kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Πορεία για την 8η Μάρτη

Η 8η Μάρτη δεν είναι γιορτή, είναι μέρα αγώνα και αντίστασης

Η 8η Μάρτη, φέρνει στη μνήμη μας τους φεμινιστικούς και ταξικούς αγώνες που έδωσαν εργάτριες το 1857 σε εργοστάσιο υφαντουργίας στη Ν.Υόρκη, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας καθώς και τις άγριες απεργίες που ακολούθησαν τις επόμενες χρονιές. Έχει χαραχτεί ως μέρα αντίστασης στην πατριαρχία και το κεφάλαιο, όσο και αν τείνουν να την μετατρέψουν σε μια καπιταλιστική γιορτή. Η θεσμική κατοχύρωση της ως "ημέρα της γυναίκας" είναι μία προσπάθεια να σβηστεί από αυτήν η αγωνιστικότητά της. Ακόμη χειρότερα, όταν μιλάν για "γιορτή του ωραίου φύλου", με εκπτώσεις σε "γυναικεία" ρούχα ή διαφημίσεις με χαρωπές νοικοκυρές αναπαράγονται ακόμη μία φορά τα έμφυλα στερεότυπα. Ορίζουν ποια σώματα μπορούν να είναι γυναικεία και ποια όχι και τα εμπορευματοποιούν κάνοντάς τα βιτρίνα για τα μαγαζιά τους. Όσο υπάρχει η καταπίεση θα γεννιούνται αντιστάσεις και αγώνες των από κάτω, αγώνες τους οποίους το κυρίαρχο καθεστώς προσπαθεί να περιορίσει και να αφομοιώσει• ενώ ακόμη και οργανώσεις της αριστεράς μπορεί να περιορίζουν το ποιά υποκείμενα αφορούν οι φεμινιστικοί αγώνες.

Το εξουσιαστικό σύστημα ανέκαθεν προσπαθούσε να ελέγξει τις ζωές, το χρόνο μας, το ποια θα είμαστε καθώς και τις ανθρώπινες μας σχέσεις, ώστε να είναι πιο εύκολο ύστερα να μας εκμεταλλευτεί. Οι νόμοι του κράτους μαζί με τους κοινωνικούς κανόνες, που θέτει η πατριαρχία, καθορίζουν τον αποδεκτό ανθρωπότυπο, αυτόν που θα επωφελείται από την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, και από την άλλη αυτήν που θα δουλεύει για τη διαιώνιση της, με την δεύτερη να οφείλει να είναι πλήρως υποταγμένη. Τα αφεντικά πολλές φορές χρησιμοποιούν την εξουσία τους για να παρενοχλήσουν τις εργαζόμενές τους, μετατρέποντας το χώρο εργασίας σε χώρο φόβου και ανασφάλειας. Σε ένα κλίμα όπου κυριαρχεί ο ατομικός/ανταγωνιστικός δρόμος, αυτός της προσωπικής ανέλιξης, διαχωρίζονται τα εργαζόμενα και έτσι δεν μπορεί εύκολα να επιτευχθεί η συλλογική ενδυνάμωση και συσπείρωση απέναντι στον εκάστοτε παρενοχλητή (αφεντικό, πελάτη η ακόμη και συνάδελφο). Επιπλέον, στο καπιταλιστικό σύστημα οι ζωές των εργατ(ρι)ών μπαίνουν στο ζύγι με τα κέρδη των επιχειρήσεων, με τη ζυγαριά να πέφτει προς τα δεύτερα. Κάτι τέτοιο είδαμε να συμβαίνει και στο εργοστάσιο "Βιολάντα", όπου οι ελλιπείς προδιαγραφές μέσα στις οποίες αυτό λειτουργούσε και η χρόνια αδιαφορία για την έκθεση των εργατριών σε εύφλεκτα αέρια, δολοφόνησαν 5 εξ'αυτών.

Με αφορμή την 8η Μάρτη θα θέλαμε να μιλήσουμε για την έμφυλη βία που είναι τόσο διάχυτη στην καθημερινότητά μας καθώς και το πως ασκείται αυτή σε θεσμικό επίπεδο. Με τα κυκλώματα trafficking, φυλακίζονται θηλυκότητες, ντόπιες και μετανάστριες, αλλά και παιδιά, και κακοποιούνται σεξουαλικά για να βγάζουν λεφτά οι άθλιοι αυτού του κόσμου. Σε αυτά τα κυκλώματα είναι μπλεγμένα σύσσωμα κράτος και παρακράτος, με κεφάλια αστυνομικούς (βλέπε Μπουγιούκος), ανθρώπους που βρίσκονταν ή βρίσκονται στη βουλή (όπως στελέχη της ΝΔ ή της Χρυσής Αυγής), κυκλώματα προστασίας (όπως Greek Mafia) και άλλους πόσους οικογενειάρχες και νοικοκυραίους που εκμεταλλεύονται την ταξική και κοινωνική θέση αυτών των θηλυκοτήτων.

Η νομιμοποιημένη βία του κράτους εκδηλώνεται φανερά στις δικαστικές αίθουσες, μέσα στις οποίες οι καταγγέλλουσες έμφυλης βίας αναγκάζονται να αναβιώνουν το τραύμα τους απέναντι σε προέδρους και εισαγγελείς που τις αντιμετωπίζουν σαν να είναι αυτές οι κατηγορούμενες, καθώς κύριο μέλημα της αστικής δικαιοσύνης ήταν και θα είναι πάντα η προστασία, διατήρηση και διαιώνιση των εξουσιαστικών αξιών αυτής της κοινωνίας. Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση ομαδικού βιασμού στο Α.Τ. Ομόνοιας. Κατά τη δίκη της υπόθεσης, αφού η 19χρονη εξήγησε ότι δεν μπόρεσε εξαρχής να αντιδράσει διότι πάγωσε, η πρόεδρος της είπε "κανονικά δίνεις ένα χαστούκι και το καταγγέλλεις". Η διαδικασία αυτή εξουθενώνει τα επιζώντα ψυχικά και οικονομικά, καθώς καλούνται να εμφανίζονται ξανά και ξανά στα δικαστήρια και να επαναφέρουν την εμπειρία τους στη μνήμη τους, προσπαθώντας μπροστά στον θύτη τους να αποδείξουν πως τα έχουν κάνει όλα "σωστά" και εκείνος όλα "λάθος", σε ένα σύστημα που αδιαφορεί για το βίωμά τους. Τις ίδιες απαιτήσεις από τα επιζώντα έμφυλης βίας έχει και η κοινωνία, έχοντας θέσει σαν την εικόνα του "σωστού θύματος" αυτό που διεκδικεί δικαίωση, όμως μόνο σε νομιμοποιημένα πλαίσια και μόνο αν δεν "άργησε να το θυμηθεί". Έτσι, οι επιζώσες οδηγούνται στην αμφισβήτηση των ίδιων τους των εμπειριών και αναμνήσεων, και κατ' επέκταση στην απομόνωση και τη σιωπή.

Ωστόσο, η πατριαρχία δεν προάγεται μονάχα στις δικαστικές αίθουσες• βάζει διαρκή εμπόδια στις ζωές μας. Οι έμφυλες επιταγές, μας διέπουν χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε από πολύ μικρή ηλικία. Οι κοινωνικοί θεσμοί όπως η οικογένεια, το σχολείο και η εργασία, δομούν τους έμφυλους ρόλους και τους μεταβιβάζουν σε κάθε προσωπικότητα. Έτσι, το καθένα μεγαλώνει σε μία άκρως πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, η οποία καθορίζει τόσο το ίδιο, όσο και τις διαπροσωπικές σχέσεις που αυτό διατηρεί, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ολόκληρες κοινωνικές ομάδες, περιθωριοποιημένες από την κοινωνία. Μέσω αυτής της περιθωριοποίησης, αρχίζουν να κανονικοποιούνται και οι πιο έμπρακτες πρακτικές αποκλεισμού, όπως αυτές είναι οι επιθέσεις, τόσο λεκτικές όσο και σωματικές κατά των queer ατόμων. Ακόμη, κανονικοποιείται η βία που ασκείται σε θηλυκότητες, όπως βλέπουμε να συμβαίνει με τις τόσες γυναικοκτονίες, που δολοφονούνται από κάποιον άντρα που τις θεωρούσε κτήμα τους. Το κράτος μέσω των μηχανισμών του σε συνδυασμό με την κοινωνική αδιαφορία είναι αυτά που οπλίζουν τα χέρια των γυναικοκτόνων.

Για εμάς είναι πολύπλευρο ζήτημα, θέλουμε να απελευθερωθούμε από τις κοινωνικές αυτές πιέσεις• Το δίπολο "γυναίκα-άντρας" στο φύλο είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα το οποίο θέτει το πως θα εξυπηρετήσουμε το κυρίαρχο σύστημα. Εμείς βλέπουμε τα εαυτά μας εκτός αυτών των προτύπων και των εμφύλων ρόλων που μας επιβάλλονται. Να μην θρηνήσουμε καμία και κανένα άλλο, να μην γίνονται τα βιώματά μας εικόνα στις ειδήσεις. Το κάθε υποκείμενο που ζει σε αυτή την κοινωνία, πλήτετται είτε άμεσα είτε πιο έμμεσα από την πατριαρχία. Οι αγώνες μας, οφείλουν να είναι συλλογικοί και γεμάτοι αλληλοκατανόηση. Να σηκώσουμε αναχώματα στην πατριαρχική καταπίεση το ένα δίπλα στην άλλη, πιστεύοντας τα βιώματά της κάθε μίας και οξύνοντας τα συλλογικά αντανακλαστικά μας. Θέλουμε και αυτή την 8η Μάρτη με πορείες να γεμίσουμε τους δρόμους και να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΔΡΑΚΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΤΕΡΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Καμία μόνη/ Κανένα μόνο στο δρόμο, στη δουλειά και πουθενά.

Καλούμε σε πορεία την Κυριακή 08/03 12:00 στην Καμάρα

Ανοιχτή αντιπατριαρχική συνέλευση για την 8η Μάρτη

8η Μάρτη, ημέρα αντίστασης και αγώνα

ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

στα εργασιακά κάτεργα, στα σύνορα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα αστυνομικά τμήματα, στους δρόμους

Ενάντια στον βάρβαρο κόσμο της Εξουσίας που δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα άλλο πέρα από Πόλεμο, Φασισμό, εκμετάλλευση, καταπίεση και καταστολή- Οργάνωση και Αγώνας για τη Χειραφέτηση και την Αναρχία

Από την Παλαιστίνη, το Ιράν και το Σουδάν ως το Μεξικό και τις ΗΠΑ -Διεθνιστική Αλληλεγγύη

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ- ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ

Ομαδα ενάντια στην πατριαρχία - Αναρχική Πολιτική οργάνωση ομοσπονδία συλλογικοτήτων

Η 8η Μάρτη είναι ημέρα μνήμης, αγώνα και διεκδικήσεων. Ούτε γιορτή, ούτε εμπόρευμα.

Πιάνοντας το νήμα των αγώνων των θηλυκοτήτων, από την πρώτη απεργία των εργατριών το 1804, μέχρι και σήμερα, οποιαδήποτε κατάκτηση μας είναι αποτέλεσμα αγώνων και οπισθοχώρηση της εξουσίας μπροστά σε αυτούς. Τίποτα δεν μας χαρίστηκε, οι κατακτήσεις είναι αποτέλεσμα των απεργιών, των διαδηλώσεων και την δημιουργία γυναικείων σωματείων από τη μεγάλη Βρετανία μέχρι τις ΗΠΑ. Είναι αποτέλεσμα του ξεσηκωμού και των μακροχρόνιων κινητοποιήσεων των εργατριών που εναντιώθηκαν στις άθλιες συνθήκες εργασίας και στην υποτίμηση των ζώων τους από τα αφεντικά. Ωστόσο η εξουσία δεν σταμάτησε πότε να προσπαθεί να άρει όσα κερδήθηκαν με αγώνες. Γι' αυτό οφείλουμε να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε και να αγωνιζόμαστε, ειδικά σε μια εποχή που εντείνεται η καταπίεση που επιβάλλουν η πατριαρχία, το κράτος και ο καπιταλισμός.

Ερχόμενα στο σήμερα, αποτελεί γεγονός ότι οι ζωές μας εξακολουθούν να μην έχουν σημασία για το κεφάλαιο και την εξουσία. Τα εγκλήματα των Τεμπών, της Πύλου και της Χίου να αποτελούν κάποια από τα πιο γνωστά παραδείγματα. Οι πολεμικές συγκρούσεις και οι ιμπεριλιαστικές επεμβάσεις δεν είναι καθόλου μακριά μας, με μεγαλύτερη αυτή τη στιγμή τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος- δολοφόνο του Ισραήλ. Οι πολεμικές δαπάνες της χώρας φτάνουν τα δισεκατομμύρια, ενώ τα εργαζόμενα άτομα επιβιώνουν με μισθούς πείνας. Τα αιτήματα μας ως εργατριες συστηματικά αγνοούνται από τους εργοδότες μας, και επειδή είμαστε θυληκότητες, και επειδή είμαστε εργάτριες. Κάθε χρόνο μετράμε εργατικές δολοφονίες, με αποκορύφωμα τις 5 νεκρές εργάτριες στη βιομηχανία "Βιολάντα", οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας. Με τις πλάτες του κράτους, οι επιχειρήσεις καταπατούν συστηματικά τους εργασιακούς νόμους, ενώ το ίδιο το κράτος φροντίζει να ξηλώνει τα εναπομείναντα εργασιακά δικαιώματα, προς όφελος του κεφαλαίου οδηγώντας στην εξάντληση τα/τις/τους εργαζόμενα/ες/ους. Η ακροδεξιά ρητορική και η νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούν οι κυβερνήσεις παγκοσμίως, δεν διστάζουν να θυσιάζουν ακόμα και τις ζωές μας στον βωμό του κέρδους. Ενάντια σε ένα σύστημα λοιπόν, που γεννά θάνατο και εκμετάλλευση, που μας θέλει συμμορφωμένες και πειθήνιες για να εξυπηρετούμε τα συμφέροντα του κεφαλαίου, οι αγώνες μας είναι πιο επίκαιροι και επιτακτικοί από ποτέ.

Κατακτήσεις που τις θεωρούμε δεδομένες, όπως η άμβλωση, βλέπουμε να αμφισβητούνται με νέους νόμους τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ε.Ε. Ακόμα, έμπρακτα παρατηρούμε ότι οι διοικητές των νοσοκομείων αρνούνται σε άτομα με μήτρα το κατοχυρωμένο δικαίωμα τους στην ασφαλή άμβλωση. Ο λόγος, απλούστατα, ότι οι ίδιοι δεν το θεωρούν σωστό… Μέσα από την ηθική αξιολόγηση στα σώματα μας, μας επιβάλουν σε έναν εξευτελισμό και μειώνουν την αξία μας. Μέσα από τον έλεγχο στα σώματα μας προσπαθούν να μας ωθήσουν στον ιδιωτικό τομέα, κάνοντας την υγεία προτέρημα. Νομοθεσίες που απειλούν την αυτοδιάθεση μας και ωθούν σε παράνομες και επικίνδυνες επεμβάσεις με αρνητικές συνέπειες στα σώματα και την ψυχική υγεία μας. Από την άλλη στην Ελλάδα, το νέο νομοθετικό πλαίσιο περιορίζει το καθηκοντολόγιο των μαιών/ μαιευτών, με αποτέλεσμα να τους αφαιρεί την αρμοδιότητα για την ανεξάρτητη παρακολούθηση και εκτέλεση φυσιολογικών τοκετών, αν δεν υπάρχει γιατρός στη δομή. Αυτό "απομακρύνει" τις μαίες από τις γυναίκες, μετατρέποντας την φυσιολογική γέννα από μια βιολογική διαδικασία σε ιατρική πράξη, με κίνδυνο την περαιτέρω αύξηση των καισαρικών και ιατρικών παρεμβάσεων. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος για όσες κατοικούν σε απομακρυσμένες περιοχές και στην επαρχία, όπου δεν υπάρχουν διαθέσιμοι γιατροί, ακόμα και για επείγουσες περιπτώσεις.

Η υποτίμηση της αυτοδιάθεσης, της ελευθερίας και της ζωής μας ολόκληρης γιγαντώνεται στα σώματα των θηλυκοτήτων με την υποκρισία του κράτους και των μηχανισμών του, που σε κάθε ευκαιρία ξεπλένει και συγκαλύπτει παιδοβιαστές, μαστροπούς, γυναικοκτόνους. Με εισαγγελείς που θεωρούν ότι ένα 12χρονο παιδί μπορεί να συναινέσει σε σεξουαλικές πράξεις. Με μπάτσους που βιάζουνε γυναίκες μέσα στα τμήματα ( όπως η υπόθεση βιασμού της 19χρονης στο ΑΤ Ομόνοιας) που δολοφονούν ρομά και μετανάστ(ρι)ες, που διώχνουν θύματα έμφυλης βίας από τα τμήματα και διατρανώνουν ότι συντελούν ενεργά στην εξάλειψη της έμφυλης βίας, επειδή έφτιαξαν …το panic button. Με δικαστικούς που διώκουν θύματα trafficking, που κατηγορούν και ρίχνουν την ευθύνη στα επιζώντα ότι δε κατήγγειλαν νωρίτερα τους κακοποιητές τους, επανατραυματίζοντας τα επιζώντα. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα όταν τα άτομα που υφίστανται κακοποίηση, υφίστανται κι άλλες καταπιέσεις πέρα από τις έμφυλες, όπως οι μετανάστριες, οι τοξικοεξαρτημένες, οι φτωχές, οι κρατούμενες, οι σεξεργάτριες, τα θύματα trafficking κ.α. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν αναδεικνύονται καν οι ιστορίες τους, ενώ ακόμα κι αν ακουστούν έρχονται αντιμέτωπες/α με έντονη καχυποψία, ενώ συχνά η δεινή τους θέση τις/τα αναγκάζει να μένουν με τους καταπιεστές τους.

Επιπλέον, μέσα στη σύνθεση ενός δημόσιου χώρου που δεν χωρά οτιδήποτε θεωρείτε ως περιθωριακό και «άλλο», τα υποκείμενα που φέρουν πολλαπλές ταυτότητες εκτοπίζονται, αορατοποιούνται και δέχονται διαρκή υποτίμηση και βία. Οι τρανσφοβικές και ομοφοβικές επιθέσεις μας δείχνει ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι μοιρασμένος σε όλους και όλα το ίδιο. Ένας ακόμα διαχωρισμός που έρχεται από τα πάνω με θεσμικούς φορείς να αναφέρονται και να αποδέχονται μόνο δύο φύλα και να ενισχύουν το αφήγημα της ετεροκανονικότητας, κανονικοποιώντας και διαχέοντας στην κοινωνία τη σεξιστική ρητορική, την τρανσφοβία και την ομοφοβία.

΄Όσο κι αν επιδιώκουν το κράτος και το κεφάλαιο με διάφορα τεχνάσματα να υποβιβάσουν το νόημα της 8ης Μάρτη, με την απαγόρευση των απεργιακών κινητοποιήσεων στην Αθήνα από τη μια, και με τη μετατροπή της για ακόμη μια χρονιά σε καπιταλιστική γιορτή «τιμώντας την καλή σύζυγο, την καλή μητέρα, την καλή νοικοκυρά», εμείς θα είμαστε εδώ για να αναδείξουμε το πραγματικό νόημα αυτής της ημέρας. Για εμάς η 8η Μάρτη αποτελεί ημέρα μνήμης και ταξικών αγώνων ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.

Όλες/α μαζί αντιστεκόμαστε σε κάθε συστημική προσπάθεια υποβάθμισης των ζωών μας.

Να σταματήσουν οι εμφυλοκτονίες.

Να βάλουμε τέλος στην έμφυλη βία και καταπίεση.

Να προσδιορίζουμε εμείς τα ίδια το φύλο και την σεξουαλικότητα μας. Καμία ανοχή σε τρανσοφοβικές και ομοφοβικές επιθέσεις και συμπεριφορές.

Να σταθούμε δίπλα σε κάθε καταπιεσμένη μετανάστρια, σε κάθε καταπιεσμένη εργάτρια, σε κάθε επιζώσα έμφυλης κακοποίησης.

Να υψώσουμε ανάχωμα στις ορέξεις του κράτους και των αφεντικών που θέλουν να δουλεύουμε με μισθούς πείνας μέχρι να πεθάνουμε.

Να σπάσουμε το φράγμα των έμφυλων διακρίσεων σε μισθολογικά ζητήματα.

Να βάλουμε φρένο στον θάνατο που σπέρνουν κράτος και κεφάλαιο με τις πλάτες των ΜΜΕ.

Διεκδικούμε δημόσια, δωρεάν και ποιοτική υγεία. Με ελεύθερες, ασφαλής και δωρεάν αμβλώσεις/τοκετούς για όσα άτομα το επιθυμούν.

Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία όπου η αυτοδιάθεση του ατόμου θα είναι αυτονόητη, που η επιλογή διακοπής κύησης δε θα τίθεται σε "δημόσια διαβούλευση".

Να μην αφήσουμε τα θύματα trafficking μόνα τους απέναντι στις αδηφάγες ορέξεις των κακοποιητών τους.

Απέναντι στο καθεστώς διαίρεσης που προσπαθεί να επιβάλλει η εξουσία αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας.

Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό Rabbia Viola

** Συμμετέχουμε στο μπλοκ της ανοιχτής αντιπατριαρχικής συνέλευσης για την 8η Μάρτη **

Κείμενο καλέσματος στην πορεία 8η Μαρτη.

Η 8η Μάρτη προτείνεται πρώτη φόρα το 1910 από τη Διεθνή Διάσκεψη Γυναικών να καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας. 8 Μαρτίου του 1917, πραγματοποιείται μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας από εργάτριες της κλωστοϋφαντουργικής βιομηχανίας. Απεργούν για "Ψωμί και Ειρήνη" και βγαίνουν στους δρόμους για τον τερματισμό του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και την ανατροπή του Τσάρου. Με την παραίτηση της κυβέρνησης κατοχυρώνεται το δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες και η μέρα καθιερώνεται ως επίσημη αργία στη Σοβιετική Ένωση. Το 1975 θεσπίζεται από τα Ηνωμένα Έθνη η 8η Μάρτη ως η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Η πρώτη Ημέρα της Γυναίκας, ωστόσο, λαμβάνει χώρα στις 28 Φεβρουαρίου του 1909, στη Νέα Υόρκη, από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Αμερικανών. Δίνει έναυσμα για δεκαετίες διαδηλώσεων και απεργιών του γυναικείου κινήματος οι οποίες στη συνέχεια θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του ευρύτερου κινήματος απελευθέρωσης. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, στις 28 Φεβρουαρίου του 2026 καταγράφεται η πρώτη γυναικοκτονία του έτους στην Ελλάδα, ακολουθώντας τις 19 γυναικοκτονίες του προηγούμενου έτους, τις 50.000 διεθνώς το 2024, και αιώνες καταπίεσης, βίας και φόνου εις βάρος γυναικών.

Παρά την συμφωνημένη εκεχειρία, το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ συνεχίζει την γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, ενώ πρόσφατα έκλεισε όλα τα περάσματα προς την Γάζα, επιβάλλοντας πλήρη αποκλεισμό. Καθημερινά, οι Παλαιστίνιες δολοφονούνται, βιάζονται, βασανίζονται, αποκλείονται από κάθε είδους ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Ταυτόχρονα, τις τελευταίες μέρες οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδισαν το Ιράν, εν μέσω διαπραγματευτικών προσπαθειών. Η επίθεση αυτή, που είχε ως πρόφαση, μεταξύ άλλων, την δήθεν προσπάθεια για απελευθέρωση των γυναικών και την διασφάλιση των δικαιωμάτων τους, είχε ως αποτέλεσμα τον βομβαρδισμό ενός γυναικείου δημοτικού σχολείου στο Μινάμπ, με τουλάχιστον 168 νεκρές μαθήτριες, καθώς και ενός κλειστού γυμναστηρίου στην πόλη Λαμέρντ, με θύματα 20 αθλήτριες. Όλα αυτά την στιγμή που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προφασίζονται ότι στόχος τους είναι η απελευθέρωση των γυναικών του Ιράν και η διασφάλιση των δικαιωμάτων τους.

Στις 26/01, σημειώθηκε ισχυρή έκρηξη στο εργοστάσιο τροφίμων της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο πέντε εργατριών. Δεν επρόκειτο για κάποιο τυχαίο ατύχημα, αλλά για μία εργοδοτική δολοφονία, με θύματα τις εργαζόμενες γυναίκες, οι οποίες αναγκάζονταν να εργάζονται σε νυχτερινές βάρδιες κάτω από άθλιες εργασιακές συνθήκες, σε ένα εργοστάσιο στο οποίο στο οποίο επί μήνες παραβλέπονταν τα απαραίτητα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και αποτελούσε κίνδυνο για τις εργαζόμενες.

Παράλληλα με τις συγκυρίες αυτές θυμόμαστε τις κρατούμενες μετανάστριες και προσφύγισσες που ζουν στα παγωμένα κοντέινερ πίσω από τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης της χώρας μας, σαν αυτό της Σιντίκης Σερρών, στερούμενες ιατροφαρμακευτικής κάλυψης και ειδών υγιεινής. Αναγνωρίζουμε την δολοφονική πατριαρχική βία που σήμερα ασκούν άντρες σε γυναίκες στο Σουδάν με τη μορφή του "κυνηγιού μαγισσών", "πρακτικής" που παρατηρούνταν κατά τον 15° αι. στην Ευρώπη , με τον ίδιο σκοπό, δηλαδή της υφαρπαγής της περιουσίας και κληρονομιάς των γυναικών, ως μέσω υποδούλωσης ή αφανισμού. Δεν παραλείπουμε να κοιτάξουμε και βασικά "προνόμια" που αποκτήθηκαν στη λευκή Δύση, με υποχωρήσεις και οπισθοδρομήσεις να σημειώνονται μέχρι και σε θέματα ασφαλείας στη γέννα με την απομάκρυνση των μαιών, και την αμφισβήτηση της ακεραιότητας του δικαιώματος για άμβλωση, ως αποτέλεσμα της ακροδεξιάς ρητορικής ή της ελλιπούς διάθεσης δημοσίων νοσοκομείων που την εκτελούν.

Παρόλο που βρισκόμαστε σε μία εποχή έξαρσης της έμφυλης βίας και ανατροπής κεκτημένων του φεμινιστικού κινήματος, η Παγκόσμια Ημέρα Γυναικών έχει χάσει τον επαναστατικό χαρακτήρα της και έχει μετατραπεί σε εμπορική εορτή. Όσο το δικαίωμα μας πάνω στα σώματά μας καταπατείται και η ασφάλειά μας διαλύεται στα χέρια cis-het αντρών, τα media μας κατευνάζουν με ροζ δημοσιεύεις και προσφορές σε πολυτελή δώρα. Με τη συμφόρηση μισογυνιστικής ρητορικής στην πολιτική, την απάθεια του κόσμου μπροστά σε φριχτές περιπτώσεις σεξουαλικής βίας σε εμπόλεμες περιοχές και την άνοδο δημοφιλίας του νεοφιλελεύθερου λευκού, τερφικου φεμινισμού, η ανάγκη για αντίσταση και αλληλεγγύη καθίσταται πιο αναγκαία από ποτέ. Κανένα δικαίωμα δε γεννήθηκε μέσω «διαβούλευσης» και κρατικής παρέμβασης αλλά μέσω συνεχών αντιστάσεων και αιματηρών αγώνων.

Η γυναικεία χειραφέτηση είναι άρρηκτα διαπλεγμένη με την ευρύτερη έννοια της απελευθέρωσης του ανθρώπου. Ταξικότητα, ρατσισμός, μισαναπηρία και ομοτρανσφοβια διέπονται από μεγάλο φορτίο έμφυλης καταπίεσης η οποία συχνά αγνοείται και από τα άτομα εντός του ίδιου του κινήματος. Το φεμινιστικό κίνημα έθεσε τα θεμέλια για το ξεκίνημα πολλών επαναστάσεων με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Οκτωβριανή Επανάσταση (η οποία άτυπα θεωρείται πως ξεκίνησε από την μεγάλη απεργία των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας στις 8 Μαρτίου του 1917). Το φεμινιστικό κίνημα εγγυήθηκε την επιβίωση όλων των υπολοίπων επαναστατικών κινημάτων με τις εργάτριες να γεμίζουν τους δρόμους στις απεργίες της κλωστοϋφαντουργίας το 1857, τις μετανάστριες να βγαίνουν μπροστά στον αγώνα, τις τρανς λεσβίες μαζί με τις σεξεργάτριες να αντιστέκονται στην καταστολή και ταυτόχρονα να περιθάλπουν τα θύματα των συγκρούσεων του Stonewall και του HIV.

Για αυτόν τον λόγο είναι χρέος όλων μας να ακολουθήσουμε στα καλέσματα στην πορεία προς τιμήν της 8ης Μάρτη.

ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΚΑΝΕΝΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΟΛΑ

Καμάρα 12.00

Pride & Rebellion

Ραντεβού στους δρόμους.

Κείμενο καλέσματος στην πορεία 9η Μαρτη.

Στις 9 Μαρτίου του 2024, δύο κουήρ άτομα δέχονται ομο-τρανσφοβική επίθεση καθώς διασχίζουν την πλατεία Αριστοτέλους. Ξεκινώντας από μία παρέα νέων αγοριών, και συγκεντρώνοντας τελικά έναν όχλο γεμάτο μίσος, άτομα μαζεμένα στην πλατεία Αριστοτέλους στρέφουν την προσοχή τους στα δύο μη-δυαδικά άτομα, βρίζοντας, απειλώντας, και πετώντας σε αυτά γυάλινα μπουκάλια. Το πλήθος, που μάρτυρες τοποθετούν στις εκατοντάδες, κυνηγάει τα άτομα, ουρλιάζοντας προτροπές προς βία και απειλές προς τη ζωή τους. Τελικά, μετά από ανθρωποκυνηγητό με τσουγκράνες και πασσάλους και μετά από την πολύωρη αγνόησή τους από τους μάρτυρες του συμβάν, τα άτομα βρίσκουν καταφύγιο σε κοντινό μαγαζί.

Μπροστά σε μία εξαιρετικά βίαιη και χυδαία ομο-τρανσφοβική επίθεση στο κέντρο της πόλης, οι περαστικοί παραμένουν αμέτοχοι, ενώ οι μπάτσοι αποδεικνύουν για άλλη μία φορά την ανικανότητά και την απροθυμία τους, απαντώντας στην κλήση για δολοφονικό όχλο τριακοσίων ατόμων με δύο άτομα, αγνοώντας τα θύματα και επιτρέποντας σε ένα δεύτερο κύμα λεκτικών επιθέσεων να λάβει χώρο μπροστά τους. Παρά την παράκληση από το ένα από τα δύο μη-δυαδικά άτομα, οι μπάτσοι αρνούνται να προχωρήσουν σε προσαγωγές, μέχρι μισή ώρα αργότερα όποτε και προσάγουν 24 άτομα με βασικό κριτήριο την καταγωγή τους. Τα όργανα καταστολής κάνουν για άλλη μια φορά προφανή τόσο τα πραγματικά τους όπλα όσο και τον πραγματικό εχθρό τους. Οι δεκαετίες εγκλημάτων κατά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και αστυνομικής βίας μας φανερώνουν πως οι μπάτσοι προχωράνε με τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την ομο-τρανσφοβία και τον σταυρό -πάντα- μπροστά. Κάθε μπάτσος αποτελεί φορέας όχι μόνο άπειρου μίσους, με το οποίο έχει εκπαιδευτεί, αλλά και φορέας μιας ιδεολογίας που προστατεύει τα πρότυπα της ετεροκανονικότητας και του εθνικισμού. Αποκλίνουσες από τα πεπατημένα της πατριαρχίας υπάρξεις καταστέλλονται προς υπεράσπιση της "καθαριότητας" και ακεραιότητας του λευκού, πλούσιου, cis-het άνδρα και της αισθητικής του.

Τρομαχτικότερο γεγονός εντός του ήδη τραγικού συμβάντος ήταν η καθολική απουσία αλληλεγγύης και βοήθειας των ατόμων από τους παρευρισκόμενους στην περιοχή ανθρώπους. Η επέκταση του συνεχόμενα αυξανόμενου φασισμού στα ΜΜΕ και στη διεθνή πολιτική σκηνή (ιδιαίτερα μετά την επανεκλογή του Τραμπ), η συντηρητικότητα της εκπαίδευσης και η απομόνωση της αγάπης στα όρια του θεσμού της οικογένειας έχουν απονεκρώσει κάθε αλληλέγγυο και συντροφικό αντανακλαστικό του ανθρώπου. Είναι προφανής η επί χρόνια δομημένη προπαγάνδα της ανοχής και η ενωτική δύναμη που δυστυχώς κατέχει το μίσος. Η γενιά που χαρακτηρίζεται από ψηφιακή αυτοαποτύπωση (μέσω social, AI), που έχει εκπαιδευτεί μόνο με τους όμοιους με αυτήν και ταυτίζει τον αυτοσκοπό της με την αναπαραγωγή (πρότυπο της πυρηνικής οικογένειας) έχει λειψή ορατότητα των πόλων σωστού και λάθους.

Σε κάθε είδους ρατσιστική επίθεση απαντάμε εμείς. Την ημέρα μετά την ακραία επίδειξη ομο-τρανσφοβίας στην Αριστοτέλους, η Θεσσαλονίκη στέκεται απέναντι στο μίσος και τον φασισμό με μία τεράστια διαδήλωση αλληλεγγύης που συγκινεί και ενδυναμώνει. Όπως τότε, έτσι και κάθε μέρα, ΛΟΑΤΚΙΑ+ και αλληλέγγυα βγαίνουμε στους δρόμους περήφανα, δεν τρομοκρατούμαστε και δεν υποκύπτουμε στον φασισμό. Απαντάμε στις ομοτρανσφοβικες επιθέσεις στα λεωφορεία και τις πλατείες των αστικών κέντρων, αλλά και τα επεισόδια που δεν μαθαίνουμε από επαρχία, για αυτό λοιπόν, δύο χρόνια μετά, κατεβαίνουμε στους δρόμους κουήρ, μη-συμμορφούμενα με τις νόρμες τους, και γεμάτα οργή, διεκδικώντας πίσω την πόλη μας.

Αν χτυπήσουν ένα, απαντάμε όλα μας.

Στο δρόμο στη δουλειά, ποτέ κανένα μόνο, την ομοτρανσφοβία και το φασισμό τσακίζουμε στο δρόμο.

18:00, 9 Μαρτίου, Άγαλμα Βενιζέλου

βραδυ παραγωγή

μέρα αναπαραγωγή

μίσος και οργή για όσα μας κλέβουν τη ζωή

Πορεία/ Κυριακή 8 Μάρτη/ 12:00 Καμάρα

Στη Βιολάντα πέθαναν 5 εργάτριες. Γυναίκες που δούλευαν στη βραδινή βάρδια σε ένα εργοστάσιο που δουλεύει 24 ώρες την ημέρα, για να γυρίσουν σπίτι να φροντίσουν τα παιδιά. Γυναίκες της εργατικής τάξης, που καλούνταν να εργάζονται 8 ώρες στην παραγωγή (μπισκότων) και άλλες 8 (+++++) στην αναπαραγωγή· φροντίδα του σπιτιού, φροντίδα του μπαμπά, φροντίδα του παιδιού. Που δούλευαν για το μεροκάματο μέσα στη μαύρη νύχτα για λίγα περισσότερα χρήματα σε ένα εργοστάσιο που δεν σταματάει να παράγει ποτέ, που επέστρεφαν σε ένα σπίτι που δεν σταματάει να χρειάζεται φροντίδα ποτέ. Γυναίκες εκτεθειμένες σε όλους τους κρατικούς μηχανισμούς που εγκλωβίζουν τα υποκείμενα σε ρόλους: φύλου, τάξης, φυλής, εκτεθειμένες στις κακές ποιότητες της ζωής: στη φτώχεια, στον εκφασισμό, στην αποξένωση, στην αφάνεια. 250 εργάτριες δούλευαν στη Βιολάντα, μερικές εκατομμύρια κάπου αλλού. Δεν ήταν άτυχα παραδείγματα, δεν είμαστε μεμονωμένα περιστατικά. Είμαστε μέρος μίας τάξης, που είναι καθημερινά εκτεθειμένη σε όλα αυτά που καταπνίγουν κάθε επιθυμία για ζωή, που προκαλούν δυστυχία και απομόνωση, που οδηγούν στο βίαιο θάνατο. Έναν μοιραίο θάνατο που καθορίζεται από την εργασία μας, ορατή και μη, από τους ρόλους μας, έμφυλους και μη.

Στην ανασφάλεια αυτής της ζωής και στην επισφάλεια αυτής της φτώχειας έχει στρέψει το ενδιαφέρον του το κράτος και παρουσιάζει τη στράτευση των γυναικών σαν τον κρατικό μηχανισμό που μεριμνά και συμπεριλαμβάνει όλες αυτές τις ανάγκες. «Πρόσβαση σε νοσοκομεία, λέσχες, αναγνώριση του χρόνου θητείας ως προϋπηρεσία, μοριοδότηση για το ΑΣΕΠ» είναι κίνητρα που φαντάζουν ονειρικά σε αυτό το χωροχρονικό συγκείμενο και ο στρατός- που μέχρι τώρα ήταν αντρικό προνόμιο- προσδίδει μία χειραφετητική χροιά σε όλο το σκηνικό. Όμως η «γυναίκα στρατιώτης» είναι άλλη μία ταυτότητα που περιορίζει το σώμα σε νέους ρόλους, σε νέες καταπιέσεις, σε νέους περιορισμούς. Είναι η υποτίμηση των φωνών που ζητούν μία άλλη ποιότητα ζωής και η αναγωγή τους στις ανάγκες του έθνους. Δεν είναι απόρροια των φεμινιστικών αγώνων που διεκδικούν μια ζωή έξω από την αφάνεια, είναι η εργαλειοποίηση αυτών. Ένας πόλεμος που μας χωράει όλες δεν είναι η κατεύθυνση προς τη ζωή που διεκδικούμε, το έθνος δεν είναι η ζεστή φτερούγα που θα μας αγκαλιάσει όλες, ο στρατός δεν είναι το μέρος που θα τακτοποιηθούν τα περιθώρια του κοινωνικού ιστού. Στράτευση σημαίνει πειθάρχηση των σωμάτων, απώλεια των αισθήσεων, στέρηση της επιθυμίας.

Δεν είναι η εθελοντική στράτευση όμως η αφετηρία της υποτίμησης των επιθυμιών μας. Η αποσύνδεση του σώματος από όλα αυτά που του δίνουν την ιδιότητα του ατόμου συμβαίνει σε στάδια- ούτε σε μια στιγμή ούτε σε ένα νομοσχέδιο- και το τέλμα της αποτυπώνεται σε μία γυναικοκτονία. Σε μία γυναικοκτονία εκδηλώνεται όλο το φάσμα των στερησεων του σώματος: από την στέρηση της ελευθερίας να ορίζει και να επιθυμεί μέχρι την στέρηση της ίδιας της ζωής, και γίνεται η αναγωγή του σε έναν κατοπτρισμό: οργής, ζήλειας, ιδιοκτησίας, αρρώστιας, στέρησης, δύναμης, εξουσίας. Σε έναν κατοπτρισμό όλων αυτών που χτίζουν το κέλυφος της αρρενωπότητας, που χρειάζεται η πατριαρχία και τα δομεί πάνω μας. Σε ένα πεδίο άσκησης εξουσίας, επιβολής ορίων, περιορισμού ελευθεριών και ενίοτε πηγή κερδοφορίας. Τότε το σώμα εγκλωβίζεται από ακόμη πιο βίαιους μηχανισμούς καταστολής.

Σε όλα αυτά εμείς βλέπουμε τις πολλαπλές ταυτότητες που συναντιούνται σε ένα σώμα- φυλετικές, έμφυλες, ταξικές- και το καθιστούν πιο ευάλωτο και εκτεθειμένο στη βία, βλέπουμε τους σύνθετους μηχανισμούς πειθάρχησης και καταστολής που πλέκονται και εγκλωβίζουν το σώμα σε ρόλους αποκομμένους από επιθυμία και αυτοδιάθεση. Βλέπουμε και τον κοινό παρονομαστή όλων αυτών: την ευαλωτότητα των σωμάτων μας· εκεί που βρίσκει η πατριαρχία το πεδίο για να ασκήσει την εξουσία της. Βλέπουμε τις κοινωνικές κατασκευές να πλαισιώνουν τις σχέσεις μας, να δημιουργούν διαχωρισμένα πεδία και αποστάσεις.

Είναι η αποδόμηση αυτών των ταυτοτήτων που απεγκλωβίζει τα σώματα από τα αποπνικτικά δίπολα, που μετατρέπει την ευαλωτότητα σε κινητήρια δύναμη και επιθυμία. Είναι η ρευστότητα που καθιστά την κάθε ταυτότητα ικανή να διαπερνά και να αγκαλιάζει τα διάχυτα σημεία του κοινωνικού πλέγματος, να δημιουργεί ρωγμές στους στερεοποιημένους εαυτούς και συνδέσεις μεταξύ των ετερόκλητων βιωμάτων. Και είναι αυτές οι συνδέσεις και οι ρήξεις που σχηματίζουν τις σχέσεις μέσα στις οποίες υπάρχουμε όπως θέλουμε, που συγκροτούν τις υποκειμενικότητες των εαυτών. Σε αυτή την κοινωνία που προστάζει πως οποιαδήποτε γκρίζα ζώνη, αμφισβήτηση, πειραματισμός πρέπει να καταστραφεί εμείς κάνουμε αυτή τη ρευστότητα δύναμή μας: απαγκιστρωνόμαστε από τα δίπολα· άνδρας-γυναίκα, ικανός- ανάπηρος, ορατή- αόρατη αναπηρία, δειλός- ήρωας. Εμείς θα επιμένουμε πως αυτός ο κόσμος και τα δίπολα του δε μας χωράνε, πως μπορούμε να είμαστε πολλά παραπάνω και τίποτα από αυτά.

calvaluna

ομάδα για την ανάδειξη/ανάδυση του κουηρ-φεμινισμού

calvexaluna@riexseup.net

Η Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας και η επέτειος 2 χρόνων από τις ομοτρανσφοβικές επιθέσεις στην Αριστοτέλους πρέπει να είναι δύο μέρες υπερηφάνειας για όλες τις γυναίκες, τις θηλυκότητες και τα άτομα που δεν ταιριάζουν στα στερεότυπα ταυτότητας και έκφρασης φύλου. Στις 8 Μαρτίου, εκατομμύρια γυναίκες σε όλον τον κόσμο βγαίνουν στους δρόμους για τη διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων στο σπίτι και στη δουλειά, για παροχές διευκόλυνσης της γονεϊκότητας, για βελτίωση των υλικών όρων της ζωής. Και ειδικά στη Θεσσαλονίκη, στις 9 Μαρτίου τα λοατκια+ και αλληλέγγυα άτομα πάμε στην πλατεία Αριστοτέλους με όποια εμφάνιση εκφράζει τον εαυτό μας και το φύλο μας για να απαιτήσουμε με την παρουσία μας το αυτονόητο, να κυκλοφορούμε ελεύθερα σε όλη την πόλη. Ντυνόμαστε όπως μας αρέσει, βαφόμαστε, βάζουμε τα αξεσουάρ μας και κατεβαίνουμε στην πλατεία για να διαδηλώσουμε ενάντια στις ομοτρανσφοβικές επιθέσεις των νεαρών ακροδεξιών, αλλά και να χαρούμε τη δημόσια παρουσία μας όπως ακριβώς είναι, όχι όπως θέλουν τα φασισταριά να μας περιορίσουν.

Ας είμαστε όλα και στις δύο μέρες!

Την Κυριακή 8 Μαρτίου θα στηρίξουμε το μπλοκ του Pride & Rebellion στην Καμάρα στις 12:00.

Tη Δευτέρα 9 Μαρτίου θα μαζευτούμε από τις 17:00 για ένα Queer Public DIY MakeUp Event. Ελάτε να βαφτούμε παρέα κατευθείαν στην Αριστοτέλους. Όσα θέλετε, φέρτε μαζί σας τα δικά σας υλικά μακιγιάζ, αλλά θα φέρουμε και εμείς αρκετά για όσα δεν έχετε.

Και στις 18:00 θα βγούμε στους δρόμους για λοατκια+ αντιφασιστική πορεία! Θα μας βρείτε στο μπλοκ του Ανοιχτού Συντονισμού Θεσσαλονίκης για τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης Τρανς Θυμάτων.

ομάδα Sylvia Rivera - για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride

πηγή : email που λάβαμε στις 4 Μαρτίου 16h

8η ΜΑΡΤΗ - ΗΜΕΡΑ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ

Κάλεσμα στήριξης σε συγκέντρωση - πορεία: Κυριακή 8 Μαρτίου, 12:00 Καμάρα

Στον δρόμο του αγώνα ενάντια στον θάνατο, τον πόλεμο και την φτώχεια, τα κυκλώματα trafficking, τους βιασμούς, τους παιδοβιασμούς, την ενδοοικογενειακή βία. Χτίζοντας αντιστάσεις, για έναν κόσμο ελευθερίας. Να διατηρήσουμε ζωντανή την συλλογική μνήμη των γυναικείων αγώνων και αντιστάσεων που είναι βαμμένοι με αίμα. Η 8η Μάρτη δεν είναι η μέρα της γυναίκας. Είναι ένας συνεχής αγώνας απέναντι σε κράτος, καπιταλισμό και πατριαρχία.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, μετανάστριες εργάτριες στον χώρο της κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ, γυναίκες που βίωναν με κάθε τρόπο την εκμετάλλευση, εξεγείρονται άγρια δίνοντας μαχητικούς αγώνες. Οι αγώνες εκείνοι ενάντια σε ένα σύστημα βίας και εκμετάλλευσης μας δείχνουν σήμερα τον δρόμο που θέλουμε να ανοίξουμε. Έναν δρόμο που θα μας οδηγήσει όχι απλά σε ένα αίτημα των γυναικών για ισότητα στη διαχείριση της εξουσίας, όπως συστηματικά αναδεικνύεται από τον καθεστωτικό φεμινισμό και τον κυρίαρχο εξουσιαστικό χώρο. Η γυναικεία χειραφέτηση είναι ένας αγώνας συνολικός, από τα κάτω, του οποίου στόχος είναι η διάλυση του πατριαρχικού συστήματος ως κομμάτι της κρατικής και καπιταλιστικής εξουσίας.

Τα περιστατικά έμφυλης βίας, όπως ξυλοδαρμοί, βιασμοί, γυναικοκτονίες και υποθέσεις trafficking αυξάνονται τα τελευταία χρόνια σε βαθμό που αποτελούν καθημερινότητα για χιλιάδες γυναίκες. Τα τελευταία 5 χρόνια μετράμε πάνω από 85 γυναικοκτονίες, ενώ παγκοσμίως δολοφονούνται περίπου 50.000 γυναίκες κάθε χρόνο. Από την υπόθεση trafficking της Ηλιούπολης, ένας αγώνας της Ε. απέναντι σε κράτος, μαφία και μπάτσους, όλων των καθαρμάτων που συνεργάζονται και τρομοκρατούν όσες αποφασίζουν να σπάσουν την σιωπή μέχρι την υπόθεση της Κυριακής Γρίβα, η οποία δολοφονήθηκε από τον σύντροφό της με την συνέργεια της αστυνομίας, αφού αρνήθηκαν να την προστατέψουν, καθώς «τα περιπολικά δεν είναι ταξί», και από τους μπάτσους στο Α.Τ. Ομόνοιας που βίασαν την 19χρονη μέσα στο τμήμα και κυκλοφορούν ελεύθεροι με την στάση των δικαστικών αρχών να είναι εμετική, μέχρι την υπόθεση trafficking της τότε 12χρονης, η οποία εκδιδόταν συστηματικά από άτομα με διασυνδέσεις στην πολιτική και την αστυνομία, δείχνοντας πώς κράτος, μαφία και θεσμοί συνεργάζονται για να τρομοκρατήσουν όσες σπάνε τη σιωπή το συμπέρασμα είναι ένα. Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στο κράτος, την αστική δικαιοσύνη και τους ένστολους δολοφόνους.

Κράτος, δικαστικοί θεσμοί και ένστολοι δολοφόνοι διαθέτουν το μονοπώλιο της βίας, το οποίο δεν διστάζουν να εξαπολύουν πάνω στα σώματά των γυναικών, των εργατριών, των μεταναστριών, σε όλες τις καταπιεσμένες αλλά και σε όσες διαδηλώνουν, καθώς έχουμε έρθει αντιμέτωπες με δεκάδες περιστατικά ξυλοδαρμού διαδηλωτριών. Όσοι έχουν την εξουσία την ασκούν εις βάρος των καταπιεσμένων και ανενόχλητοι, γιατί οι θεσμοί τους ανήκουν. Εκείνοι πράττουν και τα ΜΜΕ με τη δικαστική εξουσία ξεπλένουν, ρίχνουν το φταίξιμο στα θύματα, τα συκοφαντούν και τα φέρνουν σε διαδικασία να αποδείξουν τα αυτονόητα. Σε ένα τέτοιο σάπιο σύστημα, το μήνυμα είναι ένα: Δεν θα βρεις το δίκιο σου, ακόμη και αν μιλήσεις και καταθέσεις μπροστά στους βιαστές και τους κακοποιητές σου.

Η καπιταλιστική βία ωστόσο, είναι επίσης κομμάτι της πατριαρχίας και του συστήματος εκμετάλλευσης. Στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, μια φονική έκρηξη στο εργοστάσιο μπισκότων «Βιολάντα» στοίχισε τη ζωή σε πέντε γυναίκες εργαζόμενες κατά τη διάρκεια της νυχτερινής βάρδιας, μια τραγωδία που αναδεικνύει τις εργοδοτικές παραλείψεις στην ασφάλεια και την κοινωνική απαξίωση των εργατριών μέσα στα ίδια τα παραγωγικά κέντρα στον βωμό του κέρδους.

Σε διεθνές επίπεδο, στο Ιράν τουλάχιστον 153 μαθήτριες σκοτώθηκαν σε επίθεση που χτύπησε σχολείο θηλέων στη Μινάμπ, με το σχολείο να βομβαρδίζεται τρεις φορές κατά τη διάρκεια των αμερικανο-ισραηλινών στρατιωτικών επιθέσεων, ένα γεγονός που άφησε πίσω του και δεκάδες τραυματίες. Παράλληλα, γυναίκες στη Ροζάβα, στην Τσιάπας και στην Παλαιστίνη αγωνίζονται για την ελευθερία τους, αντιστεκόμενες στη στρατιωτική βία και την κατοχή. Αυτές οι εικόνες συνέδεσαν τους αγώνες μας: όλες οι γυναίκες που αντιστάθηκαν, είτε με όπλα είτε με οργάνωση, είτε απλώς παλεύοντας για τη ζωή τους, έστειλαν το ίδιο μήνυμα αντίστασης απέναντι στην καταπίεση και τον θάνατο.

Η θεσμική βία αποτυπώνεται επίσης στον έλεγχο των σωμάτων μας. Παρά το γεγονός ότι η άμβλωση είναι νόμιμη εδώ και δεκαετίες, δεκάδες δημόσια νοσοκομεία, κυρίως στην περιφέρεια και τα νησιά, αρνούνται στην πράξη να την πραγματοποιήσουν, επικαλούμενα «συνειδησιακούς» λόγους. Έτσι, ένα κατοχυρωμένο δικαίωμα μετατρέπεται σε προνόμιο για λίγες, ενώ για πολλές γυναίκες -ιδίως φτωχές, μετανάστριες, αποκλεισμένες- η πρόσβαση σε ασφαλή και δωρεάν διακοπή κύησης γίνεται αβέβαιη ή αδύνατη. Ο έλεγχος της αναπαραγωγής μας παραμένει κεντρικό πεδίο άσκησης εξουσίας.

Ως αναρχικές και αναρχικοί, απέναντι στο σύστημα κράτους, καπιταλισμού και πατριαρχίας, οφείλουμε να δώσουμε ισχυρές απαντήσεις. Να δουλέψουμε για τη γυναικεία χειραφέτηση, να δημιουργήσουμε δομές αγώνα και συλλογικοποίησης από τα κάτω, να περάσουμε στην αντεπίθεση και να γκρεμίσουμε τους θεσμούς που γεννούν και αναπαράγουν βία. Για μια κοινωνία αξιοπρέπειας και ελευθερίας, όπου η έμφυλη βία δεν θα είναι καθεστώς και μέσα από αδιαμεσολάβητους αγώνες θα πάψει να αποτελεί καθημερινότητα.

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΊΝΑΙ ΘΕΣΜΙΚΗ ΒΙΑ - ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ Ε., ΤΗΝ 12ΧΡΟΝΗ, ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙΖΩΣΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΕΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό

8Η ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ

Συγκέντρωση-πορεία: Κυριακή 8/03 Καμάρα στις 12:00

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ

Η γυναικεία χειραφέτηση δεν είναι το αίτημα των γυναικών για την ισότητα τους στη διαχείριση της εξουσίας, όπως προσπαθεί να αναδείξει ο κυρίαρχος εξουσιαστικός χώρος, αλλά ένας αγώνας συνολικός, ένας αγώνας από τα κάτω που ξεκίνησε από τις κινητοποιήσεις και τις απεργίες από μετανάστριες εργάτριες στον χώρο της κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ, τις αρχές του 20ου αιώνα. Από γυναίκες που βίωναν την εκμετάλλευση και εξεγέρθηκαν άγρια με μαχητικούς αγώνες. Εκείνοι οι αγώνες που δόθηκαν μπορούν σήμερα να μας δείξουν τον δρόμο που είναι επιτακτικό να ακολουθήσουν οι γυναίκες που βιώνουν την πλήρη απαξίωση των ζωών τους από ένα σύστημα πατριαρχικό και εξουσιαστικό, κομμάτι του καπιταλιστικού κόσμου στον οποίο ζούμε.

Η έμφυλη βία είναι καθεστώς, όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός. Οι αγώνες ενάντια στην πατριαρχία του παρελθόντος, φωτίζουν τον δρόμο για τους αγώνες του σήμερα, για την γυναικεία χειραφέτηση και την συντριβή του εξουσιαστικού συστήματος. Για μας, η πατριαρχία είναι εξουσία και η εξουσία δολοφονεί.

Τα τελευταία χρόνια, έρχονται στο φως ολοένα και περισσότερα περιστατικά έμφυλης βίας. Από τις δεκάδες γυναικοκτονίες που καταγράφονται καθημερινά, τις δολοφονημένες αδελφές μας στα σύνορα μέχρι τις κινήσεις παραβιαστών και βιαστών που ''τυχαίνεί'' τις περισσότερες φορές να ανήκουν στα όργανα της τάξεις ή να είναι υψηλόβαθμα πολιτικά στελέχη όπως ο μαστροπος μπάτσος Δ.Μπουγιούκος στην Ηλιούπολη, οι μπάτσοι στο Α.Τ Ομόνοιας που βίασαν την 19χρονη μέσα στο τμήμα και κυκλοφορούν ελεύθεροι, την αθώωση των μπάτσων που κλωτσούσαν τον ΖΑΚ/Zackie Oh και το πέσιμο στα μαλακά των δολοφόνων του μέχρι την καταδίκη του Π.Φιλιππίδη για δύο απόπειρες βιασμού αλλά την απόφασή του δικαστηρίου να κυκλοφορεί και αυτός ελεύθερος. Ακόμα οι πολυ επίκαιρες υποθέσεις της 12χρονης από τον Κολωνό και της Ε. από την Ηλιούπολη ''φωτίζουν'' την αδιάκοπη δράση κυκλωμάτων σωματεμπορίας, τα οποία δρουν με την ευχή του κράτους και των ένστολων καθαρμάτων του. Ταυτόχρονα τα εγκλήματα συγκαλύπτονται από την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές και τα θύματα στοχοποιούνται και απαξιώνονται διαρκώς. Όλα αυτά αποδεικνύουν πως το κράτος δεν είναι μόνο αδιάφορο απέναντι στην έμφυλη βία και καταπίεση που βιώνουν οι γυναίκες, αλλά είναι και συνένοχο. Οι βιασμοί, οι παιδοβιασμοί και η σεξουαλική εκμετάλλευση γυναικών και ανηλίκων αποτελούν την πιο σκληρή πραγματικότητα μιας κοινωνίας που ανέχεται και συντηρεί την πατριαρχική βία. Αλλωστε η αστική δικαιοσύνη -ως βασικό εργαλείο του κρατικού μηχανισμού- καθησυχάζει και αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη διατυμπανίζοντας πως η έμφυλη βία θα λυθεί τάχα μέσα στις δικαστικές αίθουσες την στιγμή που στην πραγματικότητα ρυθμίζει την κοινωνικότητα από τα πάνω για την συντήρηση ενός συστήματος που ακριβώς τρέφει και μεθοδεύει την πατριαρχία. Δεν είναι καθόλου τυχαία η επιλογή άλλοτε διχοτόμησης της κοινωνίας σε "καλούπια" προκειμένου να διευκολυνθεί η επίθεση από την μια στην άλλη και ο κοινωνικός κανιβαλισμός και άλλοτε η τοποθέτηση αυτών κάτω από μια φιλελεύθερη "συμπεριληπτική" ομπρέλα που ξεχνά καταπιεστές και καταπιεσμένες, αποπροσανατολίζοντας σε κάθε μια περίπτωση την κοινή γνώμη από το να στραφεί ενάντια στην εξουσία ως τον κοινό εχθρό. Στο πλαίσιο αυτό χρησιμοποιείται και ο δυτικός φεμινισμός ως εργαλείο αναζήτησης νέων συμμάχων στον καπιταλισμό, καλώντας μας να πανηγυρίζουμε τις μιντιακές παραχωρήσεις από πλευράς του κράτους και τις νίκες των αστών γυναικών, αυτών που λαμβάνουν θέσεις εξουσίας και μας επιβάλλονται.

Όλα αυτά τα παραδείγματα μας στέλνουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα από την πλευρά της αστικής δικαιοσύνης. Πως δεν υπάρχει περίπτωση μια γυναίκα να μιλήσει και να βρει το δίκιο της μέσα σε ένα σύστημα που προωθεί την πατριαρχία και την εξουσιαστική βία, ένα σύστημα που τρομοκρατεί τα θύματα και απελευθερώνει τους θύτες ή τους καταδικάζει αλλά τους αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθερους, που αποσιωπά τα στοιχεία τους αλλά βγάζει στη φόρα τα ονόματα των θυμάτων, τα οποία και στοχοποιούνται. Το κράτος, οι δικαστικές αρχές και τα ΜΜΕ παράγουν την έμφυλη βία, την προωθούν και την συγκαλύπτουν με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτή κανονικοποιείται, γίνεται μια ακόμη είδηση, ένα κομμάτι της καθημερινότητας που δεν αφορά την κοινωνία.

Για μας, η εμπιστοσύνη στην αστική δικαιοσύνη τρέφει μόνο αυταπάτες λύτρωσης και σωτηρίας των καταπιεσμένων γυναικών. Η έμφυλη βία δεν μπορεί να καταπολεμηθεί από το σύστημα που την καλλιεργεί και οπλίζει το χέρι κάθε βιαστή και δολοφόνου. Αντίστοιχα, δεν μπορεί και να καταπολεμηθεί ατομικά, καθώς η εξάλειψη της έμφυλης καταπίεσης περνά μέσα από τον αγώνα για την γυναικεία χειραφέτηση. Με γυναίκες που στέκονται η μια δίπλα στην άλλη και χτίζουν κοινότητες αγώνα, μέσα από τις οποίες θα μπορούν να επικοινωνήσουν και να μιλήσουν για όσα βιώνουν, που δεν σιωπούν απέναντι στη βία αλλά αγωνίζονται για να την εξαλείψουν.

Ο αγώνας αυτός, λοιπόν, πρέπει να είναι συνολικός και όχι μονομερής και αποκομμένος, πρέπει να είναι παράλληλος με αυτόν ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και πατριαρχία για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Από τις τις εξεγερμένες Ζαπατίστριες αυτές που αντιστέκονται στο Ιράν μέχρι τους αγώνες γυναικών εντός της χώρας παλεύουμε για ένα κόσμο ισότητας και αλληλεγγύης. Ενάντια στον φόβο και στην καταστολή της εξουσίας, ενάντια στον θεσμικό φεμινισμό της αφομοίωσης και της υποταγής, έχουμε δίκιο και θα νικήσουμε.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ, ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ - ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ - ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ

ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΝ 8Η ΜΑΡΤΗ, ΗΜΕΡΑ, ΜΝΗΜΗΣ, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ & ΑΓΩΝΑ

Κυριακή 08/03 | Καμάρα 12:00

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ 4ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ 8ΗΣ ΜΑΡΤΗΣ,

ΚΥΡΙΑΚΗ, 12:00, ΚΑΜΑΡΑ

Το σύνθημα "Η πατριαρχία είναι εξουσία και η εξουσία δολοφονεί" στη δεδομένη χρονική στιγμή μας φαίνεται η πιο ταιριαστή εισαγωγική πρόταση για το ζήτημα της γυναικείας χειραφέτησης. Σε μία συνέχεια για το τί εστί κράτος και εξουσιαστικό σύστημα, θα ήταν έλλειμμά μας να μην μιλήσουμε για τη Πατριαρχία, έναν βασικό πυλώνα αυτού του συστήματος. Οι γυναίκες, οι τρανς, οι λεσβίες, οι μετανάστριες και πρόσφυγες, οι φυλακισμένες, είναι οι καταπιεσμένες αυτού του κόσμου που το θανατηφόρο χέρι της πατριαρχίας της πλήττει στο δρόμο, στη δουλειά, στο σχολείο και τις σχολές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις φυλακές αλλά και σε κάθε άλλο σημείο που ζούμε ή αναγκαζόμαστε να ζούμε. Κάθε χρόνο, καταγράφονται δεκάδες γυναικοκτονίες και έρχονται στην επιφάνεια κυκλώματα trafficking και βιασμοί με κύριους ενόχους μπάτσους, στελέχη της ΝΔ, αφεντικά. Η υπόθεση παιδοβιασμού και trafficking της 12χρονης από τον Κολωνό, η απαγωγή της 19χρονης Ε. στην Ηλιούπολη από τον μπάτσο που την εξέδιδε, η δολοφονία της Zackie είναι κάποια παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι οι βιαστές και δολοφόνοι οπλίζονται και συγκαλύπτονται από το ίδιο διεφθαρμένο σύστημα, τα όργανα καταστολής και από το πολιτικό προσκήνιο αλλά και παρασκήνιο. Οι απειλές και οι ανισότητες μέσα στους εργασιακούς χώρους δεν έχουν τελειωμό, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και κακοποιήσεις επίσης. Όλές αυτές που καλώς ήρθαν αντιμέτωπες με την αστική δικαιοσύνη, δίχως την αλληλεγγύη και την κοινωνική πίεση βρήκαν τοίχο, επειδή η αστική δικαιοσύνη είναι θεσμική και άρα ταξική, πατριαρχική. Γι' αυτό και το ζήτημα της χειραφέτησης μας αφορά όλες και όλους και έτσι δε θα' μείνει ποτέ καμία μόνη. Η μέρα της 8ης Μάρτη, αντικατοπτρίζει μια εποχή που στιγματίστηκε από κινητοποιήσεις και απεργίες εργατριών μεταναστριών στην Αμερική από τον 20ο αιώνα. Τότε, πραγματοποίηθηκαν επάλληλες απεργίες, πορείες για τη διεκδίκηση ασφαλών και αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας, που ήρθαν σε σύγκρουση με την
υπόλοιπη κοινωνία η οποία τις αντιμετώπιζε ως το αδύναμο φύλο. Αποκορύφωμα αυτών των αγώνων ήταν η φωτιά που ξέσπασε στο εργοστάσιο Triangle Waist, όπου οι συνθήκες ήταν άθλιες και είχε ως αποτέλεμα τον θάνατο πάνω από 100 εργατριών που ήταν κλειδωμένες για να μην έρχεται μέσα το σωματείο ή και να μη φεύγουν οι ίδιες. Φυσικά ακολούθησε η αθώωση των ιδιοκτητών. Ακριβώς όπως και στο πιο πρόσφατο παράδειγμα με το εργοστάσιο ΒΙΟΛΑΝΤΑ όπου 5 εργάτριες έχασαν την ζωη τους από έκρηξη λόγω ανεπαρκών μέτρων ασφαλείας.Έτσι, μπροστά στις φιέστες, τα εκπτωτικά κουπούνια και άλλους μηχανισμούς του συστήματος για να αφομοιώσει τους αντιπατριαρχικούς-εργατικούς αγώνες, ερχόμαστε να υπενθυμίσουμε ότι η 8η Μάρτη είναι μια μέρα αιματοβαμμένη, μέρα διεκδίκησης, μνήμης και αγώνα. Συνδέουμε τις δολοφονίες στη Πύλο, στο Μάτι, στα Τέμπη με όλες αυτές τις υποθέσεις που ήρθαν αντιμέτωπες με την έμφυλη βία, ακριβώς γιατί υπάρχει ο κοινός παρονομαστής: η εξουσία που όπως είπαμε δολοφονεί με γνώμονα το κέρδος. Αγωνίζομαστε για τις αδελφές μας, για όλους τους καταπιεσμένους, για τη χειραφέτηση, για ζωή και ελευθερία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ 19ΧΡΟΝΗ Ε. ΚΑΙ ΤΗΝ 12ΧΡΟΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΛΩΝΟ

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ

ΤΣΑΚΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ, ΣΧΟΛΕΣ, ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

Ελευθεριακό Σχήμα Γεωλογίας

Η 8η Μάρτη ως μέρα βλέπουμε να έχει ευτελιστεί σε γιορτή της (cis)γυναίκας, με όλο το καπιταλιστικό περιτύλιγμα που πλασσάρεται• σοκολατάκια, λουλούδια, εκπτωτικά κουπόνια, διαφημιστικές καμπάνιες και ροζ φωτισμοί στα δημαρχεία. Αντιλαμβανόμαστε ότι στη συνείδηση των περισσότερων έχει απωλέσει τα εξεγερτικά χαρακτηριστικά για τα οποία καθιερώθηκε. Συγκεκριμένα η 8η Μάρτη είναι μέρα μνήμης του αγώνα εργατριών που δούλευαν εξαθλιωμένες σε εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και ραφεία, για βελτίωση συνθηκών εργασίας και ωραρίων. Συμμετέχοντας κι οργανώνοντας απεργίες, κατέληξαν στην τότε καλεσμένη απεργιακή πορεία στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη, η οποία χτυπήθηκε άγρια στο δρόμο, με αποτέλεσμα τη δολοφονία πολλών εργατριών.

Η έμφυλη βία είναι καθημερινή.

Η έμφυλη βία δεν είναι μόνο μια εικόνα στις ειδήσεις αλλά η καθημερινότητα πολλών θηλυκοτήτων. Από την ώρα που ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο γαλουχούμαστε με συγκεκριμένα πρότυπα και αναμένουν συγκεκριμένες προσδοκίες από εμάς. Η πειθαρχημένη κόρη, η βολική σύντροφος, η μητέρα-θυσία είναι καποιοι από τους ρόλους που ίσως κλιθούμε να αναλάβουμε. Επιβάλλεται το πως θα φερόμαστε με βάση το φύλο που μας αποδόθηκε απο την κοινωνία κατά τη γέννηση μας, το πως θα ντυνόμαστε, με ποια θα σχετιζόμαστε σεξουαλικά, και αν αυτό δεν ταυτίζεται με τα αναμενόμενα η περιθωριοποιήση και ο στιγματισμός είναι το φυσικό επόμενο βήμα. Στις γειτονιές και στους δρόμους που περπατάμε η παρενόχληση είναι μια ρουτίνα, τα σπίτια που ζούμε πολλές φορές δεν είναι το ασφαλές καταφύγιο αλλά το πεδίο της βίας που ασκείται πάνω μας από πατεράδες, συζύγους, γιούς που θεωρόυν τις ζωές μας κτήμα τους.

Κράτος - Δικαστήρια - Μπάτσοι και Πατριαρχία

Γνωρίζουμε ότι ο φεμινισμός που πλασάρεται από το κράτος είναι ενα προκάλυμμα προκειμένου να μας αποτρέπει από το να διεκδικούμε εμείς τα όρια και τις ανάγκες μας και να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής στις μεταξύ μας σχέσεις, ορίζοντας τί είναι νομιμο και μή, τί θεωρείται έμφυλη βία και τί "απλώς παραστράτημα ζηλιάρηδων/ασυγκράτητων αντρών". Έτσι κανονικοποιείται η έμφυλη βία στην καθημερινότητά μας και όποια επιζώσα επιλέξει να απευθυνθεί στους κρατικούς φορείς, δηλαδή τα δικαστήρια, τα Α.Τ. για να καταγγείλει περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας ή και παρενοχλήσεων στο δρόμο και σε ιατρεία, εξετάζεται αυστηρά, αμφισβητείται το βίωμά της κι έρχεται αντιμέτωπη με τον επανατραυματισμό, την υποτίμηση και τον ευτελισμό των βιωμάτων της. Δεν έχουμε αυταπάτες ακόμα και στα πιο τρανταχτά παραδείγματα χρόνιας κακοποίησης ότι οι μπάτσοι κι οι δικαστές θα πιστέψουν και θα προστατέψουν θηλυκότητες που σε μία αίσχατη ανάγκη μπορεί να βρεθούν στην πόρτα του γραφείου τους. Είδαμε και την απάθεια των μπάτσων του Α.Τ Παντελεήμονα πριν δυο χρόνια. Μόλις είχε βγεί η Κυριακή Γρίβα απο το μπατσότμημα, στο οποίο είχε παει να καταγγείλει τον κακοποιητικό συντροφό της και της αρνήθηκαν την όποια συνοδεία και εμπλοκή και λίγα μέτρα μακριά την περίμενε ο γυναικοκτόνος της και τη δολοφόνησε.

Αντίστοιχη είναι η αντιμετώπιση προέδρων και εισαγγελέων στις κρύες δικαστικές αίθουσες. Εκει γίνεται εξάντληση της βαρβαρότητας καθώς οι επιζώσες υποβάλλονται σε ενα καταιγισμό τραυματικών ερωτήσεων που θα πρέπει να αποδείξουν το ότι πληρούσαν ολες τις προϋποθέσεις κι ήταν τα τέλεια θύματα, καλούνται να επαναβιώσουν το τραύμα και να περιγράψουν επακριβώς λεπτό προς λεπτό αγγίγματα, βλεματα, διαλόγους, καταστάσεις τραυματικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα σκουπιδοδικαστίνας ήταν κι αυτό στην υπόθεση του ομαδικού βιασμού 19χρονης απο μπάτσους στο Α.Τ. Ομόνοιας όπου τόλμησε να ρωτήσει τη επιζώσα γιατί μετά το πρώτο φιλί δεν τον έσπρωξε/χτύπησε. Καταλαβαίνουμε οτι η εξουσία στήνει παιχνίδια στις πλάτες μας και προφανώς όποια αντιμετώπιση κι αν επιλέξει η καθε μία μας, αυτή της υπομονής, της καταγγελίας, της αντιβίας πάλι το νομικό σύστημα θα βρει αλλα μέτρα και σταθμά για να την εγκλωβίσει. Αν δεχθεί παρενόχληση θα κατηγορηθεί το επιζόν οτι κάτι έκανε και φταίει ή οτι ετσι είναι η αντρική φύση, και αν επιλέξει να αντεπιτεθεί στον κακοποιητή της, θα θεωρηθεί ποινικό αδίκημα και θα κινδυνεύει με φυλάκιση, όπως άλλωστε έχει συμβεί με κάποια άτομα στο παρελθόν, όπως η Π. στην Κόρινθο.

(Παρα)κράτος και μαφία

Επίσης ποιά εμπιστοσύνη και απαίτηση να υπάρχει από το κράτος να διαχειρίζεται βιώματα απο καταγγέλουσες κι επιζώντα όταν το ίδιο συντηρεί και συμμετέχει σε κυκλώματα σωματεμπορίας; Τα τελευταία χρόνια έχουν αποκαλυφθεί πολλά μεγάλα κυκλώματα σκάνδαλα, όπως αυτό της 12χρονης απο τον Κολωνό και της 19χρονης απο την Ηλιοούπολη. Και στα δύο υπήρχε διαπλοκή υψηλά ιστάμενων προσώπων, μπάτσων, πολιτικών, καταστηματαρχών. Συγκεκριμένα, όσον αφορά το κύκλωμα του Κολωνού καταδικάστηκε μόνο ο Μίχος για παιδοβιασμό (αγνοήθηκε η κατηγορία της σωματεμπορίας απο την έδρα), ενω εμπλέκονται δεκάδες επιφανή πρόσωπα. Η αμέσως επόμενη διωκόμενη ήταν η μάνα της 12χρονης η οποία έχει δεχθεί ολο τον κοινωνικό κανιβαλισμό και αναμένεται η ανάκληση της αθώωσης της, παρά τις εκκλήσεις των παιδιών της ακόμα και της ιδιας της επιζώσας κόρης, να αθωωθεί και πως δε φέρει ευθύνη. Πρόκειται για υποθέσεις που δε πρέπει να μένουν στην αφάνεια και τα επιζώντα μόνα στην (παρα)κρατική βία. Τα επιζώντα έχουν να αντιμετωπίσουν παρακρατικές επιθέσεις, στοχοποιήσεις κατοικιών κι οικογενειακών μελών αν τα βάλουν με το κράτος και τη μαφία, ενώ στην περίπτωση που ειναι μετανάστριες και καταγγείλουν τους σωματέμπορες κινδυνεύουν με απέλαση.

Εκτρώσεις - Τα σωματά μας, μας ανήκουν

Έχουμε δει πολλές φορές πως οι ζωές μας και τα σωμάτα μας ειναι πεδίο δημόσιας συζήτησης και αντιπαράθεσης από πάπαδες, βουλευτές, μμε και ιατρούς. Το ζήτημα των εκτρώσεων επανέρχεται όλο και συχνότερα στη δημόσια σφαίρα είτε μέσα από καμπάνιες και προσπάθειες εκδηλώσεων απο σκοταδιστικούς φορείς για το ζήτημα, είτε από τοποθετήσεις πολιτικών στην Ευρωβουλή και στα κανάλια. Το θέμα των εκτρώσεων τίθεται όλο και ψηλότερα σε ένα ρατσιστικό πλαίσιο, πως "κινδυνεύουμε υπο εξαφάνιση ως έθνος". Πρόσφατα, ήρθε στο φως της δημοσιότητας άρθρο που έλεγε αυτό που ήδη υποψιόζομασταν: 46 Νοσοκομεία στην επαρχία δεν κάνουν έκτρωση, ενώ μέσα σε αυτά υπάρχουν γυναικολογικές κλινικές. Η πρόσβαση σε δωρεάν και ασφαλή έκτρωση καθίσταται απαγορευμένη, εκθέτοντας και βάζοντας σε κίνδυνο εκατόνταδες γυναίκες. Καθίσταται κατά αυτόν τον τρόπο η άμβλωση προνόμιο όσων μένουν σε μεγάλα αστικά κέντρα και όσων έχουν να πληρώσουν στις ιδιωτικές κλινικές το υψηλό αντίτιμό.

Αφεντικά - εργασιακή πραγματικότητα - εργατικές δολοφονίες

Με αφορμή την απεργιακή μέρα της 8η Μάρτη δε γίνεται να μην αναφερθούμε στο παγκόσμιο σύστημα του καπιταλισμού που αλλοτριώνει τις ζωές μας και σκορπάει μιζέρια και θάνατο. Η εργασίακη εκμετάλλευση έρχεται να προστεθεί στις καταπιέσεις θηλυκότητων που καλούνται να ανταπεξέλθουν σε πολλαπλούς ρόλους και συχνά ο καταμερισμός εργασιων λαμβάνει κι εμφυλα χαρακτηριστικα. Στη δουλειά τους οι θηλυκότητες έρχονται αντιμέτωπες (πέρα απο τις κανονικοποιημένες πια εργοδοτικές αυθαιρεσίες αφεντικών) με παρενοχλητικά σχόλια και συμπεριφορές, με γλοιώδη βλέματα πελατών, με υποτίμηση. Στα περισσότερα απο τα παραπάνω δεν υπάρχει καν ο χώρος να αντιδράσεις, καθώς το ίδιο το περιβάλλον εργασίας είναι ανασφαλές και αφιλόξενο. Η γνωστοποίηση και η συλλογικοποίηση βιωμάτων έτσι πιθανώς ανασύρουν και τον φόβο της απόλυσης, του να χάσουμε το μόνο μέσο επιβιωσής μας. Προφανώς τα εκάστοτε αφεντικά προτεραιοποιούν το κέρδος πάνω απο την όποια είδους ασφάλεια των εργατών, είτε αυτη η ασφάλεια αφορά σεξουαλικοποιημένη βία, είτε μέτρα προστασίας στη δουλειά, είτε συντήρηση εγκαταστάσεων. Αυτό συμβαίνει επειδή η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ζωή έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Έτσι συνέβη και με τους ελλειπείς ελέγχους του σιδηροδρομικού δικτύου που οδήγησε στη μαζική δολοφονία δεκάδων ανθρώπων. Το ίδιο επίσης επιβεβαιώνεται και με τα ελλειπή μέτρα προστασίας του εργοστασίου Βιολάντα που οδήγησε στη δολοφονία πέντε εργατριών, λόγω χρόνιας διαρροής προπανίου καθώς και σε τόσες άλλες εργατικές δολοφονίες που για κράτος και κεφάλαιο δεν είναι παρά μια υποσημείωση σε στατιστικές έρευνες.

Πόλεμος και φεμινιστικό προσωπείο

Τα τελευταία χρόνια τα δυτικά κράτη μαζί και η Ελλαδα βρίσκονται σε πολεμική προετοιμασία, κλιμακόνοντας και γενικευοντας τον πολέμο στη μέση ανατολή. Πάνω από δυο χρόνια γινόμαστε μάρτυρες της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λάου, που το σιωνιστικό καθεστώς τους λιμοκτονέι, σκοτώνει, κλέβει τα σπίτια τους, ενώ τώρα βλέπουμε ΗΠΑ - Ισραήλ και Ευρώπη να επίτιθονται στο Ιράν. Ο κοινός παρανομαστής που διακρίνουμε είναι η προπαγάνδα περί απελεύθερωσης, με τα δυτικά κράτη να θέλουν να δείχνουν ένα φιλοφεμινιστικό προσωπείο. Με τη δήθεν επιτευγμένη ισότητα που προβάλουν προσπαθούν να καλύψουν τη σήψη τους και το θάνατο που προκαλούν πάνω στη γη όπου πηγαίνουν οι στρατοί τους. Έχοντας βαφτίσει όλους/ες τους/ις Παλαιστίνιους/ες και τους λαούς της μέσης ανατολής μισογύνηδες, τρομοκράτες, επικίνδυνοι/ες, στήνουν το αφήγημα πως τα δυτικά κράτη έρχονται να φέρουν τη δημοκρατία στα εδάφη τους. Η απέλευθερωση, όπως φαίνεται, για αυτούς είναι τα σχεδόν 150 δολοφονημένα κορίτσια από βομβαρδισμό σε σχολείο θηλέων και ο θάνατος 20 αθλητριών γυναικείας ομάδας Βόλει στο Ιραν, η σεξουαλικοποιημένη βία εναντίον των Παλαιστίνιων και ο έλεγχος γεννήσεων σε μια προσπάθεια αφανισμού του παλαιστινιακού λαού. Ξέρουμε πολύ καλά πως η πολεμική προετοιμασία για τις ζωές μας σημαίνει φτωχοποιήση και περαιτέρω υποβάθμιση των ζωων μας, δίνοντας όλο και παραπάνω χρήματα για πολεμικό εξοπλισμό για να διασφαλιστούν και να μεγαθυνθούν τα κέρδη της καπιταλιστικής μηχανής. Το ελληνικό κράτος, έρχεται να μας παρουσιάσει ως φεμινιστική επιτυχία την εθελοντική στράτευση γυναικών, εμπνεόμενη από τη στράτευση γυναικών του Ισραήλ, ενώ παράλληλα κάνει όλο και δυσκολότερη την απαλλάγη για τη θητεία καθώς χρειάζεται όλο και περισσότερο έμψυχο υλικό για να υλοποιηθούν τα φιλοπολεμικά του σχέδια, εμπλέκοντας τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα στην εθνικιστική του θανατομηχανή. Στην τελική, γνωρίζουμε πολύ καλά πως η απέλευθερωση, το σπάσιμο των αλυσίδων μας και το τέλος των καταπιεστών μας δεν μπορεί να έρθει από κανέναν άλλον πέρα από εμάς τις ίδιες• πως δεν θα πεθάνουμε, όυτε και θα σκοτώσουμε, για τα κέρδη των εταιρειών και για τα σχέδια των κρατών.

Η 8 Μάρτη δεν είναι μια μουσειακή μέρα αλλά μια μέρα για να ξαναβρεθούμε όλα στους δρόμους,να ενώσουμε τις καταπιέσεις μας και να αντιπαρατεθούμε σε ένα σύστημα που εγκλωβίζει και σπέρνει το θάνατο. Δεν θέλουμε οι ζωές μας να είναι κτήμα της πατρίαρχίας, εργαλείο για το κεφάλαιο και χρήσιμα για τον ιμπεριαλισμό των κρατών. Δεν θα συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα, θα αγωνιστούμε μέχρι να πάρουμε τις ζωές μας πίσω.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ.

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΌΠΟΙΟΣ ΑΠΛΏΝΕΙ ΧΕΡΙ ΘΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΕ ΦΟΡΕΙΟ.

ΚΑΜΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ/ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ.

ΑΓΩΝΕΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟΙ-ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ.

ΠΟΡΕΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 18/3 ΚΑΜΑΡΑ 12.00 Μ

Στηρίζουμε το μπλοκ της Ανοιχτής αντιπατριαρχικής συνέλευσης για την 8η Μάρτη

Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα

Κάλεσμα για την πορεία της 8ης Μάρτη
Κυριακή 8/3, 12:00, Καμάρα

Κάλεσμα στην πορεία της 8ης Μάρτη: ημέρα μνήμης και οργής

Μία από τις πιο σημαντικές απεργίες για την παγκόσμια φεμινιστική, εργατική ιστορία είναι αυτή των κλωστοϋφαντουργών εργατριών στη Νέα Υόρκη, στις 8 Μαρτίου 1857. Μια μαζική-μαχητική διεκδίκηση που καθρέφτισε τη συσσωρευμένη οργή για την αέναη πατριαρχική καταπίεση, με πολιτικό επίδικο το πώς αυτή μετασχηματιζόταν στο πλαίσιο της εποχής. Ως πλαίσιο της εποχής μπορεί να θεωρηθεί η προσαρμογή και το πέρασμα της πατριαρχικής καταπίεσης στα καπιταλιστικά-κρατικά μοντέλα (ανά)παραγωγής, επομένως και η πρωτοεμφανιζόμενη ιστορικά συνθήκη: έμμισθη εργαζόμενη γυναίκα (16ωρα σε κάποιο βιομηχανικό κάτεργο). Πριν από αυτή την ιστορική σύγκρουση με το τότε υπάρχον, είχε προηγηθεί ένα συνεχές και αδιαμφισβήτητο πλέγμα πατριαρχικής επιβολής που ασχέτως πολιτικών-πολιτειακών συστημάτων (πόλη-κράτος, δουλοκτησία, μοναρχία, φεουδαρχία, καπιταλιστικό έθνος-κράτος) ήταν πάντα εκεί να θυμίζει ότι η πατριαρχία είναι δομικό στοιχείο της εκάστοτε εξουσίας και γεννάει ιεραρχία, γεννάει ιδιοκτησία. Έκτοτε, έχει χυθεί άπλετο αίμα στους αγώνες για τη χειραφέτηση των θηλυκοτήτων και δεν πρόκειται να επιτρέψουμε σε κανένα κράτος να μετατρέψει μεθοδικά τις μέρες μνήμης & εξέγερσης, σε γιορτές και τους αντιπατριαρχικούς αγώνες σε εν δυνάμει αφομοιώσιμα και ακίνδυνα προτάγματα, εντός του δημοκρατικού, φεμινιστικού τόξου.

Στη βάση της λογικής ότι η έμφυλη βία συνυπάρχει και αλληλοσυμπληρώνεται από άλλες καταπιέσεις, δεν μπορούμε να αποποιούμαστε τις ευθύνες της καθημερινής και επίμονης εναντίωσης σε αυτήν. Όταν μια καταπίεση τέμνει κάθετα και οριζόντια τις κοινωνικές σχέσεις, είναι αναγκαία όλα εκείνα τα αναλυτικά εργαλεία και οι πρακτικές, που μας επιτρέπουν να εντοπίσουμε τις όποιες χειραφετητικές προοπτικές εντός του συστήματος Κράτος-Κεφάλαιο-Πατριαρχία. Γιατί η συνεχής αναπαραγωγή μικροεξουσιών εντός του κοινωνικού σώματος ανακυρρήσει τον κυρίαρχο λόγο (κράτος) ως διαμεσολαβητή των πάντων, μας απομακρύνει από τη συνολική χειραφέτηση και διαρρηγνύει το συνεκτικό ιστό των από τα κάτω αγωνιζόμενων υποκειμένων. Το πολύμορφο του αγώνα ενάντια σε κράτη, θεούς και δαίμονες, καθίσταται εύθραυστο όταν η ενορχηστρωμένη κρατική μηχανή αναλαμβάνει ρόλο ρυθμιστή των ζωών και των σχέσεών μας, αφομοιώνοντας αντιστάσεις και λειαίνοντας τις αιχμές, καταλαγιάζοντας έτσι, την οργή μας. Οι τροποποιήσεις στον τελευταίο ποινικό κώδικα πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα, το νέο νομικό πλαίσιο για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και λοιπές παρόμοιες κινήσεις αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα προσπάθειας αφομοίωσης των αγώνων αυτών από την πλευρά του κράτους.

Οι προαναφερθέντες απόπειρες του "κοσμικού" ελληνικού κράτους να διαμεσολαβήσει ανοιχτά πλέον τις έμφυλες διαστάσεις της βίας, πρέπει να αποδομηθούν καθολικά, με βάση την πραγματικότητα και με όπλο την πολιτικοποίηση -αδιαμεσολάβητα- των επιμέρους ζητημάτων, έχοντας καθημερινή παρουσία και παρέμβαση στους χώρους εργασίας μας, στο σπίτι μας, στους συντρόφους μας, εκεί που η έμφυλη βία ανθίζει, εκεί που η έμφυλη βία συγκαλύπτεται, αναπαράγεται, δολοφονεί. Όταν το κράτος αποπειράται να αντλήσει συναίνεση και εμπιστοσύνη από τις θηλυκότητες, με σκοπό να του επικοινωνήσουν το παραβιαστικό τους βίωμα, είναι σα να αποκόπτει τις αλλοτριωμένες κοινωνικές σχέσεις που λειτούργησαν ως αίτιο, από το αποτέλεσμα. Οι μπάτσοι που δέρνουν ό,τι κινείται, χτυπάνε πορείες, βιάζουν, εξαπολύουν σεξιστικό/τρανσοφοβικό οχετό, βασανίζουν συντρόφους και στήνουν κρατικά πογκρόμ κάθε βδομάδα σε φτωχούς, μετανάστριες και ρομά, είναι αναντίστοιχο να καθίστανται αρμόδιοι εμπιστοσύνης περιστατικών έμφυλης βίας, ενώ είναι οι ίδιοι που την ασκούν. Από τα κυκλώματα trafficking με εμπλοκή μπάτσων, μαφιόζων μέχρι την δικαστική συγκάλυψη και την απόλυτη μιντιακή υποστήριξη σημαίνοντων βιαστών και παιδοβιαστών (Λιγνάδης, Φιλιππίδης, Γεωργιάδης, Λεβέντης, Μίχος), ο ρόλος του κράτους στην διατήρηση της πατριαρχικής πυραμίδας, είναι αδιάψευστος και καθημερινός. Ειδικά όσον αφορά τις φτωχοποιημένες θηλυκότητες του περιθωρίου, το κράτος είναι παρόν μόνο και μόνο για να επιβάλλει τους όρους της ταξικής τους γκετοποίησης.

Όσον αφορά τις θηλυκότητες που βιώνουν πέρα από την πατριαρχική καταπίεση και την επιπλέον συνθήκη της ταξικής ή φυλετικής υποτίμησης/διάκρισης, εκεί το κράτος και το κεφάλαιο λεηλατούν κανονικά ζωές σε μαζική κλίμακα, εισάγοντας πολλαπλά καθεστώτα εξαίρεσης. Έχοντας κάθε κίνητρο να δημιουργούν συνεχώς νέα πεδία υπερεκμετάλλευσης και υποτίμησης ορισμένων ζωών(προς όφελος άλλων), το πολιτικό προσωπικό και τα αφεντικά δημιουργούν μεσοστρώματα πιέζοντας κι άλλο προς τον ταξικό πάτο τις μετανάστριες, τις ρομνί, τις άστεγες. Τα περιθωριοποιημένα αυτά κομμάτια του πληθυσμού κρίνονται ως μη άξια να υπάρξουν, να αναπτυχθούν, να αναπαραχθούν. Η πατριαρχία δε βιάζει και σκοτώνει μόνο, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και ένα πλαίσιο εντός του οποίου οργανώνονται και οι κεφαλαιοκρατικά οριζόμενες, παραγωγικές σχέσεις, πολλαπλασιάζοντας έτσι τις καταπιέσεις και εκμηδενίζοντας τις πιθανότητες, η εξαθλιωμένη ατομικότητα να σηκώσει κεφάλι, να ενταχθεί σε μια κοινότητα, να συλλογικοποιήσει τις αντιστάσεις της. Είτε πρόκειται για την Αλβανία, την Ρουμανία και τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας, είτε πρόκειται για την Συρία, το Κονγκό και το Πακιστάν, το ελληνικό κράτος δημιουργεί πάντα νέα πεδία εκμετάλλευσης για τις φτωχοποιημένες θηλυκότητες που είχαν την ατυχία να περάσουν το κατώφλι του. Όσον αφορά τις έγκλειστες χρήστριες, τις τρανς οροθετικές, τις άστεγες και όσες προσπαθούν να επιβιώσουν ύπο καθεστώς συννοσηρότητας, όλες αυτές οι περιπτώσεις αποτελούν "θύματα" του κοινωνικού πολέμου, αορατοποιημένες υπάρξεις, δίχως επιλογές, μεσ΄ την ανέχεια και την εξαθλίωση.

Η εκμετάλλευση των γυναικών τόσο για την κοινωνική αναπαραγωγή, δηλαδή την παραγωγή και την άμισθη φροντίδα της οικογένειας όσο και για την εργασία τους συνιστούν δομικό στοιχείο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Πριν λίγο καιρό, πέντε εργάτριες δολοφονήθηκαν για τα κέρδη των αφεντικών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας Βιολάντα στη Λάρισα. Πέντε νεκρές της τάξης μας, οι οποίες βίωναν τόσο την έμφυλη όσο και την ταξική εκμετάλλευση ως γυναίκες, μητέρες και φτωχές εργάτριες. Οι συγκεκριμένες εργάτριες , είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται στις βραδινές βάρδιες , έτσι ώστε να καταφέρνουν να ανταπεξερχονται στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα, το να ασχολούνται δηλαδή με τα παιδιά και τα υπόλοιπα "καθήκοντα" τους . Όλα αυτά συνθέτουν, όπως είπαμε και παραπάνω, ένα ψηφιδωτό άμισθης και μη ορατής εργασίας, το οποίο ενίοτε σε κάποιες περιπτώσεις είναι ακόμα πιο σκληρό και επίπονο ακόμα και από το ίδιο το 8ωρο-10ωρο-12ωρο στην δουλειά.

Ωστόσο, αυτά τα συστήματα καταπίεσης διαπερνούν και εμποτίζουν όλες τις πτυχές της ζωής ακόμα και τις ανθρώπινες σχέσεις. Έτσι, η πατριαρχία αποκρυσταλλώνεται τόσο στις πολιτικές των κρατών και τις πρακτικές των αφεντικών εις βάρος των εργατριών όσο και στις μεταξύ μας σχέσεις. Κάθε χρόνο μετράμε εκατοντάδες γυναικοκτονίες σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Το εξουσιαστικό σύμπλεγμα κράτους - κεφαλαίου - πατριαρχίας έχει διαπεράσει τις κοινωνικές σχέσεις και έχει προσδώσει ξεκάθαρους ρόλους στα μέλη της κοινωνίας. Ο διάχυτος μισογυνισμός, ο ακριτος ρατσισμός σε κουιρ ή τρανσ άτομα , οι επιθέσεις και τα λιντσάρισματα στον δρόμο, όχι από κάποιον επίσημο θεσμό του κράτους ή του κεφαλαίου, αλλά από αγέλες φασιστοειδων που διψούν για την εξάπλωση τέτοιου είδους πρακτικών, θα πρέπει να μας προβληματίσει το ίδιο, αν όχι ακόμα περισσότερο από τα παραπάνω. Γιατί αν είναι μια φορά δύσκολο να αντιμετωπίσουμε την θεσμική πατριαρχική βία και ανισότητα που αναπαράγουν κράτος και κεφάλαιο, είναι δέκα φορές πιο δύσκολο να αντιμετωπίσουμε τα συγκεκριμένα φαινόμενα αν γίνουν κτήμα και βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις και πρακτικές στις κοινωνικές σχέσεις. Τα ρεκόρ των γυναικοκτονιων που διαδέχονται το ένα το άλλο, οι επιθέσεις σε μορφή διαπόμπευσης και γενικότερα η αναπαραγωγή πατριαρχικών αντιλήψεων και πρακτικών στην καθημερινότητα ειναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία όλων εκείνων που ονειρεύονται την εδραίωση αυτών των εξουσιαστικών συμπλεγμάτων για πάντα.

Τέλος, ενώ συμβαίνουν όλα τα παραπάνω, τα δυτικά κράτη αυτοπαρουσιάζονται ως φεμινιστικός παράδεισος δημιουργώντας ένα δίπολο μεταξύ της "πολιτισμένης" Δύσης και των "απολίτιστων" αραβικών χωρών. Στο όνομα ενός δήθεν φεμινισμού, καλλιεργώντας και αναπαράγοντας παράλληλα τα ιδεολογικά εργαλεία της ισλαμοφοβίας και του ρατσισμού, στήνουν το ιδανικό έδαφος για να νομιμοποιούν τον λεγόμενο "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας" και έτσι να εκμεταλλεύονται και να παρεμβαίνουν με όλα τα μέσα στις χώρες αυτές. Η συνθήκη αυτή δεν αποτελεί κάτι καινούργιο αλλά αντιθέτως είναι απότοκο της αποικιοκρατίας. Άλλωστε, υπό τον ίδιο "συμπεριληπτικό-φεμινιστικό" μανδύα εμφανίζεται, στηριζόμενο πλήρως από τη Δύση, και το αποκιοκρατικό κράτος του Ισραήλ, το οποίο εδώ και δεκαετίες πλασσάρεται ως το μόνο πολιτισμένο κράτος της Μέσης Ανατολής έχοντας υποτίθεται εξαλείψει την έμφυλη βία εντός της ισραηλινής κοινωνίας και προωθώντας μία queer friendly ατζέντα. Στην πραγματικότητα, το Ισραήλ ως αποκιακή δύναμη που διαπράττει γενοκτονία στον παλαιστινιακό λαό είναι εγγενώς πατριαρχικό έχοντας, μέχρι σήμερα, κακοποιήσει, υποσιτήσει και δολοφονήσει εκατοντάδες χιλιάδες παλαιστίνιες. Ταυτόχρονα, τα αμέτρητα περιστατικά κακοποιήσεων από τους ισραηλινούς δολοφόνους του IDF δεν προέρχονται μόνο από τις παλαιστίνιες και τους παλαιστίνους αλλά και από ισραηλινές στρατιώτισσες, οι οποίες έχουν καταγγείλει βιασμούς και σεξουαλικές παρενοχλήσεις εις βάρος τους.

Η 8η Μάρτη δεν είναι μια μέρα γιορτής, παρά τις προσπάθειες κράτους, αφεντικών και διαφόρων ΜΚΟ να την αφομοιώσουν. Η 8η Μάρτη φωτίζει μία από τις πιο σημαντικές στιγμές του φεμινιστικού ταξικού κινήματος και όπως κάθε τέτοια μέρα καλούμαστε να πιάσουμε ξανά το νήμα του αγώνα με τα εργαλεία του παρελθόντος αλλά με το βλέμμα στο μέλλον και με ορίζοντα έναν άλλο κόσμο, φτιαγμένο από εμάς για εμάς.

ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΕΣ Η ΜΙΑ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΑΛΛΟ

ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΝΕΚΡΕΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης