επέλθει κάποιου είδους δικαστική δικαίωση ή πολιτική "κάθαρση" που θα αφορά το συγκεκριμένο έγκλημα στα Τέμπη, όσο οι συνθήκες που οδήγησαν σε αυτό παραμένουν ανέπαφες, τίποτα δεν εμποδίζει ένα νέο, παρόμοιο έγκλημα από το να συμβεί. Πραγματική δικαίωση για τα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών σημαίνει κατάργηση των όρων που το προκάλεσαν, ώστε να μην επαναληφθεί. Και μια τέτοια δικαίωση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την απόδοση πραγματικής κοινωνικής δικαιοσύνης, μέσα από τον συνολικό αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, έναν κόσμο ισότητας και ελευθερίας. Έναν κόσμο χωρίς καταπιεστές και καταπιεζόμενους, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Έναν κόσμο όπου το ιδιωτικό κέρδος δεν θα μπαίνει πάνω από τις ζωές μας, αφού δεν θα υπάρχει καν.

Οι νεκροί των Τεμπών περιμένουν. Αναμένουν δικαίωση. Και είναι καθήκον των ζωντανών να την αποδώσουν.

Όλοι και όλες στις απεργιακές διαδηλώσεις για τα Τέμπη, Σάββατο 28/2:
-11:00, Καμάρα. Στηρίζουμε τα μπλοκ των Σωματείων Βάσης και των Ταξικών Πρωτοβουλιών
-12.00, Άγαλμα Βενιζέλου. Στηρίζουμε τα καλέσματα των συγγενών των θυμάτων

🏴Οριζόντια Κίνηση - Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό🚩

3 χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

Όλοι και όλες στις απεργιακές διαδηλώσεις στις 28ης Φλεβάρη

Η παρούσα χρονική περίοδος διακρίνεται από την πιο οξεία νεοφιλελεύθερη επίθεση των τελευταίων δεκαετιών, μια επίθεση του Κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη, με κύριο συνένοχο το Κράτος, που λειτουργεί και νομοθετεί πάντα υπέρ των αφεντικών.

Νέοι εργασιακοί νόμοι, 13ωρα και περαιτέρω ελαστικοποίηση των όρων εργασίας μας. Εργατικά "ατυχήματα" (εργοδοτικές δολοφονίες) που πολλαπλασιάζονται, με πιο τραγικό το πρόσφατο παράδειγμα των 5 νεκρών εργατριών στο εργοστάσιο της εταιρίας "Βιολάντα" στα Τρίκαλα.
Ακρίβεια, υψηλά ενοίκια, πάγωμα των μισθών και φυσικά ο μπαμπούλας της ανεργίας ως αποτρεπτικός παράγοντας για όσους δυσανασχετούν.

Στο κομμάτι της στέγασης, τα διάφορα fund, στο βωμό του κέρδους, πέφτουν σαν τα κοράκια πάνω στα σπίτια της εργατικής τάξης και των λαϊκών οικογενειών, πάντα με την ανοχή του Κράτους, που δεν επιθυμεί να προστατέψει ούτε καν την πρώτη κατοικία, ούτε καν για τα πιο ευπαθή κοινωνικά στρώματα. Οι εξώσεις - ή οι απόπειρες τους- ακόμη και σε μονογονεϊκές οικογένειες, όπως πρόσφατα στον Εύοσμο, τείνουν να γίνουν καθημερινότητα σε αυτή την μανιώδη προσπάθεια του Κεφαλαίου να στραγγίξει και την τελευταία ρανίδα αίματος της τάξης μας.

Ταυτόχρονα, οι σταδιακές ιδιωτικοποιήσεις των πάντων, έρχονται να προστεθούν στο μαζικό ξεπούλημα των δημοσίων υποδομών που πραγματοποιήθηκε την εποχή των μνημονίων από όλες τις κυβερνήσεις. Σήμερα, οι υποδομές της υγείας, της παιδείας, των μεταφορών, βρίσκονται όλες στο χειρότερο δυνατό επίπεδο, ενώ στο κομμάτι της ενέργειας, τα μονοπώλια και το περίφημο "χρηματιστήριο" που δημιουργήθηκε, έχουν εκτινάξει τις τιμές στα ύψη και έχουν καταργήσει κάθε έννοια λογικής, πέραν της καπιταλιστικής φυσικά. Οι πολιτικές του κεφαλαίου πολλές φορές επιχειρείται να προωθηθούν και με ύπουλους τρόπους, όπως οι δήθεν "αγαθοεργίες" από ντεμέκ φιλανθρωπικά "ιδρύματα", όπως στην περίπτωση των Ωνάσειων Σχολείων που απειλούν να εξοβελίσουν δεκάδες μαθητές από τα σχολεία της γειτονιάς τους με υποτιθέμενο σκοπό την αναβάθμιση, ενώ στον ορίζοντα φαίνεται ξεκάθαρα η συστημική επιθυμία για περαιτέρω ανάθεση της διαχείρισης της παιδείας υπό την εποπτεία του Κεφαλαίου. Άλλωστε οι νεοφιλελεύθερες λογικές έχουν ήδη εισαχθεί πολύ βαθιά στο δημόσιο σχολείο, όπως η διαδικασία της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, που συνάντησε αντίσταση από αγωνιστές δασκάλους και καθηγητές, αλλά έφερε και αρκετές διώξεις και ποινές.

Όλη η παραπάνω υποβάθμιση του δημοσίου τομέα προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου και η άρνηση των κυβερνήσεων να επενδύσουν στην πρόληψη και την πρόνοια δεν είναι ολωσδιόλου ξεκομμένες από την δυστοπική πραγματικότητα που βιώνουμε: Κάθε χρόνο οι πυρκαγιές κατακαίνε τα δάση της χώρας (ενώ στην θέση των δέντρων ξεπηδούν με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα οι ανεμογεννήτριες της "πράσινης ανάπτυξης"), οι πλημμύρες στην Θεσσαλία έφεραν θανατηφόρες επιπτώσεις στις ζωές των ανθρώπων της περιοχής, οι οποίοι φαίνεται πως έχουν ξεχαστεί στην μοίρα τους. Η ακρίβεια στην ενέργεια και η στροφή των κρατών της ΕΕ σε πιο φτηνές λύσεις τροφίμων, φέρνουν την ήδη πιεσμένη φτωχή αγροτιά στα έσχατα όριά της, ενώ οι μαζικές θανατώσεις των κοπαδιών ως "λύση" στις μολυσματικές ασθένειες γονατίζουν τους κτηνοτρόφους.

Τέλος, η παγκόσμια στροφή προς την πολεμική οικονομία απαιτεί όλο και μεγαλύτερα κεφάλαια να δαπανούνται σε εξοπλισμούς, σε όπλα που σκοτώνουν χιλιάδες ανθρώπους της τάξης μας σε κάθε μήκος και πλάτος του πλανήτη. Κεφάλαια που θα μπορούσαν να είχαν καλύψει άμεσες ανάγκες των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων. Αντ' αυτού, βλέπουμε για άλλη μια φορά το Κεφάλαιο (πολεμικό, εμπορικό, κατασκευαστικό) να αυξάνει τα κέρδη του.

Το ίδιο το έγκλημα των Τεμπών είναι παράγωγο αυτής της πολιτικής που προτεραιοποιεί τα κέρδη του Κεφαλαίου έναντι της ασφάλειας και της ζωής των πολιτών.

Δεν ξεχνάμε πως η Κυβέρνηση εξαρχής προσπάθησε να αποκρύψει την ύπαρξη παράνομων εύφλεκτων υλικών, για να προστατεύσει τα καρτέλ στο λαθρεμπόριο καυσίμων, και να αποποιηθεί κάθε ευθύνης, καλύπτοντας τα μέλη της και ανάγοντας το έγκλημα σε δήθεν "τραγικό ανθρώπινο λάθος". Ταυτόχρονα μας φλόμωνε στα ψέματα εγκαινιάζοντας ηλεκτρονικά συστήματα που ακόμη δεν λειτουργούν στην πραγματικότητα και τα οποία, με κόστος λίγων μόλις χιλιάδων ευρώ, θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει το έγκλημα αν είχαν εγκατασταθεί εγκαίρως. Η ίδια αυτή κυβέρνηση, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, κλαίγονταν από την μία, πως δήθεν τους εξαπάτησε η Helleniс Train, η εταιρία που εξαγόρασε τους σιδηρόδρομους για μια μπουκιά ψωμί και λαμβάνει από πάνω αποζημίωση 61εκ. ευρώ, ενώ από την άλλη επέμεναν πως έχουν πραγματοποιήσει όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την διαλεύκανση της υπόθεσης και την αρωγή της δικαιοσύνης. Ίσως εννοούν το μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος, που απ' ό,τι φαίνεται, ανατέθηκε με συνοπτικές διαδικασίες σε ανύπαρκτες εταιρίες, από τις περιφερειακές αρχές, συνδεδεμένες άρρηκτα με την Κυβέρνηση. Ξέρουμε πολύ καλά πως καμία βοήθεια δεν μπορεί και δεν θέλει να παρέχει το αστικό σύστημα στην αληθινή απόδοση ευθυνών, καθώς υπεύθυνοι είναι στην πραγματικότητα οι ίδιοι και οι πολιτικές τους, φανερές ή παρασκηνιακές.

Επιπλέον, δεν ξεχνάμε ποτέ την χλεύη διαφόρων πολιτικών σαλτιμπάγκων, κυβερνητικών και μη, προς τα πρόσωπα των συγγενών των θυμάτων, που την μία τους αποκαλούσαν "ψεκασμένους" και την άλλη τους λοιδορούσαν ως αποζητούντες την αυτοπροβολή! Ήταν οι ίδιοι που, μετά τις μεγαλειώδεις περσινές διαδηλώσεις και αφού κατάλαβαν πως το ζήτημα δεν θα ξεχαστεί, όπως θα επιθυμούσαν, δήλωναν πως δήθεν καταλαβαίνουν τον πόνο τους και πως τους συμπαραστέκονται.

Είμαστε πεπιεσμένοι/ες πως η συνέχεια αυτής της πολιτικής, αυτού του απάνθρωπου συστήματος που υποτιμάει ακόμη και την ίδια την έννοια της ανθρώπινης ζωής (όπως είδαμε και στην απόπειρα της συγκάλυψης του εγκλήματος της Πύλου με τους περισσότερους από 550 νεκρούς μετανάστες, το πρόσφατο έγκλημα του Λιμενικού στην Χίο αλλά και φυσικά στην γενοκτονία της εποχές μας στην Παλαιστίνη) δεν είναι μονόδρομος. Αρκεί η εργατική τάξη να πάρει την κατάσταση στα χέρια της, να διεκδικήσει και να πετύχει τον ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων τα παράσιτα του Κεφαλαίου και τους πολιτικούς του αντιπροσώπους.

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως η "Δικαιοσύνη" δεν θα κερδηθεί μέσα από κόμματα και "ηγέτες", δικαστικές αίθουσες και κοινοβούλια. Θα κερδηθεί στους δρόμους, με αγώνα συλλογικό.

Οι εκατομμύρια άνθρωποι ανά την επικράτεια που βρέθηκαν πέρσι στους δρόμους όλης της χώρας μετά από τα καλέσματα των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, αλλά και όσοι/ες κάνουν την καθημερινή δουλειά μυρμηγκιού στους χώρους εργασίας, στις σχολές τους, έξω στην κοινωνία και επιμένουν να αγωνίζονται υπό πολύ δύσκολες συνθήκες, μας δείχνουν ότι κάτι συνεχίζει να κινείται εκεί έξω. Μας δείχνουν ότι η εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα δεν θα ανεχθούν για πολύ καιρό ακόμη την χλεύη, την συγκάλυψη, την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Αρκεί να παίξει ο κάθε ένας και η κάθε μία από εμάς, την οργανωμένη εργατική τάξη, τον ρόλο που του/της αναλογεί σε αυτή την υπόθεση.

Στις 28 Φλεβάρη, την επέτειο της δολοφονίας 57 ανθρώπων στα Τέμπη, απεργούμε διεκδικώντας την δικαίωση των συγγενών των θυμάτων. Την δικαίωση του αίματος των ίδιων των νεκρών, που ακόμη είναι νωπό, αν και καλυμμένο από τόνους χώματος και μπάζων.

Και ταυτόχρονα, διεκδικούμε εκείνες οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης, της λογικής του κέρδους πάνω από τον άνθρωπο και την φύση, των πολέμων και των γενοκτονιών, που επέτρεψαν σε αυτό το έγκλημα να συντελεστεί, να ανατραπούν, μέσα από την πάλη της οργανωμένης εργατικής τάξης και των φορέων της.

Μέχρι τότε, συνεχίζουμε να παλεύουμε για καλύτερες συνθήκες εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς και μια ζωή αξιοβίωτη για κάθε άνθρωπο.

Σάββατο 28 Φλεβάρη, όλοι και όλες στις απεργιακές κινητοποιήσεις για τα 3 χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη!

Προσυγκέντρωση 11:00 Καμάρα

Συγκέντρωση 12:00 Άγαλμα Βενιζέλου

Ταξική Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική

ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΑΓΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΕΡΓΑ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΤΉΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ ΩΣ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΛΩΡΙΔΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

Η ΘΛΙΨΗ ΜΑΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΑΜΙ ΟΡΓΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

28 ΦΛΕΒΑΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ |11:00 ΚΑΜΑΡΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ | 12:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΊΩΝ ΒΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ

Έχουν περάσει τρία χρόνια από το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023, όταν η επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 62 που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη συγκρούστηκε μετωπικά με εμπορική αμαξοστοιχία στα Τέμπη, με αποτέλεσμα 57 άνθρωποι να σκοτωθούν και να καούν ζωντανοί και δεκάδες να τραυματιστούν σοβαρά, ενώ υπάρχουν άτομα που παραμένουν αγνοούμενα. Τα θύματα αυτής της τραγωδίας ήταν άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, οι εργαζόμενες και εργαζόμενοι στο τρένο, φοιτήτ(ρι)ες, μετανάστ(ρι)ες, εργάτ(ρι)ες. Αυτό που συνέβη στα Τέμπη δεν ήταν ούτε «η κακιά στιγμή», ούτε «ατύχημα», ούτε «ανθρώπινο λάθος», όπως πάσχισε να προεξοφλήσει η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ. Ήταν μία κρατική και καπιταλιστική δολοφονία που φανέρωσε με τον χειρότερο και πιο τραγικό τρόπο τη (μη) αξία που έχουν οι ζωές μας στον καπιταλισμό και πόσο εύκολα αναλώσιμες είναι στον βωμό του κέρδους και μπροστά στην αναλγησία κράτους και κεφαλαίου.

Οι από τα κάτω κινητοποιήσεις και ο ξεσηκωμός για την κρατική και καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη χρειάζεται να συνενωθούν με όλους τους άλλους αγώνες που δίνονται σήμερα, διότι ο αγώνας είναι ένας, απέναντι στη γενικότερη υποτίμηση, απαξίωση και ευτελισμό των ζωών μας μέσα στη βίαιη πραγματικότητα που δημιουργεί ο καπιταλισμός. Η συνεχιζόμενη φτωχοποίηση της κοινωνικής βάσης, η καταστολή, οι δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στα χερσαία και υδάτινα σύνορα και ο εγκλεισμός τους στα camps, η έμφυλη βία και οι γυναικοκτονίες, η ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της υγείας, της παιδείας, των μεταφορών, του ρεύματος, των τηλεπικοινωνιών, η εκμετάλλευση της φύσης και των ζώων, η κακοπληρωμένη εργασία, οι πλειστηριασμοί είναι αποτελέσματα διαπλεκόμενων καταπιεστικών συστημάτων με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωπα και με τα οποία συγκρουόμαστε.

Ενιαίος δημόσιος σιδηρόδρομος

Αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και διαβίωσης.

Να μην θρηνήσουμε άλλα θύματα από το χέρι του κράτους και του κεφαλαίου.

Να υψώσουμε τα δικά μας αναχώματα στη θανατοπολιτική τους.

Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό

Rabbia Viola

elfeexm@espiv.exnet

ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ.

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 11:00 ΚΑΜΑΡΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 12:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Τρία χρόνια από το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη. Τρία χρόνια χωρίς δικαίωση.

Τρία χρόνια που κράτος και κεφάλαιο υποτιμούν συνεχώς τις ζωές μας μπροστά στο κέρδος. Οι πολιτικές ευθύνες αποσιωπούνται, κάθε εγκλημα βαφτίζεται «ατύχημα» και φυσικά οι δημόσιες μεταφορές παραμένουν επικίνδυνα υποβαθμισμένες.

Αυτό δεν ειναι τυχαίο.

Η υποχρηματοδότηση, η έλλειψη προσωπικού, οι ελλιπείς υποδομές και η απουσία βασικών συστημάτων ασφαλείας άνοιξαν τον δρόμο για τις ιδιωτικοποιήσεις και για ένα μοντέλο που θυσιάζει την ασφάλεια μας στο όνομα της κερδοφορίας. Η σκόπιμη συνεχής υποβάθμιση και απαξίωση της δημόσιας υποδομής, όπως έγινε και στην περίπτωση των δημόσιων σιδηροδρομικών μετακινήσεων, δείχνει πραγματικά με τον πιο σκληρό τρόπο την αδιαφορία κράτους και αφεντικών για την ανθρώπινη ζωή.

Δεν πέφτουμε όμως από τα σύννεφα: Πλέον το κράτος έχει πάρει ξεκάθαρα απειλητική στάση απέναντι σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας μας, προστατεύοντας το κεφάλαιο σφυρίζοντας αδιάφορα στις εκατοντάδες δολοφονίες εργατριών της τάξης μας (με πιο πρόσφατες τις δολοφονίες των 5 εργατριων στο εργοστασιο Βιολάντα)- ελέγχοντας πλήρως θεσμούς και ΜΜΕ, κάνοντας πλάτες στο Λιμενικό που δολοφονεί συστηματικά μετανάστριες και μετανάστες.

Την ίδια στιγμή, η επίθεση στη ζωή και την εργασία μας εντείνεται. Ελαστικές σχέσεις εργασίας, εξαντλητικά ωράρια που φτάνουν τις 13 ώρες, χαμηλοί μισθοί, ανασφάλεια, απολύσεις. Τα εργατικά «ατυχήματα» πληθαίνουν. Το κόστος στέγασης εκτοξεύεται, ενώ υγεία και παιδεία υποβαθμίζονται και εμπορευματοποιούνται, διευρύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες.

Ο αγώνας για δικαίωση είναι υπόθεση όλων μας. Δεν ανήκει σε κόμματα ούτε σε «εκπροσώπους». Ανήκει σε όσους και όσες παλεύουν καθημερινά για αξιοπρέπεια στη δουλειά και στη ζωή.

Ως εργαζόμενες και εργαζόμενοι στον κλάδο του επισιτισμού, γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει εντατικοποίηση, ανασφάλεια και υποτίμηση. Απεναντι στα εγκλήματα των αφεντικών, στην υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης και συνολικότερα της ζωής μας είναι η οργάνωση και αντίσταση στους χώρους δουλειάς.Μονο μέσω της οργάνωσης στη βάση και της συλλογικοποίησης των αναγκών μας μπορούμε να αντισταθούμε στις αντικοινωνικές πολιτικές του κράτους και των αφεντικών που μας επιβάλλονται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.

•Ασφαλη και δημόσια μέσα μαζικών μεταφορών

•Αυξήσεις στους μισθούς

•Συλλογικές συμβάσεις και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη

•Δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία

ΝΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΩΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ

ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ

*ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ.ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ 24ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ

** Μετά την πορεία, απεργιακή κουζίνα/bar οικονομικής ενίσχυσης στα γραφεια των σωματείων βάσης στη Μακρυγιάννη 7.

Καλεσμα στήριξης στην απεργιακή συγκέντρωση - πορεία για το κρατικό - καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

Σάββατο 28/2, 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου
Προσυγκέντρωση 11:00, Καμάρα

ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ - ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Τη νύχτα της 28ης Φλεβάρη 2023, δύο αμαξοστοιχίες της Hellenic Train, μία επιβατική και μία εμπορική, συγκρούονται μετωπικά στα Τέμπη, οδηγώντας στον θάνατο τουλάχιστον 57 ανθρώπων, δεκάδων τραυματιών, ενώ μέχρι και σήμερα ο ακριβής αριθμός των επιβαινόντων δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Από τις πρώτες ώρες μετά το έγκλημα, το κράτος και οι μηχανισμοί του επιδόθηκαν σε μια συντονισμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού, επιχειρώντας να παρουσιάσουν τη σύγκρουση ως «δυστύχημα», αποκρύπτοντας την εγκληματική της διάσταση και τη συστημική ευθύνη του κρατικού και καπιταλιστικού μοντέλου οργάνωσης των μεταφορών.

Παρά την προσπάθεια να αποδοθεί το γεγονός σε μεμονωμένα «ανθρώπινα λάθη», είναι πλέον σαφές πως τα Τέμπη δεν αποτέλεσαν ατύχημα, αλλά μια προδιαγεγραμμένη κρατική - καπιταλιστική δολοφονία, αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης του σιδηροδρομικού δικτύου, της διαχρονικής απαξίωσης των υποδομών, της έλλειψης συστημάτων ασφαλείας και της συνειδητής αγνόησης των προειδοποιήσεων των εργαζομένων. Η μεταβίβαση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ιδιωτικά συμφέροντα συνοδεύτηκε από τη λειτουργία ενός σιδηροδρομικού δικτύου με παλαιό τροχαίο υλικό, ελλιπή συντήρηση και ανύπαρκτους μηχανισμούς ελέγχου, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τη λογική του κόστους - οφέλους και της μεγιστοποίησης του κέρδους.

Στους μήνες και στα χρόνια που ακολούθησαν, το κράτος επιχείρησε να συγκαλύψει το έγκλημα, μπαζώνοντας τον τόπο της σύγκρουσης, έναν κρίσιμο χώρο για τη διερεύνηση των αιτιών, αποδίδοντας ευθύνες αποσπασματικά και αρνούμενο πεισματικά να διερευνήσει κρίσιμα στοιχεία. Παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες, επί μακρό χρονικό διάστημα αποκλειόταν επισήμως το ενδεχόμενο μεταφοράς παράνομου και εύφλεκτου φορτίου από την εμπορική αμαξοστοιχία, την ίδια στιγμή που οι συγγενείς των θυμάτων λοιδορούνταν και αντιμετωπίζονταν ως εμπόδιο στην «κανονικότητα». Τα πορίσματα και τα ντοκουμέντα που ήρθαν στο φως αργότερα επιβεβαιώνουν ότι η φωτιά που ακολούθησε τη σύγκρουση δεν ήταν τυχαία, αλλά συνδέεται άμεσα με τη μεταφορά εύφλεκτων χημικών, στοιχείο που κόστισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο άρνησης, συγκάλυψης και θεσμικής βίας, η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα θύματος του εγκλήματος των Τεμπών, αποτέλεσε μια κραυγή αξιοπρέπειας απέναντι στη σιωπή της εξουσίας. Ο Πάνος Ρούτσι ξεκίνησε απεργία πείνας έξω από τη Βουλή, απαιτώντας την εκταφή του γιου του, προκειμένου να πραγματοποιηθούν ουσιαστικές ιατροδικαστικές και τοξικολογικές έρευνες που θα μπορούσαν να φωτίσουν τα πραγματικά αίτια του θανάτου. Το κράτος, επιλέγοντας για ακόμη μία φορά τη στάση της αδιαφορίας, άφησε έναν άνθρωπο να φτάσει στα όρια της σωματικής κατάρρευσης, χωρίς να ικανοποιήσει άμεσα το αίτημά του, αποδεικνύοντας πως ακόμη και ο πόνος των συγγενών μετατρέπεται σε πεδίο πολιτικής διαχείρισης.

Το έγκλημα των Τεμπών δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά μέρος μιας παγκόσμιας πραγματικότητας, όπου οι υποδομές, οι μεταφορές και οι ζωές των από τα κάτω θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Από τη προσφατη σύγκρουση αμαξοστοιχιών στην Ισπανία, που ανέδειξε ξανά τις θανατηφόρες συνέπειες της υποβάθμισης της ασφάλειας και της ιδιωτικοποίησης, μέχρι την κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ στη Σερβία, σε ένα έργο που είχε παρουσιαστεί ως «ανακαινισμένο», το μοτίβο παραμένει το ίδιο.

Κράτη και εταιρείες που δολοφονούν και στη συνέχεια επιχειρούν να αποσείσουν τις ευθύνες τους.

Παρά την καταστολή και τη συστηματική προσπάθεια απονεύρωσης των αντιδράσεων, το έγκλημα στα Τέμπη προκάλεσε ένα ευρύ κοινωνικό ρήγμα. Μαζικές διαδηλώσεις, γενικές απεργίες, φοιτητικές καταλήψεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις της καταστολής σημάδεψαν την περίοδο που ακολούθησε, εκφράζοντας την άρνηση μεγάλων κομματιών της κοινωνίας να αποδεχθούν τον θάνατο ως κανονικότητα. Παρά το πέρασμα του χρόνου, το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει ανοιχτό, καθώς καμία ουσιαστική λογοδοσία δεν έχει υπάρξει.

Ως αναρχικοί/ες αναγνωρίζουμε πως ο πραγματικός εχθρός δεν είναι ούτε αόρατος ούτε στιγμιαίος, αλλά εντοπίζεται στο ίδιο το σύστημα του κράτους και του κεφαλαίου, που οργανώνει την κοινωνία με όρους εκμετάλλευσης, υποτίμησης της ζωής και συστηματικής βίας. Απέναντι σε αυτό το σύστημα αντιτάσσουμε την οργάνωση από τα κάτω, τη συλλογικότητα, την ταξική αλληλεγγύη και τον διεθνισμό, ως τα μόνα μέσα για να υπερασπιστούμε τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας. Να μη συνηθίσουμε στον θάνατο, να μη δεχτούμε τη λήθη, να αγωνιστούμε για την ανατροπή κράτους και καπιταλισμού, για την ελευθερία, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΚΟΡΔΟΒΑ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΟΥΤΕ Η ΚΑΚΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ - ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Libertatia
συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Τρία χρόνια μετά τη μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία στην ιστορία της χώρας με αποτέλεσμα 57 νεκρούς σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ήταν ένα κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα καθώς το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας από το κράτος στους καπιταλιστές και η απαξίωση των μέτρων ασφαλείας έγινα μεθοδικά και με σχέδιο. Η προσπάθεια συγκάλυψης που ακολούθησε είναι χαρακτηριστική της νοοτροπίας των κυβερνήσεων.
Ένοχοι για το έγκλημα είναι τόσο το πολιτικό προσωπικό που εφάρμοσε τις συγκεκριμένες πολιτικές όσο και οι εταιρείες που ενεπλάκησαν με κάθε τρόπο σε αυτή τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης. Οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους είχαν καταγγείλει επανειλημμένα μέσω των συνδικαλιστικών τους οργάνων τις ελλείψεις στην ασφάλεια.
Καθημερινά βιώνουμε την απαξίωση της ζωής μας όπως το έδειξε και το πρόσφατο πρόβλημα με την βλάβη στις εναέριες συγκοινωνίες και ένα ανάλογο ατύχημα με αεροπλάνα αποφεύχθηκε μόνο με τις προσπάθειες των εργαζομένων. Κανένα μέτρο δεν λαμβάνεται αν δεν μπει πρώτα στο ζύγι του κέρδους.
Ένα χρόνο πριν έγιναν τεράστιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα με βασικό αίτημα την απόδοση δικαιοσύνης. Για λίγες μέρες η κοινωνία κατάλαβε τη δύναμή της και τρόμαξε την κυβέρνηση αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε κάποιο απτό αποτέλεσμα. Είναι επιτακτικό να συνεχίσουμε τον αγώνα εκεί που τον αφήσαμε.
Είτε θα αποδεχθούμε ότι οι ζωές μας μετράνε λιγότερο από τα κέρδη του κεφαλαίου -τόσο της «νόμιμης» όσο και της παράνομης δραστηριότητας του- είτε θα αγωνιστούμε. Η ανάγκη να οργανωθούμε και να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Αυτοοργανώμενα, χωρίς αυταπάτες για εκλογικούς σωτήρες, σε κάθε χώρο δουλειάς και κοινωνικά πεδίο όλες/οι οι εργαζόμενες/οι να παλέψουμε για την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος που γεννά μόνο κέρδη για τους λίγους και δυστυχία και θάνατο για τους πολλούς. Που δεν θα διστάσει να ξεκινήσει νέους πολέμους στην προσπάθεια του να ξεπεράσει ακόμα μια δομική κρίση. Για μια κοινωνία οργανωμένη σε άλλες βάσεις, αυτές τις ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΚΑΜΑΡΑ, 11:00
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, 12:00

Στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων βάσης και των ταξικών πρωτοβουλιών

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
e-mail επικοινωνίας: lib_exthess@hoextmail.coexm

blog: https://libertasalonica.wordpress.com

Το έγκλημα στα Τέμπη να μην συγκαλυφθεί, δικά τους τα κέρδη δικοί μας οι νεκροί

Συμμετέχουμε στην απεργία της 28ης Φλεβάρη
Προσυγκέντρωση, Καμάρα στις 11:00
Συγκέντρωση, Άγαλμα Βενιζέλου στις 12:00

Στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων βάσης και των ταξικών πρωτοβουλιών

Έχουν περάσει 3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, όπου 57 άτομα δολοφονήθηκαν πάνω στις ράγες των τρένων στην μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία της χώρας, όταν μια επιβατική αμαξοστοιχία συγκρούστηκε με μια εμπορική. Επίσης, μεγάλος είναι ο αριθμός των τραυματιών που επέζησαν της σύγκρουσης αφήνοντας τους ανεξίτηλες μνήμες από τη τραγική εκείνη νύχτα. Από τη πρώτη στιγμή κυβέρνηση-ΜΜΕ έκαναν τεράστια προσπάθεια να δοθεί η αίσθηση του ανθρώπινου λάθους, δίνοντας διάφορες κακοστημένες παραστάσεις για να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, με κύριο στόχο την αποποίηση των ευθυνών τους.

Η σύγκρουση αυτή εκτός του ότι ήταν προδιαγεγραμμένη, αναδεικνύει σε βάθος την αναλγησία κράτους/κεφαλαίου απέναντι στην ανθρώπινη ύπαρξη. Αρχικά είναι ξεκάθαρο ότι η επίθεση που γίνεται στους χώρους εργασίας τα προηγούμενα χρόνια με όλα αντεργατικά νομοσχέδια αλλά και στη συνδικαλιστική δράση συνολικά σκοπό έχει την αποδυνάμωση και πειθάρχηση της τάξης μας. Επιδιώκουν μια εργατική τάξη απενεργοποιημένη και αδύναμη σε συνδυασμό με μια φοβισμένη κοινωνική βάση. Δυστυχώς για αυτούς στην περίπτωση αυτή οι εργαζόμενοι έγκαιρα είχαν προειδοποιήσει για ό,τι έπεται και η εργοδοσία συνειδητά επέλεξε την μαζική δολοφονία στον βωμό του κέρδους και της εξυπηρέτησης συμφερόντων. Ο ΟΣΕ είναι βέβαια μέρος των ιδιωτικοποιήσεων και προφανώς δεν έγινε το παραμικρό για την βελτίωση της ασφάλειας των δικτύων, απεναντίας το δίκτυο υποβαθμίστηκε, εκατομμύρια χάθηκαν σε μίζες και ρουσφέτια με την εμπλοκή της διαφθοράς να φτάνει σε ανώτατα επίπεδα.

Ότι επακολούθησε της σύγκρουσης αποτελεί την επιτομή της συγκάλυψης, σε μια υπόθεση που έχει συνταράξει την κοινωνία η οποία σύσσωμη βρίσκεται -μετά από καιρό- σε κίνηση. Όμως αυτή η κινητικότητα δεν ήρθε σε κενό χρόνο, είναι το αποτέλεσμα μιας ακραίας αντικοινωνικής πολιτικής κράτους/κεφαλαίου όλων των προηγούμενων χρόνων, όπου είχαν συνηθίσει να λειτουργούν με αλαζονεία χωρίς την έννοια του πολιτικού κόστους και σαφώς δεν υπολόγισαν οτι η καταπίεση αυτή λειτουργεί σωρευτικά. Οι ογκώδεις κινητοποιήσεις έδωσαν την αίσθηση ότι υπάρχει σιωπηρός κοινωνικός αναβρασμός που έχει διάρκεια και απαιτεί δικαιοσύνη για τα θύματα. Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου βγήκε στους δρόμους σε μια από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει τα τελευταία 20 χρόνια.

Κυρίαρχο ζητούμενο στο έγκλημα των Τεμπών είναι η απονομή δικαιοσύνης στην μνήμη των θυμάτων. Όμως όποιο και να είναι το αποτέλεσμα της δικαστικής εξουσίας σε σχέση με τις ποινικές ευθύνες των εμπλεκόμενων η πραγματική δικαιοσύνη θα αποδοθεί στους γεμάτους δρόμους και πλατείες της χώρας, από όλους αυτούς που θα ανταποκριθούν στο κάλεσμα των απεργιών, των συγγενών όλων των συλλογικοτήτων και φορέων της κοινωνίας που θα σπάσουν τον φόβο απαιτώντας δικαιοσύνη.

Η οργή στα καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας μπορεί να κλιμακωθεί και να βγει εκτός των συνηθισμένων ορίων. Οι χειρισμοί του εγκλήματος των Τεμπών έρχονται σε σειρά όλων των προηγούμενων να δημιουργήσουν ένα μείγμα κοινωνικής ασφυξίας. Από την κατάργηση του 8ώρου και τα ελλιπή μέτρα προστασίας στους χώρους εργασίας φτάσαμε να μετράμε 113 δολοφονημένους εργαζόμενους το 2024 και πάνω από 200 το 2025, από την υποβάθμιση της υγείας και την υποστελέχωση σε όλες τις δομές άνθρωποι πεθαίνουν περιμένοντας ένα ασθενοφόρο ή μεταφέρονται σε καρότσες, από την ακρίβεια που φτωχοποιεί καθημερινά ακόμα μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα υπέρογκα ποσά των λογαριασμών και λοιπών εξόδων (ρεύμα/καύσιμα/ενοίκιο/σούπερ μάρκετ κτλ), από την πνιγμένη Θεσσαλία μέχρι τον καμένο Έβρο, από την κατεστραμμένη Εύβοια μέχρι το ναυάγιο στην Πύλο, έως και την ακραία καταστολή σε οποιαδήποτε έκφανση της ζωής μας ένοχοι είναι το κράτος και κεφάλαιο.

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΩΝ

ΓΙΑ ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΕΝΟΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης Πυρανθός

ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΩΣ ΤΗ ΒΙΟΛΑΝΤΑ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

Δεν είναι ατυχήματα
Είναι εγκλήματα

Σωματείο Εργαζομένων στην Έρευνα και την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (ΣΕΡΕΤΕ) | Παράρτημα Θεσσαλονίκης

Καλεσμα στήριξης στην απεργιακή συγκέντρωση - πορεία για το κρατικό - καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

Σάββατο 28/2, 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου
Προσυγκέντρωση 11:00, Καμάρα

ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ - ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Τη νύχτα της 28ης Φλεβάρη 2023, δύο αμαξοστοιχίες της Hellenic Train, μία επιβατική και μία εμπορική, συγκρούονται μετωπικά στα Τέμπη, οδηγώντας στον θάνατο τουλάχιστον 57 ανθρώπων, δεκάδων τραυματιών, ενώ μέχρι και σήμερα ο ακριβής αριθμός των επιβαινόντων δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Από τις πρώτες ώρες μετά το έγκλημα, το κράτος και οι μηχανισμοί του επιδόθηκαν σε μια συντονισμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού, επιχειρώντας να παρουσιάσουν τη σύγκρουση ως «δυστύχημα», αποκρύπτοντας την εγκληματική της διάσταση και τη συστημική ευθύνη του κρατικού και καπιταλιστικού μοντέλου οργάνωσης των μεταφορών.

Παρά την προσπάθεια να αποδοθεί το γεγονός σε μεμονωμένα «ανθρώπινα λάθη», είναι πλέον σαφές πως τα Τέμπη δεν αποτέλεσαν ατύχημα, αλλά μια προδιαγεγραμμένη κρατική - καπιταλιστική δολοφονία, αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης του σιδηροδρομικού δικτύου, της διαχρονικής απαξίωσης των υποδομών, της έλλειψης συστημάτων ασφαλείας και της συνειδητής αγνόησης των προειδοποιήσεων των εργαζομένων. Η μεταβίβαση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ιδιωτικά συμφέροντα συνοδεύτηκε από τη λειτουργία ενός σιδηροδρομικού δικτύου με παλαιό τροχαίο υλικό, ελλιπή συντήρηση και ανύπαρκτους μηχανισμούς ελέγχου, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τη λογική του κόστους - οφέλους και της μεγιστοποίησης του κέρδους.

Στους μήνες και στα χρόνια που ακολούθησαν, το κράτος επιχείρησε να συγκαλύψει το έγκλημα, μπαζώνοντας τον τόπο της σύγκρουσης, έναν κρίσιμο χώρο για τη διερεύνηση των αιτιών, αποδίδοντας ευθύνες αποσπασματικά και αρνούμενο πεισματικά να διερευνήσει κρίσιμα στοιχεία. Παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες, επί μακρό χρονικό διάστημα αποκλειόταν επισήμως το ενδεχόμενο μεταφοράς παράνομου και εύφλεκτου φορτίου από την εμπορική αμαξοστοιχία, την ίδια στιγμή που οι συγγενείς των θυμάτων λοιδορούνταν και αντιμετωπίζονταν ως εμπόδιο στην «κανονικότητα». Τα πορίσματα και τα ντοκουμέντα που ήρθαν στο φως αργότερα επιβεβαιώνουν ότι η φωτιά που ακολούθησε τη σύγκρουση δεν ήταν τυχαία, αλλά συνδέεται άμεσα με τη μεταφορά εύφλεκτων χημικών, στοιχείο που κόστισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο άρνησης, συγκάλυψης και θεσμικής βίας, η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα θύματος του εγκλήματος των Τεμπών, αποτέλεσε μια κραυγή αξιοπρέπειας απέναντι στη σιωπή της εξουσίας. Ο Πάνος Ρούτσι ξεκίνησε απεργία πείνας έξω από τη Βουλή, απαιτώντας την εκταφή του γιου του, προκειμένου να πραγματοποιηθούν ουσιαστικές ιατροδικαστικές και τοξικολογικές έρευνες που θα μπορούσαν να φωτίσουν τα πραγματικά αίτια του θανάτου. Το κράτος, επιλέγοντας για ακόμη μία φορά τη στάση της αδιαφορίας, άφησε έναν άνθρωπο να φτάσει στα όρια της σωματικής κατάρρευσης, χωρίς να ικανοποιήσει άμεσα το αίτημά του, αποδεικνύοντας πως ακόμη και ο πόνος των συγγενών μετατρέπεται σε πεδίο πολιτικής διαχείρισης.

Το έγκλημα των Τεμπών δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά μέρος μιας παγκόσμιας πραγματικότητας, όπου οι υποδομές, οι μεταφορές και οι ζωές των από τα κάτω θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Από τη προσφατη σύγκρουση αμαξοστοιχιών στην Ισπανία, που ανέδειξε ξανά τις θανατηφόρες συνέπειες της υποβάθμισης της ασφάλειας και της ιδιωτικοποίησης, μέχρι την κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ στη Σερβία, σε ένα έργο που είχε παρουσιαστεί ως «ανακαινισμένο», το μοτίβο παραμένει το ίδιο.

Κράτη και εταιρείες που δολοφονούν και στη συνέχεια επιχειρούν να αποσείσουν τις ευθύνες τους.

Παρά την καταστολή και τη συστηματική προσπάθεια απονεύρωσης των αντιδράσεων, το έγκλημα στα Τέμπη προκάλεσε ένα ευρύ κοινωνικό ρήγμα. Μαζικές διαδηλώσεις, γενικές απεργίες, φοιτητικές καταλήψεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις της καταστολής σημάδεψαν την περίοδο που ακολούθησε, εκφράζοντας την άρνηση μεγάλων κομματιών της κοινωνίας να αποδεχθούν τον θάνατο ως κανονικότητα. Παρά το πέρασμα του χρόνου, το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει ανοιχτό, καθώς καμία ουσιαστική λογοδοσία δεν έχει υπάρξει.

Ως αναρχικοί/ες αναγνωρίζουμε πως ο πραγματικός εχθρός δεν είναι ούτε αόρατος ούτε στιγμιαίος, αλλά εντοπίζεται στο ίδιο το σύστημα του κράτους και του κεφαλαίου, που οργανώνει την κοινωνία με όρους εκμετάλλευσης, υποτίμησης της ζωής και συστηματικής βίας. Απέναντι σε αυτό το σύστημα αντιτάσσουμε την οργάνωση από τα κάτω, τη συλλογικότητα, την ταξική αλληλεγγύη και τον διεθνισμό, ως τα μόνα μέσα για να υπερασπιστούμε τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας. Να μη συνηθίσουμε στον θάνατο, να μη δεχτούμε τη λήθη, να αγωνιστούμε για την ανατροπή κράτους και καπιταλισμού, για την ελευθερία, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΚΟΡΔΟΒΑ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΟΥΤΕ Η ΚΑΚΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ - ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Libertatia
συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό